บทที่ 79 ตรวจนับสมบัติจากศึก

นี่คือแหวนมิติขั้นปฐพีคุณภาพต่ำวงหนึ่ง บนแกนกลางมีตราประทับญาณจิตของจ้าวอวี้มู่อยู่

หานหย่วนอัดญาณจิตของตัวเองเข้าไปทันที เริ่มกัดกร่อนตราประทับญาณจิตของจ้าวอวี้มู่

เมื่อญาณจิตของเขากระแทกเข้าใส่ตราประทับ ก็เห็นได้ว่าความเร็วการกัดกร่อนตราประทับนั้นช้าเหลือเกิน ทดสอบง่ายๆ สักรอบก็ได้ข้อสรุปออกมาหนึ่งข้อ

ด้วยความเร็วของสร้างฐานขั้นต้นทั่วไป ต้องใช้เวลาหลอมกลืนต่อเนื่องไม่หยุดถึงสามปี ถึงจะลบตราประทับญาณจิตได้หมดจด เพราะความเร็วการฟื้นฟูญาณจิตนั้นเชื่องช้ามาก นักพรตทั่วไปกว่าญาณจิตจะฟื้นเต็มแต่ละครั้งต้องใช้เวลานานโข

แต่หานหย่วนไม่เหมือนใคร ประการแรก ญาณจิตของเขาในเชิงคุณภาพแม้ยังเป็นแค่สร้างฐานขั้นต้น แต่ในเชิงปริมาณ กลับมากกว่าสร้างฐานขั้นต้นเป็นสิบกว่าเท่า ขนาดตันเถียนของเขา ใหญ่เป็นสามสิบสองเท่าของกลั่นชี่ชั้นเก้า เป็นสี่เท่าของกลั่นชี่ชั้นสิบสอง!

พลังวิญญาณคือรากฐานของการแปรเป็นญาณจิต ปริมาณพลังวิญญาณย่อมกำหนดปริมาณญาณจิตได้

ประการต่อมา ความเร็วการฟื้นฟูญาณจิตของหานหย่วน มากกว่านักพรตทั่วไปไม่ต่ำกว่าพันเท่า หลังทะเลจิตกลายสภาพ ดวงวิญญาณเชื่อมต่อกับเส้นลมปราณน้อยใหญ่ทั่วร่าง ทำให้ความเร็วการฟื้นฟูถึงขั้นเหลือเชื่อ

ดังนั้น หานหย่วนจึงไม่แคร์การสิ้นเปลืองญาณจิตเลยสักนิด ญาณจิตมหาศาลถูกกรอกเข้าแหวนมิติด้วยความเร็วน่าตกใจ กระแทกใส่ตราประทับญาณจิตของจ้าวอวี้มู่

ภายใต้การทุ่มเทแบบไม่คิดต้นทุน ความเร็วการกัดกร่อนตราประทับญาณจิตก็เร็วขึ้นสุดขีด

ที่เขาว่ากันว่า พลังมหาศาลย่อมสร้างปาฏิหาริย์

ญาณจิตแกนทองจะแข็งแกร่งแค่ไหน นี่ก็เป็นเพียงตราประทับญาณจิตอันหนึ่งเท่านั้น

สามวันผ่านไป

หานหย่วนก็ทลายตราประทับญาณจิตได้สำเร็จในที่สุด แล้วทิ้งตราประทับของตัวเองไว้บนแกนกลางแหวน

เมื่อญาณจิตของเขาหยั่งเข้าไปในแหวน ก็ตะลึงกับความจุอันกว้างขวางข้างในทันที กว้างยาวสูงด้านละสามสิบเมตรเศษ ปริมาตรใหญ่โตเอาเรื่อง

แต่ภายในมิติแหวนที่ใหญ่ขนาดนี้ กลับบรรจุของอยู่น้อยนิดเหลือเกิน ทำเอาหานหย่วนผิดหวังครั้งใหญ่

นอกจากหินวิญญาณกองเล็กๆ ยาไม่กี่ขวด กระดาษยันต์ไม่กี่ใบแล้ว ก็เหลือเพียงเครื่องแต่งกายไม่กี่ชุด ป้ายอาญาหนึ่งแผ่น กับแผ่นไม้อีกหนึ่งแผ่น

"นักพรตแกนทองทั้งคน จนขนาดนี้เลยรึ?"

