บทที่ 78 วิชาสูญหาย ม่านสงครามเปิดฉาก

สีหน้าจ้าวอวี้มู่ตื่นสยอง "ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวิน ผู้ทรงอิทธิฤทธิ์แห่งมายาเวท!"

ไม่คาดคิดเลยว่าจะเป็นเจ้าพ่อขั้นทารกวิญญาณคนนี้ที่เฝ้าสำนักอยู่!

มายาเวทนั้น มีความได้เปรียบแบบบดขยี้ต่อศัตรูขั้นต่ำกว่า แทบไม่มีความเป็นไปได้ที่จะสู้ข้ามขั้นเลย!

"หนี!"

จ้าวอวี้มู่ตอนนี้ไม่หวังแล้วว่าการหลบเร้นธาตุไม้จะรอดพ้นการรับรู้ของตาเฒ่าขั้นทารกวิญญาณท่านนี้ เพราะผู้ทรงอิทธิฤทธิ์ด้านมายาเวท ย่อมเชี่ยวชาญญาณจิตเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว

เขาตบกระดาษยันต์วัชระเทียนเฉินที่คุณภาพสูงกว่ายันต์วัชระตี้เฉินออกมาทันที วงแสงสีทองวงหนึ่งครอบคลุมร่างเขาเอาไว้ข้างใน

จากนั้นเขาก็จุดยันต์เคลื่อนย้ายมิติโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย!

ค่ายกลใหญ่พิทักษ์เขาของสำนักเทพปฐพีป้องกันจากนอกแต่ไม่ป้องกันจากใน เขาใช้ยันต์เคลื่อนย้ายมิติออกไปได้ ขอแค่เวลาสองลมหายใจก็พอ!

ส่วนกระดาษยันต์ใบนี้ อย่างน้อยก็ต้านได้สิบลมหายใจ!

วินาทีที่บีบยันต์แตก แสงขาวก็ปกคลุมร่างเขา ทำให้ร่างกายของเขาเริ่มกลายเป็นโปร่งใส!

"คิดจะหนี? ฝันไปเถอะ!"

ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินทะลุผ่านค่ายกลถ้ำบำเพ็ญในพริบตา ปรากฏกายเหนือกระหม่อมจ้าวอวี้มู่ ไม้เท้าหนึ่งด้าม ถูกเหวี่ยงลงไปตรงๆ

ไม้เท้าขยายใหญ่ในชั่วลมหายใจ ราวกับเทพพฤกษาแห่งบรรพกาลต้นหนึ่ง กดสังหารหัวโจรมารด้วยพลังประหนึ่งฟ้าถล่มทั้งผืน!

ตึง!

ไม้เท้าปะทะเข้ากับยันต์วัชระเทียนเฉิน ระเบิดรัศมีเจิดจ้าเหลือประมาณ แสงเกราะวัชระจางหายลงอย่างรวดเร็วด้วยความเร็วที่ตาเปล่ามองเห็นได้!

จ้าวอวี้มู่ตกใจหน้าถอดสี "แข็งแกร่งขนาดนี้ได้ยังไงกัน! ทนไว้สิ!"

ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวิน แข็งแกร่งยิ่งกว่าที่เขาจินตนาการไว้เสียอีก!

ตอนนี้อย่าว่าแต่ต้านสิบลมหายใจเลย แค่สามลมหายใจยังหืดขึ้นคอ!

ยังไม่ทันให้เขาคิดอะไรมาก ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินก็ทุบลงมาอีกหนึ่งไม้เท้า!

เกราะวัชระส่งเสียงแตกร้าวเกินจะแบกรับไหว แล้วแตกสลายโดยสิ้นเชิงท่ามกลางสายตาหวาดผวาของจ้าวอวี้มู่

ไม้เท้ามหึมาหนึ่งด้าม ทุบลงบนร่างจ้าวอวี้มู่อย่างดุดัน

ทว่าก็ในตอนนี้เอง แสงสีขาวก็ส่งร่างกายบางส่วนของจ้าวอวี้มู่เคลื่อนย้ายออกไปได้ในวินาทีสุดท้าย!

บนใบหน้าตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินตกใจปนเดือดดาล "อย่าหนี!"

แต่ในดวงตาของเขา กลับมีแววยิ้มแวบผ่าน เขามองหานหย่วนผู้เก็บงำผลงานและชื่อเสียงอยู่เงียบๆ ตรงมุมด้วยสายตาชื่นชมแวบหนึ่ง จากนั้นก็ทะยานขึ้นฟ้า ไล่ตามรอยออกไปนอกสำนัก

หานหย่วนมองสองคนหายลับไปหน้าหลังติดกัน กำลังจะหันกายกลับไปพักผ่อน ก็สังเกตเห็นขึ้นมากะทันหันว่า ตรงจุดที่จ้าวอวี้มู่หายตัวไปเมื่อกี้ เนื้อร่างท่อนหนึ่งคืนสภาพจากความโปร่งใสกลับมา จากนั้นหานหย่วนก็สังเกตเห็น แหวนวงหนึ่ง ปรากฏลางๆ อยู่บนนิ้วท่อนหนึ่ง

