บทที่ 77 "ส่งมอบ" แผ่นศิลา

ตอนที่จ้าวอวี้มู่เหินเร้นมาถึงต้นไทรใหญ่ หานหย่วนก็รับรู้ได้แล้ว

เขายังคงนั่งอยู่ในห้องหนังสือชั้นสาม ถือหนังสือเล่มหนึ่งอ่านอยู่ สีหน้าผ่อนคลายยิ่งนัก

เขารู้ว่าศัตรูกำลังเข้าใกล้ตัวเขา แต่เขาไม่ตื่นตระหนกเลยสักนิด รอคอยพัฒนาการของเรื่องราวอย่างเงียบสงบ

ตอนนี้ จ้าวอวี้มู่ลอบเข้ามาในหอชางหมิงเรียบร้อยแล้ว

หอหลังนี้ก็มีค่ายกลวางเอาไว้เช่นกัน แต่ความแข็งแกร่งของค่ายกลอยู่แค่ระดับขั้นเสวียนคุณภาพสูงเท่านั้น ย่อมขวางจ้าวอวี้มู่ไม่ได้

เพิ่งก้าวเข้าหอชางหมิง เขาก็รับรู้ถึงลมปราณของนักพรตบนชั้นสาม

สีหน้าจ้าวอวี้มู่ขยับน้อยๆ ไม่รีบขึ้นไป แต่เริ่มค้นหาจากชั้นหนึ่งก่อน

ชั้นหนึ่งมีห้องบำเพ็ญอยู่หลายห้อง เขาสำรวจอย่างละเอียดรอบหนึ่ง ข้างในแทบไม่มีอะไรเลย เป็นแค่ห้องบำเพ็ญธรรมดาๆ ไม่กี่ห้องเท่านั้น

เขาเดินขึ้นชั้นสองอย่างรวดเร็ว

ชั้นสองเป็นห้องวิชา ห้องหลอมศาสตรา ห้องปรุงยา และอื่นๆ ชั้นนี้สำรวจง่ายกว่าเดิมอีก ข้างในกระทั่งยังไม่เคยถูกเปิดใช้งานเลยด้วยซ้ำ ดูยังไงก็ไม่ใช่ที่ซ่อนของ

จ้าวอวี้มู่ขมวดคิ้ว ข้ามชั้นสามไป ขึ้นไปชั้นสี่

ที่นี่เป็นแค่สถานที่รับรองแขกและสังสรรค์ล้วนๆ ยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะมีของวิเศษ

สุดท้าย จ้าวอวี้มู่ก็ต้องกลับมาที่ชั้นสามอยู่ดี

เขาสำรวจทุกจุดของชั้นสาม ยกเว้นห้องหนังสือ จนครบหนึ่งรอบ ก็ยังไม่พบสิ่งใดที่คล้ายของวิเศษมรดกสืบทอดเช่นเดิม

ความอดทนของจ้าวอวี้มู่ค่อยๆ ถูกบั่นทอนลงไปเรื่อยๆ แล้ว

ยืนอยู่นอกห้องหนังสือ จ้าวอวี้มู่สงบอารมณ์ลงหน่อยหนึ่ง ถอนใจในใจ "กลับไปแล้วปิดด่านสักช่วงใหญ่ๆ ดีกว่า หลบกระแสไปก่อน"

การลอบเข้าสำนักเทพปฐพีครั้งนี้ เขาต้องถูกสำนักเทพปฐพีจองเวรแน่นอน เอาให้ชัวร์ไว้ก่อน บำเพ็ญสักหลายสิบปี รอทะลุถึงแกนทองขั้นกลางแล้วค่อยออกมา

เขาพินิจค่ายกลบนห้องหนังสืออยู่สองสามที ไม่นานก็มองทะลุความล้ำลึกของค่ายกลตรงนี้ จากนั้นก้าวออกหนึ่งก้าว ถึงกับทะลุผ่านผนังเข้าไปภายในห้องหนังสือได้โดยตรง!

