บทที่ 81 วิชาปลอมเข้าหวินหยาง

ดอกไม้บานพร้อมกันสองดอก ขอเล่าทีละกิ่ง

ภายในตำหนักใหญ่ประจำสำนักของสำนักหวินหยาง เหล่าผู้อาวุโสขั้นแกนทองและบรรพชนขั้นทารกวิญญาณมาชุมนุมกันครบถ้วน

ตอนบนสุดของตำหนักใหญ่ ตาเฒ่าบรรพชนจู๋เฟิงกับบรรพชนชิงชิวนั่งประจำที่ ข้างๆ เหล่าผู้อาวุโสแกนทองนั่งเรียงอยู่สองฟาก

กลางตำหนักใหญ่ จ้าวอวี้มู่ที่ลมปราณเพิ่งฟื้นกลับมาได้อย่างกระท่อนกระแท่น เล่าประสบการณ์ครั้งนี้ของตนออกมาอย่างละเอียดยิบไม่ตกหล่น

จ้าวอวี้มู่เสริมท้ายว่า "ศิษย์ก้นกุฏินามหานหย่วนผู้นั้น อายุเพียงราวสิบเก้าปี เข้าสำนักสองปีครึ่ง กำลังรบถึงระดับเหนือสร้างฐานขั้นปลายแล้ว วิชาขั้นเสวียนคุณภาพสูงบทหนึ่งก็ฝึกถึงอย่างน้อยระดับสำเร็จใหญ่ ข้าต้องยอมรับว่า ระดับความอัจฉริยะของผู้นี้เกินขั้นพิเศษไปแล้ว ถึงระดับปีศาจแล้ว อัจฉริยะแบบนี้ น่าจะเป็นศิษย์สืบทอดลับที่สำนักเทพปฐพีซ่อนเอาไว้ ต้องรีบกำจัดทิ้งแต่เนิ่นๆ เพื่อตัดภัยภายหลังขอรับ"

ตาเฒ่าบรรพชนจู๋เฟิงกับบรรพชนชิงชิวสบตากันแวบหนึ่ง

จู๋เฟิงพูดอย่างใจเย็น "เจ้าแน่ใจรึว่ากำลังของมันแข็งแกร่งขนาดนั้น? ใช่คนอื่นปลอมตัวมาหรือไม่?"

จ้าวอวี้มู่ตอบอย่างจริงจัง "ท่านบรรพชน ข้ามั่นใจในการรับรู้ลมปราณชีวิตของตัวเองมากขอรับ ศิษย์ผู้นั้นอายุน้อยยิ่งนัก ต่ำกว่ายี่สิบปีแน่นอน แถมพลังบำเพ็ญก็อยู่ในสภาพเพิ่งทะลุขั้นสร้างฐานมาหมาดๆ ความรู้สึกแบบไอวิญญาณหลั่งทะลักเข้าร่างแบบนั้น ปลอมแปลงไม่ได้เด็ดขาด! มันฝึกชี่กระบี่แปรเส้นไหมสำเร็จแล้ว เพลงกระบี่ก็ประณีตล้ำลึกยิ่งนัก ข้าเองก็ถือว่าตัวเองพรสวรรค์โดดเด่น แต่เทียบกับมันแล้ว ยังด้อยกว่าอยู่ไม่น้อย หากไม่ใช่เพราะบนตัวมันมียันต์คุ้มกายระดับทารกวิญญาณล่ะก็ ข้าต้องลงมือสังหารมันทิ้งไปแล้วแน่นอน"

บรรพชนชิงชิวเป็นนักพรตขั้นทารกวิญญาณหญิง ไม่มีใครรู้อายุ ใบหน้าคือสาวงามวัยสามสิบกำลังละมุน ได้ยินแล้วก็พูดอย่างหนักแน่น "ถ้าเป็นเช่นนี้ ผู้นี้ก็เป็นอัจฉริยะหาใดเทียบแห่งยุคจริงๆ มันมีโอกาสสูงที่จะทะลุถึงแกนทองก่อนอายุสี่สิบ และมีความเป็นไปได้สูงยิ่งที่จะทะลุขั้นทารกวิญญาณ ต่อไปต้องหาทางกำจัดมันให้ได้!"

