บทที่ 82 สุนทรพจน์งานประลองใหญ่

ยอดเขาอักษรวิญญาณ

ตรงหน้าประตูตำหนักใหญ่

หานหย่วนแอบชะโงกมองออกไปข้างนอก เห็นได้ว่าบนลานกว้างขนาดใหญ่หน้าตำหนัก มีเหล่าศิษย์สำนักในมาชุมนุมกันมากมาย จำนวนสูงถึงหนึ่งพันห้าร้อยกว่าคน ไกลออกไปยังมีศิษย์สำนักนอกจำนวนมหาศาลมายืนชะเง้อมอง ด้านข้างยังมีศิษย์แกนกลางจำนวนหนึ่งกับเหล่าผู้อาวุโสขั้นสร้างฐานกำลังเตรียมชมงานประลองใหญ่

เขาหันไปถามเยวี่ยหมิงสยงที่อยู่ข้างๆ "ท่านผู้อาวุโสลำดับสี่ ให้ข้าขึ้นไปกล่าวเปิดงานจะเหมาะรึขอรับ?"

"ตอนนี้ประมุขยอดเขาไม่อยู่ เจ้าคือรักษาการประมุขยอดเขา ย่อมต้องเป็นเจ้าขึ้นไปกล่าว พอเจ้ากล่าวจบ เยวี่ยเต้าหยวนจะเป็นผู้ดำเนินงานประลองใหญ่ครั้งนี้เอง" เยวี่ยหมิงสยงพูดอย่างไม่ค่อยมีอารมณ์นัก

"แล้วท่านผู้อาวุโสลำดับสองล่ะขอรับ?" หานหย่วนสงสัย

"เขาน่ะรึ กำลังรับโทษอยู่ที่ตาเฒ่าบรรพชนโน่น นอกจากผู้อาวุโสลำดับสองแล้ว ผู้อาวุโสลำดับห้า ลำดับเจ็ด ลำดับเก้า ก็รับโทษกันอยู่ทั้งนั้น ต่อไปพอมหาสงครามเปิดฉาก พวกเขาก็ต้องไปแนวหน้าด้วย เฮ้อ" เยวี่ยหมิงสยงถอนหายใจ "ใครใช้ให้พวกเราปล่อยเจ้าโจรนั่นหนีไปล่ะ"

"แต่ว่า ความรับผิดชอบนี้ควรอยู่ที่ข้า ไม่ใช่พวกท่านนะขอรับ!" หานหย่วนขมวดคิ้ว

เยวี่ยหมิงสยงโบกมือ "เจ้าน่ะรึ? เจ้าจะมีความรับผิดชอบอะไร เจ้าก็แค่ขั้นกลั่นชี่ ต่อให้แบ่งยังไง ความรับผิดชอบก็แบ่งมาไม่ถึงหัวเจ้าหรอก อีกอย่างข่าวกรองเรื่องโจรก็เป็นเจ้าที่หามาให้ มีความชอบไร้ความผิด พวกเราหลายคนเป็นแกนทองกำลังสูงสุด จัดการเรื่องราวได้ไม่ดี ย่อมต้องรับผิดชอบเป็นธรรมดา ตัวข้าอาศัยบารมีที่บรรพชนหลงเหลือไว้ ถึงได้ลดโทษลงมา เฮ้อ บารมีบรรพชนก็ร่อยหรอจวนหมดแล้วเหมือนกัน"

หานหย่วนได้ยินแล้ว ใจก็อดจมดิ่งลงไม่ได้ จุดนี้เขาคิดไม่ถึงมาก่อนจริงๆ ที่จริงตามแผนของตาเฒ่าบรรพชน พวกเขาหลายคนควรนับเป็นผู้มีความชอบด้วยซ้ำ แต่เพื่อให้แผนดำเนินต่อได้ พวกเขาก็จำต้องสวมบทคนผิดต่อไป แบกโทษไว้รอสร้างความชอบไถ่ตัว!

เรื่องนี้ทำให้หานหย่วนรู้สึกขมขื่นไม่เป็นรส บางที รอแผนครั้งนี้สำเร็จลุล่วงแล้ว หากผู้อาวุโสลำดับสองกับพวกยังมีชีวิตอยู่ ผลตอบแทนย่อมไม่น้อยแน่ แต่นั่นต้องอยู่บนเงื่อนไขว่ายังมีชีวิต หากตายไปแล้ว ต่อให้ผลตอบแทนใหญ่แค่ไหน ตระกูลของพวกเขาก็รับช่วงไม่ได้อยู่ดี สุดท้ายก็จะค่อยๆ โรยราลงไป

พูดอีกอย่างคือ เรื่องนี้ไม่ยุติธรรมกับผู้อาวุโสลำดับสองกับพวกอย่างยิ่ง

เยวี่ยหมิงสยงเหมือนจะสัมผัสอะไรบางอย่างได้ มือใหญ่หนาหนักตบลงบนตัวหานหย่วนเบาๆ บนใบหน้าฝืนยิ้มออกมาเส้นหนึ่ง "เจ้าอย่าไปกดดันเลย เรื่องครั้งนี้ พวกเราประมาทเองจริงๆ เดิมนึกว่าเป็นแค่นักพรตสร้างฐานไม่กี่คน ไม่คิดว่าจะเป็นแกนทอง เฮ้อ ประมาทไปจริงๆ! แต่ในสนามรบต่อจากนี้ พวกเราจะประมาทอีกไม่ได้แล้ว"