หานหย่วนหมดแรงจะบ่นจริงๆ หรือว่าจ้าวอวี้มู่เตรียมใจถูกจับมาก่อนแล้ว เลยทิ้งทรัพย์สมบัติส่วนใหญ่ไว้ที่สำนักตัวเอง?

พอคิดแบบนี้ ก็เป็นไปได้จริงๆ เสียด้วย!

"เอ๊ะ?"

หานหย่วนเห็นหินวิญญาณพวกนั้น เดิมทีไม่ได้ใส่ใจ แต่ไม่นานก็พบความผิดปกติ

ความบริสุทธิ์ของหินวิญญาณพวกนี้ เหนือกว่าหินวิญญาณคุณภาพต่ำมากมายนัก แถมปริมาณไอวิญญาณที่อยู่ข้างใน ก็มากมายเกินจริงสุดๆ

หานหย่วนหยิบออกมาหนึ่งก้อน ลองดูดซับดู ไอวิญญาณธาตุไม้อันบริสุทธิ์สายหนึ่ง ก็หลั่งไหลทะลักเข้าสู่ร่างเขาอย่างบ้าคลั่ง

แต่เส้นลมปราณของเขารองรับไอวิญญาณสายนี้ได้อย่างสบายๆ แล้วเริ่มเดินวิชาหลอมกลืนไอวิญญาณ

ผ่านไปครู่หนึ่ง ในตันเถียนของเขา ก็มีฝนปรอยซู่ซ่าโปรยปรายลงมาทันที พลังวิญญาณหยดแล้วหยดเล่าหยาดลงสู่ทะเลสาบพลังวิญญาณ

เมล็ดเจี้ยนมู่ดูเหมือนจะรับรู้ถึงพลังวิญญาณที่เพิ่มขึ้น จึงเร่งความเร็วการดูดซับพลังวิญญาณขึ้นทันที

ดังนั้นฝนพลังวิญญาณที่โปรยลงมา กว่าครึ่งจึงตกลงบนเมล็ดเจี้ยนมู่

หานหย่วนดูดซับไอวิญญาณเข้มข้นจากหินวิญญาณต่อไป พลางอุทานด้วยความทึ่ง "นี่มันหินวิญญาณคุณภาพสูงนี่นา หนึ่งก้อนเทียบเท่าหินวิญญาณหนึ่งหมื่นก้อน ที่สำคัญยังเป็นหินวิญญาณธาตุไม้ล้วนอีกด้วย ข้าดูดซับได้ง่ายดายเหลือเกิน! เร็วกว่าหลอมกลืนไอวิญญาณฟ้าดินเป็นร้อยเท่า!"

หนึ่งยามให้หลัง หินวิญญาณคุณภาพสูงหนึ่งก้อน ก็ถูกหานหย่วนดูดซับจนเกลี้ยง!

ภายในตันเถียน ระดับทะเลสาบพลังวิญญาณสูงขึ้นราวหนึ่งในสิบ แต่ความเปลี่ยนแปลงใหญ่ที่สุดอยู่ที่เมล็ดเจี้ยนมู่

มองเห็นได้ว่า บนเมล็ดเจี้ยนมู่ มีร่องลึกหนึ่งร่องถูกพลังวิญญาณเติมจนเต็มเรียบแล้ว!

พูดอีกอย่างคือ ความคืบหน้าของเมล็ดเจี้ยนมู่ของเขาขยับขึ้นมาถึงระดับ 1 ใน 360 แล้ว

เรื่องนี้ทำเอาหานหย่วนพูดไม่ออกอยู่บ้าง หินวิญญาณคุณภาพสูงหนึ่งก้อน เติมความคืบหน้าได้แค่ 1 ใน 360 งั้นเขาก็ต้องกลืนหินวิญญาณคุณภาพสูงถึง 360 ก้อน ถึงจะเติมเมล็ดเจี้ยนมู่ให้เต็มได้น่ะสิ?

เขานับหินวิญญาณในแหวนดู มีทั้งหมดสองร้อยเก้าสิบเก้าก้อน

"จำนวนใกล้เคียงพอดีเลย"

หานหย่วนเผยรอยยิ้มจางๆ

หินวิญญาณคุณภาพสูงธาตุไม้ล้วนนั้นหาได้ยากนัก ท่านพี่จ้าวอวี้มู่คนนี้ส่งให้เขาถึงที่ตั้งหนึ่งหีบเต็มๆ ช่างเป็นคนดีจริงๆ!

