บทที่ 76 ใกล้จะเผชิญหน้า

ย้อนเวลากลับไปสักหน่อย

ชั้นสี่หอชางหมิง

หานหย่วนกำลังเลี้ยงรับรองหลิวซือซือ

บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารกลิ่นหอมฟุ้งจมูก

หลังฉากกั้น มีนักพรตหญิงหลายนางกำลังดีดพิณเป่าขลุ่ย บรรเลงบทเพลง

หลิวซือซือสีหน้าออกจะเคอะเขิน ก้มหน้าแอบสำรวจสถานการณ์รอบข้าง ในใจทั้งฉงนทั้งแอบยินดี

ส่วนหานหย่วนไม่ได้ใส่ใจหลิวซือซือมากนัก แอบสังเกตนักพรตหญิงหลายนางที่กำลังบรรเลงดนตรีอยู่เงียบๆ

เขาไม่ได้แอบมองสาวงาม แต่กำลังสืบดูว่าในหมู่คนเหล่านี้ มีหนอนบ่อนไส้แฝงอยู่หรือไม่

แม้เขาเองก็รู้สึกว่าเรื่องแบบนี้บังเอิญเกินไป แต่นี่ไม่ใช่เพราะสันดานดูดเรื่องของผู้ข้ามภพอย่างเดียว หากเป็นสถานการณ์ที่มีโอกาสเกิดสูงมากหลังจากเขาใคร่ครวญดูแล้ว

สถานะศิษย์ก้นกุฏินั้นสูงส่งยิ่งนัก ความเป็นไปได้ที่จะเข้าถึงวิชามรดกสืบทอดก็ไม่น้อย หากเขาเป็นหนอนบ่อนไส้ ย่อมต้องหาทางแทรกซึมเข้าไปอยู่ข้างกายศิษย์ก้นกุฏิแน่นอน ประจวบเหมาะที่เขาเปิดรับศิษย์เข้ามาทำงานพอดี หนอนบ่อนไส้ก็ย่อมต้องหาทางสมัครเข้ามาด้วยแน่

และหากอยากเข้าใกล้ตัวศิษย์ก้นกุฏิ แถมมีโอกาสได้ข่าวกรองสำคัญ การเป็นนักดนตรีก็คือเรื่องที่สมเหตุสมผลที่สุด นักดนตรีในโลกบำเพ็ญเซียนนั้น เพลงที่บรรเลงสามารถเกื้อหนุนการบำเพ็ญ ยกระดับสภาวะจิตได้ ไม่ใช่ความบันเทิงล้วนๆ

หลิวซือซือเห็นหานหย่วนเงียบไปนาน ลังเลครู่หนึ่ง แล้วถามว่า "ท่านเจ้าจวน ที่เรียกมาครั้งนี้ ไม่ทราบมีเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ?"

หานหย่วนได้สติกลับมา ยิ้มน้อยๆ "ท่านพี่หญิงอย่าถือเป็นคนนอกกับข้าเลย ตอนนั้นถ้าไม่ใช่ท่านช่วยข้าไว้ ข้าจะมีวาสนาแบบทุกวันนี้ได้ที่ไหน วันนี้ที่เชิญท่านมา ก็เพียงอยากขอบคุณอย่างเป็นทางการสักครั้ง"

หลิวซือซือนึกถึงเรื่องราวแต่ก่อน ก็รู้สึกราวกับผ่านมาคนละภพคนละชาติ แต่ที่จริงก็เพิ่งผ่านมาเพียงครึ่งปีเศษเท่านั้น

"ตอนนั้นข้าก็แค่ทำเรื่องเล็กน้อยเองเจ้าค่ะ เป็นศิษย์ร่วมสำนักกัน ก็สมควรอยู่แล้ว!" หลิวซือซือรีบตอบ

หานหย่วนยิ้มน้อยๆ "ข้าจำได้ว่าตอนนั้นท่านเห็นว่างไฉก็คิดอยากกินมัน อาหารวิญญาณที่นี่ก็เตรียมไว้ให้ท่านโดยเฉพาะ พอใจหรือเปล่าล่ะ?"

ใบหน้างามของหลิวซือซือแดงระเรื่อ "ตอนนั้นข้าก็แค่พูดเล่นเองเจ้าค่ะ"

หานหย่วนหัวเราะฮ่าๆ แล้วพูดว่า "จริงสิ ช่วงนี้ท่านพี่หญิงดูแลอุทยานสัตว์วิญญาณอยู่ ยุ่งมากไหม กระทบการบำเพ็ญของท่านหรือเปล่า?"