เยวี่ยหมิงสยงกัดฟันกรอด ดูเหมือนจะแค้นเจ้าจ้าวอวี้มู่นั่นเข้ากระดูกดำ

หานหย่วนทำได้เพียงเงียบ ตอนนี้พูดอะไรไปก็ไร้ประโยชน์แล้ว ผู้อาวุโสลำดับสองกับพวกเข้าไปอยู่ในกระดานเป็นที่เรียบร้อย เล่นละครก็ต้องเล่นให้สุดทาง

เขากระทั่งตระหนักได้ว่า ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินคาดการณ์จุดนี้ไว้นานแล้ว แต่ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินไม่เอ่ยถึงสักคำ เบื้องหน้าผลประโยชน์อันยิ่งใหญ่ของสำนัก ความเป็นความตายของแกนทองไม่กี่คน ความสำคัญมันเล็กน้อยเกินไปจริงๆ และที่สำคัญกว่านั้น นักพรตแกนทองเหล่านี้เป็นคนของยอดเขาอักษรวิญญาณ ไม่ใช่คนของยอดเขากู่มู่

ทว่าตัวเขาแม้จะเป็นศิษย์สืบทอดลับของยอดเขากู่มู่ แต่ก็เป็นศิษย์ก้นกุฏิของยอดเขาอักษรวิญญาณด้วยเช่นกัน ซ้ำตอนนี้ยังเป็นรักษาการประมุขยอดเขาอีกด้วย!

"อย่าคิดมากเลย ถึงเวลาแล้ว ไปกล่าวสักหน่อย ประกาศเริ่มการประลองเถอะ" เยวี่ยหมิงสยงพูด

"ขอรับ!" คราวนี้หานหย่วนไม่ปฏิเสธอีก

หานหย่วนขับกระบี่บินเล่มหนึ่ง เหินออกจากตำหนักใหญ่ ก้าวขึ้นสู่หอสูงกลางลานกว้าง!

กลางลานกว้าง เหล่าศิษย์สำนักในที่ตั้งแถวพร้อมสรรพต่างพากันมองมา

หานหย่วนกวาดตามองหนึ่งรอบ เห็นร่างคุ้นเคยจำนวนหนึ่งในนั้น เช่นฉางชุน เช่นหลิวซือซือ แล้วก็เห็นหลิวซิงเหอตรงที่นั่งศิษย์แกนกลางด้านข้าง ยังเห็นหลิวจี้เจินกับตี๋เหิงในหมู่ผู้อาวุโสขั้นสร้างฐานข้างๆ อีกด้วย ส่วนคนอื่นๆ ที่เหลือ เขาแปลกหน้าแทบทั้งหมด

แต่เหล่าศิษย์สำนักในกลับไม่แปลกหน้ากับหานหย่วนเลย เพราะหานหย่วนคือศิษย์ก้นกุฏิที่เพิ่งขึ้นตำแหน่งใหม่ ศิษย์สำนักในทุกคนล้วนเคยเห็นภาพวาดของหานหย่วนมาแล้ว มองปราดเดียวก็จำได้ พวกเขามองหานหย่วนปรากฏตัวกลางหอสูง ในดวงตาต่างเผยแววประหลาดใจกันถ้วนหน้า

หานหย่วนมองทุกคน สุดท้ายก็เอ่ยขึ้นช้าๆ "ข้าชื่อหานหย่วน ศิษย์ก้นกุฏิหน้าใหม่ พวกท่านอาจรู้จักข้า หรืออาจไม่รู้จักข้า นั่นไม่สำคัญ วันนี้ข้าขอประกาศข่าวสองเรื่องในฐานะรักษาการประมุขยอดเขา"

เหล่าศิษย์สำนักในทีละคนวิพากษ์วิจารณ์กันอื้ออึง ส่งเสียงลับถึงกันไปมา

"ที่แท้เขาคือศิษย์ก้นกุฏิหน้าใหม่นั่นเอง แต่เขากลายเป็นรักษาการประมุขยอดเขาตั้งแต่เมื่อไรกัน?"

"พวกเจ้าเห็นป้ายอาญาสองแผ่นที่เอวเขาไหม? แผ่นหนึ่งคือป้ายอาญาศิษย์ก้นกุฏิ แต่อีกแผ่นเป็นป้ายอาญาประมุขยอดเขาเชียวนะ! หรือว่าประมุขยอดเขาสืบทอดตำแหน่งให้ท่านศิษย์ก้นกุฏิหานไปแล้ว?"

"นั่นน่าจะเป็นป้ายอาญาสำรอง แม้จะยังไม่ใช่ประมุขยอดเขา แต่ตามธรรมเนียมแล้ว เขาก็น่าจะคือประมุขยอดเขาคนถัดไปนั่นแหละ!"