แบบนี้แล้ว เมล็ดเจี้ยนมู่ก็จะถูกเติมพลังวิญญาณจนเต็มได้ในไม่ช้า แตกหน่ออย่างเป็นทางการ

และวินาทีที่แตกหน่อ ก็คือยามที่เขาสร้างฐานอย่างแท้จริง เมื่อนั้นพลังวิญญาณของเขาถึงจะเรียกได้ว่าเป็นพลังแท้!

หานหย่วนหันไปมองของชิ้นอื่นอย่างคาดหวังต่อ

ยาฟื้นญาณขั้นสามคุณภาพต่ำเก้าเม็ด ยาฟื้นพลังขั้นสามคุณภาพต่ำเก้าเม็ด ยาแก่นพลังขั้นสามคุณภาพต่ำเจ็ดเม็ด ล้วนเป็นยาสำหรับฟื้นฟูสภาพร่างกายทั้งสิ้น

หานหย่วนเก็บรับไว้อย่างพอใจ พวกนี้ล้วนเป็นของรักษาชีวิตทั้งนั้น

ส่วนด้านกระดาษยันต์ กลับทำให้หานหย่วนประหลาดใจอยู่บ้าง เป็นยันต์ล่องหนขั้นสามขั้นสูงสุดถึงสามใบ!

มิน่าก่อนหน้านี้เขาถึงมองไม่ออกว่าจ้าวอวี้มู่เข้าใกล้มาได้อย่างไร ที่แท้ใช้ยันต์ล่องหนนี่เอง

ยันต์แบบนี้เก็บสำรองไว้ได้ เป็นตัวช่วยชั้นดีของการลอบโจมตีปล้นชิงทรัพย์

นอกเหนือจากนี้ เสื้อผ้าหลายชุดกับป้ายอาญานั่นไม่มีประโยชน์อะไร เป็นเสื้อคลุมผู้อาวุโสกับป้ายอาญาผู้อาวุโสของสำนักหวินหยาง

สายตาหานหย่วนตกลงบนแผ่นไม้แผ่นสุดท้าย

เมื่อญาณจิตของเขาหยั่งเข้าไปข้างใน เนื้อหาวิชาพิเศษบทหนึ่งก็หลั่งไหลเข้ามาอย่างรวดเร็ว

วิชาหลบเร้นธาตุไม้!

วิชาอิทธิฤทธิ์ย่อย ร่างหลอมเข้ากับพฤกษา ชั่วลมหายใจร้อยหลี่!

ขั้นเริ่มต้น ทำให้ตนหลอมเข้าต้นไม้วิญญาณขั้นหวงได้ ภายในสามลมหายใจเหินเร้นไปยังต้นไม้วิญญาณในระยะสิบจ้างได้

ขั้นสำเร็จเล็ก ทำให้ตนหลอมเข้าต้นไม้วิญญาณขั้นเสวียนได้ ภายในสองลมหายใจเหินเร้นไปยังต้นไม้วิญญาณในระยะหนึ่งหลี่ได้

ขั้นช่ำชอง ร่างหลอมเข้าต้นไม้วิญญาณขั้นปฐพี ภายในหนึ่งลมหายใจเหินเร้นไปยังต้นไม้วิญญาณที่ไกลถึงสิบหลี่ได้

ขั้นสำเร็จใหญ่ ร่างหลอมเข้าต้นไม้วิญญาณขั้นนภาได้ ทั้งยังหลอมเข้าต้นไม้ธรรมดาได้ด้วย ชั่วลมหายใจร้อยหลี่!

ขั้นบริบูรณ์ ไม่ว่าไม้เป็นหรือไม้แห้งตาย ล้วนหลอมร่างเข้าได้ทั้งสิ้น ชั่วลมหายใจพันหลี่!

ดวงตาหานหย่วนเปล่งประกาย!

นี่มันสุดยอดวิชาลับขนาดไหนกัน?

การหลบเร้นธาตุไม้ ยอดวิชาแห่งการหลบหนี อิทธิฤทธิ์รักษาชีวิต แค่มองแวบแรก เขาก็ตาร้อนผ่าวอยากได้สุดๆ แล้ว

มิน่าเจ้าจ้าวอวี้มู่นั่นถึงหลบเลี่ยงการรับรู้ของผู้อื่นได้อย่างสบายๆ ที่แท้ฝึกวิชาลับแบบนี้จนสำเร็จนี่เอง

"แปลกแฮะ วิชาลับระดับนี้ ถึงกับยอมวางไว้ในแหวนเก็บของเนี่ยนะ?"