จ้าวอวี้มู่ในขณะนี้ ยังคงอยู่ในสภาพล่องหน เขาเห็นหานหย่วนที่กำลังขมวดคิ้วอ่านหนังสืออย่างคร่ำเคร่งอยู่หลังโต๊ะหนังสือ

กวาดตามองปกหนังสือแวบหนึ่ง เขียนไว้หกตัวอักษรว่า "ประมวลกระดาษยันต์ขั้นปฐพี"

จ้าวอวี้มู่เลิกคิ้ว พินิจหานหย่วนเล็กน้อย จากนั้นก็ทอดสายตาไปทั่วทั้งห้องหนังสือ

บนชั้นวางของห้องหนังสือ มีหนังสือวางอยู่ไม่น้อย แต่มองปราดเดียวก็รู้ ลำดับขั้นล้วนไม่สูง ขนาดที่ถึงระดับแกนทองยังไม่มีสักเล่ม นอกเหนือจากนี้ ก็ไม่มีสิ่งใดพิเศษ

จ้าวอวี้มู่ขมวดคิ้ว คิดในใจ "สายข่าวบอกว่า หานหย่วนอาศัยของวิเศษมรดกสืบทอด พลังบำเพ็ญถึงพุ่งทะยานก้าวกระโดด ของวิเศษชิ้นนี้หากไม่ได้อยู่ที่อื่น ก็น่าจะอยู่ในถุงเก็บของของมัน"

ระหว่างกระบวนการค้นหา เขาก็สังเกตเห็นขึ้นมากะทันหันว่า ทุกครั้งที่หานหย่วนขมวดคิ้วแน่น จะยื่นมือไปแตะหินทับกระดาษบนโต๊ะทีหนึ่ง จากนั้นหัวคิ้วก็จะคลายออกบ้าง พอผ่านไปสักพักคิ้วขมวดขึ้นอีก ก็จะยื่นมือไปแตะแผ่นศิลาที่ดูเหมือนใช้ทับกระดาษแผ่นนั้นอีกครั้ง

เพราะท่วงท่าของหานหย่วนเป็นธรรมชาติ จังหวะก็เป็นธรรมชาติ ก่อนหน้านี้จ้าวอวี้มู่จึงมองข้ามการเคลื่อนไหวของเขาไปโดยไม่รู้ตัว แต่ตอนนี้เมื่อเขาหันมาสังเกตแผ่นศิลาแผ่นนั้น รูม่านตาก็หดวูบอย่างแรง

แผ่นศิลาแผ่นนี้ดูธรรมดาสามัญยิ่งนัก ทว่าเขาสังเกตเห็นว่าขนาดของหินทับกระดาษก้อนนี้ กับศิลาสลักของปลอมที่เขาได้มาก่อนหน้านี้ ไม่ว่ารูปทรงหรือขนาด ล้วนเหมือนกันเปี๊ยบ!

นอกจากบนผิวไม่มีลวดลายลึกลับ และสีสันต่างกันอยู่บ้างแล้ว ด้านอื่นๆ ความคล้ายคลึงสูงลิ่ว!

ในใจจ้าวอวี้มู่ผุดการคาดเดาอันอุกอาจขึ้นมา แต่การคาดเดานี้กลับขัดแย้งกับการรับรู้ของเขาเอง ไม่ว่าเขาจะมองแผ่นศิลาแผ่นนี้อย่างไร มันก็ไม่ต่างอะไรจากหินธรรมดา แต่ในใจเขากลับมีเสียงหนึ่งบอกเขาว่า แผ่นศิลาแผ่นนี้แหละคือศิลาสลักมรดกสืบทอดที่เขาตามหา

ยิ่งไปกว่านั้น การที่มองความตื้นลึกไม่ออกเลยนี่แหละ กลับยิ่งทำให้เขามั่นใจในการคาดเดานี้มากขึ้นไปอีก หากเป็นมรดกขั้นปฐมเทพจริง แกนทองกระจอกๆ อย่างเขา ย่อมไม่มีทางมองออกแม้สักนิดเดียวอยู่แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเห็นท่วงท่าที่หานหย่วนเผลอทำเป็นครั้งคราว เขาต้องมองข้ามแผ่นศิลาแผ่นนี้ไปแน่นอน!