หลิวซือซือส่ายหน้า "ยุ่งก็ยุ่งขึ้นบ้างเจ้าค่ะ แต่ไม่กระทบการบำเพ็ญของข้า ข้าเดินเส้นทางนักบัญชาสัตว์วิญญาณอยู่แล้ว ความวุ่นวายช่วงนี้กลับยิ่งเร่งการบำเพ็ญของข้าด้วยซ้ำ พลังบำเพ็ญของข้าถึงกลั่นชี่ชั้นเจ็ดแล้ว ต้องขอบคุณการช่วยเหลือของท่านพี่ด้วยเจ้าค่ะ!"

หานหย่วนทำท่าถึงบางอ้อ "ที่แท้เป็นแบบนี้นี่เอง ดูท่าข้าจะคิดตื้นเขินไปแล้ว ข้ายังนึกว่ามีแต่พวกของวิเศษมรดกสืบทอดเท่านั้นที่เร่งความเร็วการบำเพ็ญได้เสียอีก"

ในดวงตาหลิวซือซือฉายแววอยากรู้ "ของวิเศษมรดกสืบทอดหรือเจ้าคะ?"

หานหย่วนแอบชมในใจว่าช่างป้อนจังหวะได้พอดิบพอดี แล้วยิ้มอธิบายสักประโยค "ที่จริงแล้ว ตำราล้ำค่าภายในสำนักทั้งหลาย ล้วนต้องใช้ของวิเศษลับมรดกสืบทอดถึงจะเรียนรู้ได้ แถมของลับพวกนี้ยังช่วยเร่งความเร็วการบำเพ็ญได้อีกด้วย ไม่อย่างนั้นข้าก็ไม่มีทางก้าวข้ามหกขั้นย่อยรวดเดียวภายในครึ่งปี แถมหยั่งรู้วิชาลึกล้ำได้อีกไม่น้อยหรอก"

หลิวซือซือทำหน้าถึงบางอ้อ บนใบหน้าเต็มไปด้วยแววอิจฉา

หลังฉากกั้น หญิงสาวที่กำลังดีดพิณนางหนึ่ง ใบหูสั่นไหวน้อยๆ แต่มือยังคงบรรเลงต่อไม่หยุด

นางถามอย่างลังเลเล็กน้อย "ไม่ทราบว่าศิษย์ธรรมดา จะมีโอกาสได้สัมผัสบ้างไหมเจ้าคะ?"

หานหย่วนส่ายหน้าอย่างเสียดาย "ศิษย์สำนักในน่ะ ไม่มีคุณสมบัติจริงๆ แม้แต่ศิษย์แกนกลางก็แทบไม่มีโอกาส แต่หากตอนอายุหกสิบปี ขึ้นถึงสร้างฐานขั้นปลายขึ้นไปได้ ก็ยังพอมีโอกาสได้สัมผัสอยู่"

"หา? นี่ นี่มันยากเกินไปแล้ว..." หลิวซือซือถอนหายใจ

"ท่านน้องหญิงหลิวไม่ต้องดูแคลนตัวเองนัก ตอนนี้ท่านยังมีโอกาสอยู่ ขยันบำเพ็ญสักหน่อย บางทีอาจสำเร็จก็ได้ อืม จริงสิ เรื่องแบบนี้ ท่านอย่าไปพูดกับคนอื่นจะดีที่สุด แม้จะเป็นความลับที่เปิดเผย แต่แพร่ออกไปก็ไร้ความหมาย รังแต่จะทำให้คนผิดหวังเปล่าๆ"

"ข้าเข้าใจเจ้าค่ะ"

หลิวซือซือก็ถอนหายใจเบาๆ นางเพิ่งรู้ตอนนี้เองว่า สถานะศิษย์สำนักใน ขั้นกลั่นชี่ขั้นปลาย แม้แต่คุณสมบัติจะแตะต้องความลับของสำนักยังไม่มี อาจต้องหลังสร้างฐานไปแล้ว ถึงจะนับว่ามีฐานะขึ้นมาบ้าง นางแอบตั้งปณิธานในใจ ว่าต้องขยันบำเพ็ญให้มากขึ้นกว่าเดิม