"เจ้าหนูนี่ดูแคลนไม่ได้ แต่มันคงไม่ออกนอกสำนักหรอก ไว้ค่อยหาโอกาสกันภายหลังเถอะ!" ตาเฒ่าบรรพชนจู๋เฟิงส่ายหน้า แล้วบนใบหน้าก็เผยรอยยิ้มขึ้นมาอีกแต้มหนึ่ง "ดูท่าครั้งนี้โชคของเจ้าดีไม่เบา แน่นอนที่สำคัญกว่านั้นคือพลังบำเพ็ญด้านค่ายกลอันลึกล้ำกับวิชาหลบเร้นธาตุไม้ของเจ้าที่สร้างผลงาน เจ้านำมรดกขั้นปฐมเทพกลับคืนสู่สำนักได้สำเร็จหนึ่งชุด นับเป็นความชอบระดับฟ้า ข้าขอประกาศว่าทั้งสำนักจะสนับสนุนการบำเพ็ญของเจ้า เปิดดินแดนบำเพ็ญล้ำค่าและทรัพยากรการบำเพ็ญให้ จนกว่าเจ้าจะทะลุขั้นทารกวิญญาณ"

"ขอบคุณท่านบรรพชนขอรับ!" บนใบหน้าจ้าวอวี้มู่เผยความยินดี แล้วกล่าวถ่อมตัว "ศิษย์ก็แค่โชคช่วยขอรับ จนถึงวินาทีสุดท้าย ข้าก็ยังมองการอำพรางของแผ่นศิลานี้ไม่ออกเลย เกือบจะพลาดไปแล้ว ข้าอาศัยสัญชาตญาณล้วนๆ ถึงชิงมันมาได้!"

คนอื่นๆ ล้วนเผยแววอิจฉา แต่ไม่มีใครคัดค้านสักคน เพราะคุณูปการของจ้าวอวี้มู่นั้นใหญ่หลวงเกินไปจริงๆ เทียบได้กับปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนักเลยทีเดียว

"เอามรดกสืบทอดออกมาเถอะ!" ตาเฒ่าบรรพชนจู๋เฟิงถึงค่อยเอ่ย

จ้าวอวี้มู่พยักหน้า หยิบแผ่นศิลาออกมาจากอกเสื้ออย่างขึงขังจริงจัง ยื่นส่งให้ด้วยสองมือ

ตาเฒ่าบรรพชนจู๋เฟิงสูดหายใจลึก เดินมาถึงหน้าจ้าวอวี้มู่อย่างขึงขังเช่นกัน รับแผ่นศิลาด้วยสองมือ

ผู้คนนับไม่ถ้วนในตำหนักต่างจับจ้องมาอย่างเร่าร้อนกระตือรือร้น เพียงมองแผ่นศิลานั้นแวบเดียว ทุกคนล้วนรู้สึกความคิดพรั่งพรูดั่งน้ำพุ แรงบันดาลใจประทุพล่าน ยิ่งทำให้ทุกคนเร่าร้อนหนักขึ้นไปอีก

กระแสจิตของตาเฒ่าบรรพชนจู๋เฟิงหยั่งเข้าไปข้างในอย่างระมัดระวัง ค่อยๆ รับวิชาบทหนึ่งเข้ามา สีหน้าเปี่ยมความคาดหวังที่เดิมอยู่บนใบหน้าเขา ไม่นานก็แปรเป็นความผิดหวัง

บรรพชนชิงชิวข้างๆ ขมวดคิ้วถามทันที "เป็นอะไรไป? ของปลอมอีกแล้วรึ?"

ตาเฒ่าบรรพชนจู๋เฟิงส่ายหน้า ถอนหายใจ "ยืนยันได้เกือบแน่นอนว่าเป็นวิชาของจริง แต่วิชาบทนี้... เป็นธาตุไม้ ธาตุดินกับธาตุน้ำพอฝืนฝึกได้ ธาตุทองธาตุไฟรองลงมาอีกขั้น แต่ธาตุลมของข้า จะเปลี่ยนมาฝึกยากยิ่งนัก"

บรรพชนชิงชิวประหลาดใจ รับแผ่นศิลาจากมือตาเฒ่าบรรพชนจู๋เฟิงมา แล้วศึกษาอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง บนใบหน้านางก็อดเผยความยินดีออกมาไม่ได้ เพราะธาตุหลักของนาง ก็คือธาตุไม้เช่นเดียวกัน!

นางเอ่ยขึ้น "วิชาบทนี้ชิงมาจากหานหย่วนเจ้าศิษย์สืบทอดลับคนนั้น ตัวมันก็มีรากวิญญาณห้าธาตุที่มีธาตุไม้เป็นหลัก วิชาบทนี้ย่อมสอดคล้องกับสภาพของมันเป็นธรรมดา ยังดีที่มันเป็นสายห้าธาตุอยู่ เช่นนี้แล้ว พวกเราส่วนใหญ่ก็มีโอกาสเปลี่ยนมาฝึกได้สำเร็จ!"