จ้าวอวี้มู่คิดในใจ "ของวิเศษย่อมเก็บงำแสงของตัวเอง หากไม่ใช่วาสนาบังเอิญพอเหมาะ ก็ไม่มีทางค้นพบสุดยอดของวิเศษชิ้นนี้ได้จริงๆ!"

เขายิ่งเชื่อมากขึ้นทุกทีว่าแผ่นศิลาธรรมดาสามัญแผ่นนี้ คือของวิเศษมรดกสืบทอด!

สายตาเป็นประกายเข้ม จ้าวอวี้มู่ไม่ลังเลอีกต่อไป ฉวยจังหวะที่หานหย่วนชักมือกลับ ยื่นมือออกไปในพริบตา คว้าแผ่นศิลาไว้ในมือ!

"ผู้ใดกัน?"

สีหน้าหานหย่วนเปลี่ยนวูบอย่างฉับพลัน!

เขาเห็นแผ่นศิลาหายไป ตรงหน้าควบแน่นชี่กระบี่หลายสิบสายพุ่งไปข้างหน้าทันที

จ้าวอวี้มู่ยื่นมือข้างหนึ่ง บนมือผุดโล่แสงสีเขียวสกัดการโจมตี ร่างกายก็ปรากฏให้เห็นในที่สุด

เขาไม่ได้สนใจการโจมตีของหานหย่วนเลย ความสนใจกว่าครึ่งทุ่มไปที่แผ่นศิลาในมืออีกข้าง ไม่พูดพร่ำทำเพลง อัดพลังเวทเข้าไปทันที

ชั่วขณะถัดมา การอำพรางด้วยเคล็ดซ่อนพลังชี่บนแผ่นศิลา ก็ถูกจ้าวอวี้มู่ถอดรหัสในพริบตา แผ่นศิลาที่เปล่งประกายความล้ำลึกแห่งอรรถลับกลับมาปรากฏสู่สายตาอีกครั้ง!

ลายลับอันถี่ยิบล้ำลึกด้านบน ละม้ายคล้ายของปลอมที่เห็นก่อนหน้านี้ยิ่งนัก และที่สำคัญที่สุด กลิ่นอายวิถีอันทรงพลังหลั่งไหลเข้าสู่ห้วงสมองเขาในชั่วพริบตา ทำให้จิตใจจ้าวอวี้มู่โล่งทะลุปรุโปร่ง!

"นี่คือหยกหมึกสื่อเทพ นี่คือสุดยอดของวิเศษมรดกสืบทอดของจริง! ฮ่าๆๆ ข้าหาเจอแล้ว!" ในดวงตาจ้าวอวี้มู่ระเบิดแววปีติคลุ้มคลั่ง

ส่วนหานหย่วนที่อยู่ข้างๆ กลับสีหน้า "ตื่นตระหนกสุดขีด" เขารีบหยิบป้ายอาญาแผ่นหนึ่งออกมา ตะโกนเสียงหลง "ท่านตาเฒ่า มีคนขโมยมรดกสืบทอด รีบมาเร็ว!"

"บังอาจนัก! ถ่วงมันไว้!" เสียงเก่าแก่ทรงอำนาจเสียงหนึ่งดังก้องออกมาจากในนั้นทันที

จ้าวอวี้มู่ได้สติขึ้นมาทันที พอได้ยินเสียงนั้น ใจก็สั่นสะท้าน เกิดแรงกดดันราวกับหัวใจหยุดเต้นเฉียบพลัน นั่นคือตาเฒ่าบรรพชนขั้นทารกวิญญาณ!