"นี่มัน แหวนเก็บของ?" หานหย่วนดีใจเหนือความคาดหมาย

เขาระเบิดความเร็วน่าตกตะลึง คว้าแหวนวงนั้นเก็บเข้ากระเป๋าด้วยความไวปานสายฟ้าแลบจนปิดหูไม่ทัน

จากนั้นก็เดินกลับหอชางหมิงราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ฉางชุนรีบรุดมาถึง เห็นรูโหว่ตรงชั้นสามกับท่อนแขนท่อนขาที่ร่วงหล่นอยู่บนพื้น ก็มึนงงทำอะไรไม่ถูก

หานหย่วนพูดกับเขา "อย่าเพิ่งรีบเก็บกวาด! รักษาที่เกิดเหตุเอาไว้ก่อน"

"อ้อ ได้! ได้ขอรับ!" ฉางชุนราวกับเพิ่งตื่นจากฝัน รีบขานรับ

ในใจเขาหวาดหวั่น เมื่อกี้ฟังไม่ผิดใช่ไหม เหมือนมีโจรลอบเข้าถ้ำบำเพ็ญมาขโมยของ ผู้ดูแลจวนอย่างเขา จะโดนลงโทษหรือเปล่านะ?

นอกสำนักเทพปฐพี

ผู้เฒ่าที่ซ่อนตัวอยู่ในโพรงไม้จู่ๆ สีหน้าก็เคร่งขรึมขึ้น มองไปเบื้องหน้า

เงาร่างหนึ่งเบียดตัวออกมาจากคลื่นกระเพื่อมมิติอย่างโซซัดโซเซ

เห็นจ้าวอวี้มู่มือข้างหนึ่ง เท้าข้างหนึ่ง รวมถึงลำตัวเกือบครึ่งซีกหายไปอย่างไร้ร่องรอย ใบหน้าซีดเหลืองดั่งกระดาษทอง ลมปราณอ่อนระโหย

ทว่าเมื่อสายตาของผู้เฒ่าตกลงบนมืออีกข้างของจ้าวอวี้มู่ ในดวงตาก็เผยความยินดีเหนือคาดออกมาทันที!

"สำ สำเร็จแล้ว! ท่านผู้อาวุโส รีบหนีเร็ว!"

จ้าวอวี้มู่ยื่นแผ่นศิลาออกมา พูดอย่างรวดเร็ว

"ไป!"

ผู้เฒ่าไม่ได้รับแผ่นศิลาไว้ แต่รีบป้อนยาล้ำค่าเม็ดหนึ่งเข้าปากจ้าวอวี้มู่ จากนั้นพยุงร่างเขา รีบจากไปอย่างรวดเร็ว

ภายใต้สรรพคุณอันน่าทึ่งของยาเม็ดนั้น ร่างกายที่แหลกสลายของจ้าวอวี้มู่กำลังฟื้นคืนด้วยความเร็วสุดขีด มือและเท้ากำลังงอกขึ้นมาใหม่อย่างรวดเร็ว

"จะหนีไปไหน?"

แสงเมฆสีม่วงที่ขอบฟ้าประชิดเข้ามาอย่างรวดเร็ว

ผู้เฒ่าสีหน้าเคร่งเครียด ส่งเสียงลับบอกจ้าวอวี้มู่ "เดี๋ยวข้าถ่วงจื่อหวินเอาไว้ เจ้าหาโอกาสหนีไป สำนักหวินหยางจะผงาดขึ้นได้หรือไม่ ฝากไว้ที่ตัวเจ้าทั้งหมดแล้ว!"

จ้าวอวี้มู่กำแผ่นศิลาแน่น พูดอย่างจริงจัง "ศิษย์เข้าใจขอรับ!"

ผู้เฒ่าพยักหน้า พาเขาเหินหนีมุ่งสู่ทิศแนวเทือกเขาอย่างรวดเร็ว

ทะเลเมฆสีม่วงเบื้องหลังกำลังประชิดเข้ามาทุกที

ผู้เฒ่าเหวี่ยงเรือเหาะลำหนึ่งออกมา โยนจ้าวอวี้มู่ขึ้นไป จากนั้นตบเรือเหาะหนึ่งที

เรือเหาะก็พุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว

จ้าวอวี้มู่ข่มกลั้นความเจ็บปวด ใบหน้าซีดเผือด บังคับเรือเหาะบินรุดหน้าต่อไป

ผู้เฒ่าหันกายเข้าปะทะตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวิน

ศึกระหว่างขั้นทารกวิญญาณ ปะทุขึ้นอย่างรวดเร็ว

ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินก็ถูกผู้เฒ่าหน่วงรั้งเอาไว้อย่างเป็นธรรมชาติยิ่ง

จากนั้นตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินก็ออกคำสั่ง ภายในสำนักเทพปฐพี นักพรตแกนทองจำนวนมากหลั่งไหลออกมา ไล่ตามรอยไปยังทิศทางที่จ้าวอวี้มู่หลบหนี

ผู้เฒ่าเห็นสถานการณ์เบื้องไกล ในใจกลับไม่กระเพื่อมมากนัก เพราะเพื่อวันนี้ เขาเตรียมหมากสำรองเอาไว้นานแล้ว!