หานหย่วนคุยสัพเพเหระกับหลิวซือซือไปเรื่อยเปื่อย ระหว่างนั้นยังเผลอเผยว่าตัวเองมักนั่งหยั่งรู้วิชาอยู่ห้องไหนของชั้นสามเป็นประจำ หากนางมีข้อสงสัยก็แวะมาหาเขาให้ช่วยไขได้ อะไรทำนองนั้น

สรุปคือ ระหว่างบรรทัดของบทสนทนา ล้วนแฝงข่าวสารที่ดูเหมือนธรรมดาแต่ซ่อนความลับบางอย่างเอาไว้

กินข้าวเสร็จ หานหย่วนเดินไปส่งหลิวซือซือออกจากหอชางหมิงด้วยตัวเอง จากนั้นก็เดินกลับเข้าหอชางหมิงด้วยสีหน้าเรียบเฉย

เขาไปหาเหล่านักพรตหญิงที่บรรเลงดนตรี จ่ายหินวิญญาณให้ก้อนหนึ่ง กำชับว่าออกไปแล้วห้ามไปพูดพล่อยๆ จากนั้นก็ปล่อยพวกนางแยกย้ายกันไป

ส่วนหญิงสาวนางหนึ่งในนั้น หลังกลับไปแล้ว ก็ร่ำลาเพื่อนร่วมทางชุดหนึ่ง แล้วกลับเข้าห้องของตน เมื่อเปิดค่ายกลปิดกั้นเรียบร้อย บนใบหน้านางก็เผยความยินดีออกมาแต้มหนึ่ง

"ในที่สุดข้าก็ได้ข่าวที่มีประโยชน์เสียที! ไม่รู้ท่านทูตพิเศษจะมาถึงเมื่อไรนะ"

นางหวนนึกถึงบทสนทนาในหอชางหมิง ทั้งอิจฉาฐานะของหานหย่วน ทั้งริษยาที่หลิวซือซือได้รับความเอ็นดู ในสายตาของนาง ยัยหลิวซือซือนั่นสวยสู้นางไม่ได้เลยสักนิด ก่อนหน้านี้ก็แค่ศิษย์สำนักนอกคนหนึ่ง ถ้าไม่ใช่โชคดีเกาะหานหย่วนได้เสียก่อน จะมีทางเปลี่ยนแปลงได้มากขนาดนี้เชียวรึ

"หากข้าทำให้หานหย่วนหันมาสนใจได้ล่ะก็..."

ขณะที่นางกำลังคิดอะไรเพลินอยู่ ตรงท้องน้อยของนางก็เกิดแรงสั่นสะเทือนขึ้นเส้นหนึ่ง ตรงนั้นนางซ่อนศาสตราเวทสื่อสารพิเศษชิ้นหนึ่งเอาไว้ หลายปีแล้วไม่เคยมีสารส่งมา ตอนนี้กลับมีสารส่งเข้ามาเสียได้

นางถอนค่ายกลปิดกั้นออก แล้วใช้รหัสลับติดต่อแบบพิเศษเชื่อมรับสาร

"ฮัวเตี๋ย ข้าคือเฉี่ยนอิน ท่านทูตพิเศษมาถึงแล้ว มาที่ลานเรือนเขตในหมายเลขสามห้าเจ็ด"

"ฮัวเตี๋ยรับทราบ"

ฮัวเตี๋ยไม่คาดคิดเลยว่า เพิ่งบ่นถึงท่านทูตพิเศษอยู่ในใจแท้ๆ ท่านทูตพิเศษก็มาถึงเสียแล้ว ยังดีที่นางได้ข่าวมาชิ้นหนึ่ง น่าจะพอส่งงานได้ ไม่แน่อาจได้ความดีความชอบครั้งใหญ่ด้วยซ้ำ

นางเก็บข้าวของชุดหนึ่ง ก็ออกจากถ้ำชางหมิงไปอย่างเงียบๆ ไม่ให้เป็นจุดสนใจ

ส่วนหานหย่วนที่เฝ้าจับตาคนกลุ่มนี้อยู่ตลอด พอเห็นนางออกไป บนใบหน้าก็เผยแววอึ้งจนพูดไม่ออก

จากนี้ไป ก็เหลือเพียงการรอคอย

เขามองไปยังตำแหน่งเขาด้านหลัง ครุ่นคิดถึงพัฒนาการที่จะตามมา

ชั่วขณะหนึ่ง

ทางทิศเขาด้านหลัง จู่ๆ ก็มีแรงสั่นสะเทือนรุนแรงส่งมาถึง แสงสีเขียวบ้างแดงบ้างม่วงบ้างบดบังเมฆครึ้มผืนหนึ่งให้เห็นแต่ไกล

ในถ้ำบำเพ็ญ ศิษย์จำนวนไม่น้อยตกใจมองไปทางทิศนั้น ถกเถียงกันเองว่าที่นั่นเกิดอะไรขึ้น

"เก่งจริงๆ เจ้าจ้าวอวี้มู่ ถึงกับคลำทางเข้าถ้ำหินเขาหลังได้จริงๆ ด้วย!"