จ้าวอวี้มู่ตื่นเต้นยิ่งนัก ก่อนหน้านี้เขาบันทึกวิชาทั้งหมดเก็บไว้เรียบร้อยแล้ว จึงร้อนรนอยากเปลี่ยนไปฝึกวิชาใหม่จนแทบรอไม่ไหว

เหล่าผู้อาวุโสแกนทองคนอื่นๆ ได้ยินแล้ว ดวงตาเป็นประกาย ใจสั่นไหวอยากได้กันถ้วนหน้า

ทว่าคำพูดของตาเฒ่าบรรพชนจู๋เฟิง ก็สาดน้ำเย็นใส่พวกเขาทั้งกะละมังในทันที

"ข้ารู้ว่าพวกเจ้าอยากฝึกวิชาบทนี้ แต่ต้องบอกให้ชัดเสียก่อนว่า วิชาบทนี้ความยากสูงลิ่ว ผู้ไร้พรสวรรค์หรือธาตุไม่ตรง อัตราการเปลี่ยนมาฝึกสำเร็จต่ำมาก เสี่ยงทำให้กำลังของตัวเองตกฮวบ ตอนนี้สำนักเทพปฐพีประกาศสงครามแล้ว พวกเราต้องเตรียมรับมือการบุกโจมตีของสำนักเทพปฐพีก่อน แน่นอน ข้าไม่ได้ห้ามพวกเจ้าฝึก แต่วิชานี้ก็ไม่ใช่ของที่จะแจกให้พวกเจ้ากันง่ายๆ ในสงครามครั้งนี้ พวกเจ้าต้องสร้างความชอบให้มากพอเท่านั้นถึงจะแลกวิชาบทนี้ไปได้ สังหารแกนทองหนึ่งคน หรือศัตรูจำนวนหนึ่งตามกำหนด ก็จะได้รับโอกาสเรียนวิชาบทนี้!"

ตาเฒ่าบรรพชนจู๋เฟิงจ้องมองทุกคน น้ำเสียงแฝงไว้ทั้งคำตักเตือน และแฝงทั้งคำยั่วยวนไปพร้อมกัน

นักพรตแกนทองคนหนึ่งลังเลครู่หนึ่ง แล้วถามว่า "ท่านบรรพชน กำลังของสำนักเทพปฐพีไม่ธรรมดา ตามข่าวกรองที่รวบรวมมาโดยตลอด พวกเขามีขั้นทารกวิญญาณรวมสี่คน..."

บรรพชนชิงชิวโบกมือ "ข้อนี้ พวกเจ้าวางใจได้เลย พวกเราจับพันธมิตรกับสำนักตันเสียเรียบร้อยแล้ว และตัดสินใจแบ่งปันวิชาร่วมกัน พวกเขาจะให้การสนับสนุนพวกเราอย่างมหาศาล ไม่ว่ากำลังคนหรือกำลังทรัพย์ ไม่ต้องกังวลทั้งสิ้น เมื่อครู่นี้เอง สำนักตันเสียส่งเสบียงสนับสนุนชุดแรกมาถึงแล้ว ยาทุกระดับชั้นรวมสามแสนเม็ด! สองสำนักเราผนึกกำลัง เพียงพอจะต้านทานการรุกของสำนักเทพปฐพี หากภายหลังสถานการณ์ศึกยังเสียเปรียบอีก พวกเรายังเชิญคนของสำนักฉางเจี้ยนกับสำนักเจินเหยี่ยนเข้าร่วมด้วยได้อีก!"

พอพูดเช่นนี้ สีหน้าตึงเครียดของทุกคนก็ผ่อนคลายลงมา

สำนักเทพปฐพีนั้นเคยให้กำเนิดเจินจวินขั้นปฐมเทพมาก่อน รากฐานลึกหนากว่าสำนักรอบข้างไม่น้อย แต่ตอนนี้พอได้ยินว่าสำนักจับมือกับสำนักอื่น ความฮึกเหิมก็กลับคืนมา แล้วต่างก็เริ่มคิดคำนวณเรื่องกอบโกยความชอบกันไปด้วย

ตาเฒ่าบรรพชนจู๋เฟิงเสริมต่อ "ไม่ใช่แค่วิชา ทรัพยากรทุกรายการก็ใช้ความชอบแลกได้ทั้งนั้น ผู้มีความชอบใหญ่ ข้ากับชิงชิวจะชี้แนะการบำเพ็ญให้ด้วยตัวเอง กระทั่งลงมือช่วยพวกเจ้าเปลี่ยนสายวิชาด้วยตัวเองเลยก็ได้!"