"ยังคิดจะขวางข้าอีกรึ?" สายตาที่จ้าวอวี้มู่มองหานหย่วนเต็มไปด้วยเจตนาสังหาร กำลังจะลงมือฆ่าคนผู้นี้ทิ้ง กลับเห็นในมือเจ้าหนูนี่มีกระดาษยันต์เพิ่มขึ้นมาใบหนึ่งกะทันหัน

"กระดาษยันต์ป้องกันขั้นสี่? ยันต์วัชระตี้เฉิน!"

เห็นกระดาษยันต์ที่คุ้นเคย สีหน้าเขาก็แข็งค้าง จากนั้นหันกายพุ่งทะลุออกจากห้องหนังสือ กระแทกหน้าต่างที่ปิดสนิททะลุออกไป มือล้วงยันต์เคลื่อนย้ายมิติออกมาใบหนึ่ง กำลังจะใช้งาน!

"อย่าหนี!"

หานหย่วนตวาดก้องหนึ่งเสียง

"อักษรวิญญาณไม้! ชี่กระบี่แปรเส้นไหม!"

เขาระดมพลังจากตันเถียน ควบแน่นเส้นไหมกระบี่หนึ่งร้อยเส้นขึ้นมาฉับพลัน เส้นไหมกระบี่รวมเป็นหนึ่ง แปรเป็นแสงกระบี่อันแข็งแกร่งสายหนึ่ง พุ่งจู่โจมเข้าใส่จ้าวอวี้มู่!

จ้าวอวี้มู่รับรู้ถึงชี่กระบี่ด้านหลัง จำต้องหยุดการจุดยันต์เคลื่อนย้ายมิติ พลิกมือสวนกลับมาด้วยชี่กระบี่สายหนึ่ง

ชี่กระบี่สองสายปะทะกันกลางอากาศ กลับสูสีไม่มีใครเหนือกว่า แตกสลายไปตามกัน

จ้าวอวี้มู่ทิ้งระยะห่างจากหอชางหมิงไปไกลในพริบตาแล้ว แต่พอสัมผัสถึงภาพเบื้องหลังฉากนั้น ในดวงตากลับมีแววไม่อยากจะเชื่อแวบผ่าน

หากเขาจำไม่ผิด เจ้าหานหย่วนคนนี้เพิ่งเป็นศิษย์ก้นกุฏิได้ไม่นาน แถมอายุแค่ราวๆ ยี่สิบปีเท่านั้น แต่การโจมตีแบบสะบัดมือของเขาเมื่อกี้ อย่างน้อยก็มีพลานุภาพระดับสร้างฐานขั้นปลาย หานหย่วนระเบิดกำลังรบระดับสร้างฐานขั้นปลายออกมาได้ นี่มันเหลือเชื่อขนาดไหนกัน

พรสวรรค์ของคนผู้นี้ อาจแข็งแกร่งยิ่งกว่าเขาเสียอีก!

จ้าวอวี้มู่ถึงบางอ้อขึ้นมาพร้อมกัน มิน่าศิลามรดกสืบทอดล้ำค่าแผ่นนี้ ถึงได้อยู่ในมือของเจ้าหานหย่วนคนนี้ ก็มีแต่อัจฉริยะระดับนี้เท่านั้น ถึงจะมีคุณสมบัติใช้ของวิเศษระดับนี้

ศัตรูแบบนี้ ย่อมต้องบดขยี้ทิ้งตั้งแต่ยังอ่อนแอ แต่ตอนนี้เขามีเรื่องสำคัญกว่าต้องทำ นั่นคือพามรดกสืบทอดหนีออกจากสำนักเทพปฐพี!

ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะเหินเร้นออกไปได้ไกล

บนท้องฟ้าก็กลายเป็นทะเลเมฆสีม่วงแผ่ไพศาลสุดลูกหูลูกตาไปแล้ว เงาร่างหนึ่งผุดขึ้นกลางความว่างเปล่า จ้องล็อกเป้าจ้าวอวี้มู่ที่กำลังเหินหนี ราวกับมองคนตายคนหนึ่ง