บนใบหน้าหานหย่วนเผยความทึ่ง ก่อนหน้านี้เขาฟังเหล่าผู้อาวุโสเล่าว่า ข้างในนั้นมีแนวป้องกันตั้งเก้าชั้น แถมยังวางค่ายกลขั้นสามคุณภาพสูงเอาไว้ รับรองทำให้คนมาแล้วไม่ได้กลับแน่นอน แต่ตอนนี้คลื่นกระเพื่อมจากการต่อสู้ที่ปะทุออกมาชัดเจนขนาดนี้แล้ว เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายตีฝ่าออกมาจากถ้ำหินได้สำเร็จ ไม่รู้ว่าจะรั้งตัวจ้าวอวี้มู่เอาไว้ได้หรือไม่

"เตรียมตัวล่วงหน้าไว้ก่อนเถอะ!"

หานหย่วนคิดสักหน่อย ก็หันกายลงไปชั้นหนึ่ง ปลุกว่างไฉขึ้นมาก่อน ส่งมันไปฝากไว้ที่หลิวซือซือ จากนั้นก็กลับมายังหอชางหมิงเพียงลำพัง นั่งอยู่ในห้องหนังสือ รอคอยอย่างเงียบสงบ

เขาจงใจตรวจดูกระดาษยันต์บนตัวอีกครั้งหนึ่ง ยืนยันว่ามันสมบูรณ์ไร้ตำหนิ

เวลาผ่านไปอีกสิบห้านาที

ฮัวเตี๋ยกลับเข้ามาในถ้ำบำเพ็ญอีกครั้ง

นางเดินด้วยสีหน้าผ่อนคลาย ไร้พิรุธโดยสิ้นเชิง

เมื่อนางกลับเข้าห้องแล้ว แผ่นไม้ชิ้นหนึ่งก็ลอยออกจากตัวนาง ควบแน่นกลับเป็นร่างของจ้าวอวี้มู่ขึ้นกลางอากาศ

ขณะนี้สภาพของจ้าวอวี้มู่ดีขึ้นบ้างแล้ว บาดแผลสมานสนิท เพียงแต่บนใบหน้ายังมีความซีดขาวผิดธรรมชาติอยู่เส้นหนึ่ง

"ท่านทูตพิเศษ หอชางหมิงอยู่ตรงนั้นเจ้าค่ะ หานหย่วนพักอยู่ที่นั่น ตามข่าวที่ข้าน้อยสืบมา ในมือเขาต้องมีของวิเศษมรดกสืบทอดอยู่ชิ้นหนึ่งแน่นอน เพียงแต่ไม่รู้ว่าเป็นระดับขั้นใด"

ฮัวเตี๋ยพูดต่อ "แต่ในเวลาเพียงครึ่งปีเศษ พลังบำเพ็ญของเขาพุ่งทะยานก้าวกระโดด จากกลั่นชี่ชั้นสองขึ้นเป็นกลั่นชี่ชั้นแปด ลำดับขั้นของมันต้องไม่ต่ำแน่เจ้าค่ะ"

จ้าวอวี้มู่ผงกศีรษะ แม้ในสีหน้าจะแฝงความคาดหวังอยู่บ้าง แต่ก็ไม่สูงนักจริงๆ ที่เขามาที่นี่ ก็เพียงถือคติลองดูสักตั้งเท่านั้น

"เจ้ารอข้าอยู่ที่นี่!"

จ้าวอวี้มู่กำชับนางหนึ่งเสียง

จากนั้นร่างเขาก็หลอมเข้ากับต้นไม้วิญญาณรอบข้าง แล้วเข้าใกล้หอชางหมิงอย่างรวดเร็ว เพียงกะพริบตาเดียวเขาก็มาถึงด้านนอกหอชางหมิง หลอมเข้าไปในต้นไทรใหญ่พอดิบพอดี จากนั้นก็ออกมาในสภาพล่องหน ก้าวเดินเข้าไปในหอชางหมิง