พอพูดเช่นนี้ ขนาดจ้าวอวี้มู่ยังใจสั่นไหว แม้เขาจะมั่นใจว่ามีโอกาสสูงยิ่งที่จะเปลี่ยนสายวิชาสำเร็จ แต่หากมีนักพรตขั้นทารกวิญญาณคอยช่วยเหลือ ก็ยิ่งมั่นคงปลอดภัยขึ้นไปอีก!

ส่วนบรรพชนชิงชิวก็กล่าวเตือน "นี่คือศึกยืดเยื้อ สำนักเทพปฐพีไม่มีทางกล้ำกลืนความแค้นครั้งนี้ลงคอแน่ มรดกวิชาเกี่ยวพันถึงสายธารวิถีของสำนัก พวกมันอาจถึงขั้นเปิดสงครามโดยมีเป้าหมายล้างสำนักเราให้สิ้นซาก ดังนั้น หวังว่าทุกคนจะไม่ประมาทเลินเล่อ ข้าหวังว่าในหมู่พวกเจ้า จะมีคนอาบเพลิงกลายเป็นหงส์ในสงครามครั้งนี้ ก้าวเข้าสู่ขั้นทารกวิญญาณให้ได้!"

จากนั้นก็เป็นการหารือง่ายๆ กันอีกชุดหนึ่ง กำหนดรายละเอียดต่างๆ ในการรับมือการบุกตีของสำนักเทพปฐพี ปฏิบัติการเหล่านี้มีแผนเตรียมไว้ล่วงหน้านานแล้ว จึงไม่จำเป็นต้องถกเถียงอะไรกันมากนัก

เมื่อการประชุมใหญ่จบลง

ในตำหนักใหญ่เหลือเพียงตาเฒ่าบรรพชนจู๋เฟิงกับบรรพชนชิงชิวสองคน

"เจ้าว่าวิชาบทนี้มีปัญหาหรือไม่?" ตาเฒ่าบรรพชนจู๋เฟิงถาม

"โดยพื้นฐานไม่มีปัญหา แต่ก็รู้สึกทะแม่งๆ อยู่บ้างจริงๆ" บรรพชนชิงชิวสงบสติอารมณ์ลง

"อืม ชิงชิว เจ้าอย่าเพิ่งรีบเปลี่ยนสายวิชา ให้เจ้าหนูอวี้มู่ฝึกไปก่อนสักช่วงแล้วค่อยดู แม้ความเป็นไปได้ที่วิชาบทนี้จะเป็นของปลอมมีน้อยมาก แต่ก็มองข้ามความเป็นไปได้นี้ไม่ได้" ตาเฒ่าบรรพชนจู๋เฟิงเตือน

ชิงชิวหัวเราะเบาๆ "เจ้าคงไม่ใช่เพราะตัวเองเปลี่ยนไปฝึกไม่ได้ เลยพลอยไม่อยากให้ข้าเปลี่ยนด้วยหรอกนะ?"

ตาเฒ่าบรรพชนจู๋เฟิงหัวเราะหึๆ "นิสัยใจคอของข้า เจ้าก็รู้ดีอยู่แล้วนี่!"

ก้นบึ้งดวงตาชิงชิวแฝงแววดูแคลน แต่บนหน้ากลับยิ้มพูด "ในเมื่อเจ้ารู้สึกว่าไม่ปลอดภัย ก็ให้บรรพชนของสำนักตันเสียกับสำนักอื่นๆ ลองดูก่อนเลยดีไหมล่ะ? พวกนั้นไม่รู้เล่ห์เหลี่ยมซับซ้อนเบื้องหลังเรื่องนี้เสียหน่อย"

ตาเฒ่าบรรพชนจู๋เฟิงชมเชย "ความคิดเข้าท่า ไอ้เฒ่าสำนักตันเสียนั่นมีรากวิญญาณสวรรค์คู่ธาตุไม้-ไฟเชียวนะ ฝึกวิชาบทนี้เหมาะเหม็งยิ่งนัก แน่นอน อยากได้วิชาบทนี้ พวกมันไม่ยอมควักเนื้อหนักๆ เป็นไปไม่ได้หรอก!"