เมื่อเหล่านักพรตแกนทองไล่ตามออกไป ในป่าก็มีนักพรตแกนทองพุ่งออกมาทันที สกัดเส้นทางของนักพรตแกนทองสำนักเทพปฐพีเอาไว้

ดังนั้น นอกสำนักเทพปฐพี จึงโกลาหลอลหม่านขึ้นมาทันที

ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินโกรธจนกัดฟันกรอด งัดฝีมือจริงออกมาทันที ระดมถล่มตาเฒ่าขั้นทารกวิญญาณของสำนักหวินหยางอย่างบ้าคลั่ง

ผู้เฒ่าคนนั้นถูกตีจนถอยร่นเป็นทอดๆ ในใจตื่นสยองที่กำลังของจื่อหวินแข็งแกร่งเกินความคาดหมาย!

กะดูแล้วเวลาที่ถ่วงไว้ก็ใกล้จะพอ เขาสู้พลางถอยพลาง แล้วบอกคนของตัวเอง "ถอย!"

เหล่านักพรตแกนทองสำนักหวินหยางก็สู้พลางถอยพลางทันทีเช่นกัน

ศึกไล่ล่าดำเนินไปเนิ่นนาน

สุดท้ายผู้เฒ่าก็หนีรอดออกไปจนได้

แต่นักพรตแกนทองสำนักหวินหยาง กลับทิ้งศพเอาไว้ตั้งเก้าร่าง

ทว่าสีหน้าของตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินกลับ "ไม่ดีเอาเสียเลย"!

เขาคำรามใส่เหล่านักพรตแกนทอง "พวกเจ้ากินข้าวสุกไปวันๆ รึไง? ศัตรูแทรกซึมเข้าสำนักพวกเจ้ายังไม่รู้ตัวกันเลยรึ? รู้ไหมว่าพวกมันขโมยอะไรไป? วิชาขั้นปฐมเทพหนึ่งบท! พวกเจ้าเป็นไอ้โง่กันหมดหรืออย่างไร? หรือว่าความสุขสบายมาพันปี ทำให้สมองพวกเจ้าโดนขี้หมูอุดตันกันไปหมดแล้ว?"

ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินด่ากราดใส่เหล่านักพรตแกนทองอย่างบ้าคลั่ง นักพรตแกนทองทีละคนได้ยินคำพูดของตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวิน ต่างตกใจหน้าถอดสีกันถ้วนหน้า

"อะไรนะ? วิชาขั้นปฐมเทพสูญหายไปแล้วรึ?"

"นี่ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!"

"เมื่อกี้นั่นคือตาเฒ่าบรรพชนจู๋เฟิงของสำนักหวินหยางงั้นรึ?"

"เป็นแบบนี้ไปได้ยังไงกัน!"

ฟู่ฉางชิงกับเยวี่ยหมิงสยงสบตากันแวบหนึ่ง ใบหน้าซีดขาว พวกเขาตระหนักได้แล้วว่า คนที่ขโมยวิชาไป ก็น่าจะคือคนที่พวกเขาเพิ่งจับไม่ได้นั่นเอง พวกเขา... ก่อเรื่องใหญ่เข้าให้แล้ว

สิบห้านาทีให้หลัง

ตำหนักใหญ่ประจำสำนักเทพปฐพี

นักพรตแกนทองกว่าแปดสิบคนมาพร้อมหน้ากันแล้ว

ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินนั่งอยู่ตำแหน่งประธาน สีหน้าทะมึน

เจ้าสำนักเฝิงเจี้ยนหมิงยืนอยู่นอกประตูใหญ่ สีหน้าตึงเครียด ถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่รู้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้น

ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินเอ่ยต่อทุกคน "เมื่อครู่นี้เอง จ้าวอวี้มู่แห่งสำนักหวินหยางแทรกซึมเข้าสำนัก ขโมยวิชาขั้นปฐมเทพไปหนึ่งบท หลังจากข้าหารือกับตาเฒ่าบรรพชนท่านอื่นๆ แล้ว ตัดสินใจเปิดศึกล้างสำนัก! เป้าหมาย — สำนักหวินหยาง! ทุกคนฟังคำสั่ง ทั้งสำนักบุกโจมตี ถล่มสำนักหวินหยางโดยไม่เสียดายราคาใดๆ ทั้งสิ้น! กวาดล้างฐานที่มั่น! สังหารศิษย์สำนัก! ยึดครองกิจการ! ชิงมรดกสืบทอดกลับคืนมา!"

เขาจับจ้องทุกคนด้วยสายตาเย็นเยียบ "ห้ามปฏิเสธ!"

"ขอรับ!"

นักพรตทุกคนสีหน้าเคร่งขรึม

สงครามที่มาถึงอย่างฉับพลัน กำลังจะปะทุขึ้น!

ส่วนหานหย่วนในเวลานี้ กลับหลบอยู่ในห้องบำเพ็ญ พินิจพิเคราะห์แหวนในมืออยู่