หานหย่วนฉงนอยู่บ้าง ของวิเศษระดับนี้ คุณค่าสูงกว่าของวิเศษชิ้นอื่นมากมายนัก ในเมื่อของวิเศษอื่นๆ ซ่อนเอาไว้หมดแล้ว แผ่นไม้แผ่นนี้ทำไมถึงไม่ซ่อนด้วยล่ะ?

เขาหารู้ไม่ว่า จ้าวอวี้มู่ใช้แผ่นไม้แผ่นนี้ทำเรื่องราวมาแล้วไม่น้อยเลยทีเดียว

หานหย่วนไม่คิดมาก พอเขาอ่านวิชาลับซ้ำอีกรอบ ก็พบปัญหาหนึ่งข้อ "อิทธิฤทธิ์ย่อยปกติต้องถึงขั้นทารกวิญญาณถึงจะฝึกได้ ไม่อย่างนั้น มีเพียงผู้ที่ปลุกตื่นกายพิเศษเท่านั้น ถึงจะฝึกวิชาอิทธิฤทธิ์ย่อยล่วงหน้าได้ แถมฝึกได้สูงสุดแค่ตามลำดับขั้นของตัวเอง ด้วยขั้นของข้า ฝึกได้แค่ขั้นสำเร็จเล็ก..."

"กายพิเศษงั้นรึ..."

หานหย่วนลูบคาง พินิจสภาพภายในร่างของตัวเองที แล้วคิดอย่างพิกล "ของข้านี่นับเป็นกายพิเศษหรือเปล่านะ? ช่างเถอะ ลองฝึกดูก็รู้เองไม่ใช่รึ?"

หานหย่วนศึกษาวิชาอิทธิฤทธิ์ย่อยบทนี้อย่างกระตือรือร้น

เวลาผ่านไปสามวันในชั่วพริบตา

ผ่านการขบคิดค้นคว้าอย่างหนักสามวัน ในที่สุดเขาก็คลำพบเคล็ดลับบางอย่าง เดินออกนอกหอชางหมิง มาถึงข้างต้นไทรใหญ่ เขาทาบฝ่ามือลงบนต้นไม้วิญญาณ

เขากำลังสดับฟังคลื่นของต้นไม้วิญญาณ เขากำลังรับรู้สภาวะของต้นไม้วิญญาณ

ก้าวแรกของวิชาหลบเร้นธาตุไม้ คือทำให้สภาวะของตนสอดประสานกับต้นไม้วิญญาณ จนเป็นคลื่นเดียวกันจังหวะเดียวกัน!

จุดนี้หากไม่ใช่กายธาตุไม้ ก็เลียนแบบได้ยากเอาเรื่อง ทว่าหานหย่วนกลับทำก้าวนี้สำเร็จอย่างง่ายดาย

ถัดมาก้าวที่สอง คือใช้กายพิเศษของตนแทนที่บทบาทของห้วงอารมณ์ธาตุไม้ เพื่อสื่อสารกับฟ้าดิน

ก้าวนี้แหละคือจุดที่ยากที่สุด

หานหย่วนหลับตาลง จิตสำนึกมาถึงในตับ ที่สถิตของดวงใจวิญญาณไม้

เมื่อเจตจำนงของเขาเข้าครองดวงใจวิญญาณไม้แล้ว ก็เริ่มใช้ดวงใจวิญญาณไม้รับรู้โลกภายนอก ทว่าสิ่งที่เรียกว่าฟ้าดินนั้น กลับสื่อสารไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

หานหย่วนขมวดคิ้ว มาถึงขั้นนี้ เขาก็ตระหนักแล้วว่า แม้กายของเขาจะกลายสภาพไปบ้าง แต่ก็ยังไม่จัดเป็นกายพิเศษ กายแบบนั้นถ่ายทอดผ่านสายเลือด ในสายเลือดมีพลังพิเศษซ่อนอยู่ จึงสื่อสารกับฟ้าดินได้เองโดยธรรมชาติ

ขณะที่หานหย่วนกำลังคิดจะยอมแพ้

ฉับพลันนั้น ภายในดวงใจวิญญาณไม้ ลูกกระบี่ "ผู้พักอาศัยรายใหม่" ลูกนั้น ก็สั่นสะท้านขึ้นเฉียบพลัน!

เจตจำนงกระบี่อันเฉียบคมเส้นหนึ่ง หมุนวนไหลเวียนอยู่บนลูกกระบี่ไม่หยุด