"ทำไมไม่มีข่าวเล็ดลอดมาเลยสักนิด ตกลงเขามีภูมิหลังอะไรกันแน่?"

"เขาไม่มีภูมิหลังเลยสักนิดต่างหาก การได้เป็นรักษาการประมุขยอดเขา มีความเป็นไปได้เดียวเท่านั้น เขาคือสุดยอดอัจฉริยะ!"

"ฮือ————"

เหล่าศิษย์กระทั่งผู้อาวุโส สายตาที่มองหานหย่วน ล้วนแฝงความพิศวงและตื่นตะลึงฉงนสนเท่ห์

หานหย่วนสีหน้าเรียบนิ่งดังเดิม พูดว่า "ข่าวเรื่องแรก สำนักประกาศกฤษฎีกาสงครามล้างสำนัก! ประกาศสงครามต่อสำนักหวินหยางอย่างเป็นทางการแล้ว! ยอดเขาอักษรวิญญาณของเรา ย่อมต้องเข้าร่วมศึกครั้งนี้กันทั้งหมด! ทางสำนักจะเปิดคลังสมบัติทุกระดับ ทุกคนใช้ความชอบในสงครามแลกของวิเศษในคลังได้ ทั้งยาสร้างฐาน วิชาขั้นสูง โอสถ อุปกรณ์วิญญาณ และอื่นๆ ศึกครั้งนี้เป็นทั้งโอกาส และเป็นทั้งวิกฤต ข้าหวังให้ทุกคนประเมินกำลังตัวเอง อย่าบุกตะลุยอย่างมืดบอด มีชีวิตรอดถึงจะมีอนาคต!"

ข่าวเรื่องนี้ ที่จริงแพร่สะพัดไปทั่วนานแล้ว

ทุกคนเตรียมใจกันมาก่อนแล้ว แต่พอได้ฟังประกาศอย่างเป็นทางการอีกครั้งในตอนนี้ ทุกคนก็ยังสีหน้าตึงเครียดอยู่ดี ขณะที่บางคนกลับเผยแววตื่นเต้นเร้าใจ นี่คือห้วงเวลารื่นเริงของพวกกระหายศึก

หานหย่วนได้แต่หวังว่า ถึงเวลานั้นคนพวกนี้จะมีสติกันสักหน่อย

เขาหยุดครู่หนึ่ง แล้วกล่าวต่อ "ข่าวเรื่องที่สอง คือทุกยอดเขาของสำนักจะจัดงานประลองใหญ่ขึ้นหนึ่งครั้ง ยอดเขาอักษรวิญญาณของเราก็ไม่มีข้อยกเว้น งานประลองใหญ่ครั้งนี้มีจุดประสงค์สองข้อ หนึ่งคือฝึกฝนความสามารถการรบจริงของพวกท่าน ให้มองเห็นระดับกำลังที่แท้จริงของตัวเอง เพื่อให้ตัดสินใจเลือกบทบาทในสงครามที่จะตามมาได้อย่างมีสติ สองคือมอบทรัพยากรสนับสนุนจำนวนหนึ่ง ศิษย์ที่ติดสามสิบอันดับแรกจะได้รับรางวัลยาสร้างฐานโดยตรง นอกจากนี้ผู้ติดร้อยอันดับแรก ก็จะได้รับทรัพยากรช่วยเหลือจำนวนหนึ่งเช่นกัน นี่คือโอกาสครั้งสุดท้ายที่พวกท่านจะได้ฝึกฝนโดยไร้อันตรายถึงชีวิต หวังว่าพวกท่านจะคว้ามันเอาไว้ให้ได้"

"บัดนี้ ข้าขอประกาศ งานประลองใหญ่สำนักในครั้งนี้เริ่มต้นอย่างเป็นทางการ โดยมีผู้อาวุโสเยวี่ยเต้าหยวนเป็นผู้ดำเนินการในเรื่องที่เกี่ยวข้องทั้งหมด!"

เยวี่ยเต้าหยวนขึ้นเวทีทันที

หานหย่วนพยักหน้าให้เขา ส่งมอบหอสูงให้เยวี่ยเต้าหยวน

จากนั้น เขาก็เหินลงไปในหมู่ศิษย์สำนักใน มาอยู่ข้างกายฉางชุนกับพวก รอคอยการประลองเริ่มต้นด้วยสีหน้าเรียบเฉยสุดๆ

ศิษย์สำนักในรอบข้างมองเขาด้วยสีหน้ามึนตึบ นี่มันสถานการณ์อะไรกัน?

เยวี่ยเต้าหยวนสังเกตเห็นความปั่นป่วนของเหล่าศิษย์รอบตัวหานหย่วน จึงเอ่ยขึ้น "ท่านศิษย์ก้นกุฏิหานแม้จะเป็นศิษย์ก้นกุฏิ แต่ชื่อเต็มคือศิษย์ก้นกุฏิสำนักใน ยังคงนับเป็นศิษย์สำนักใน แถมยังอยู่ในขั้นกลั่นชี่ ครบเงื่อนไขของงานประลองใหญ่สำนักใน ดังนั้นทุกคนไม่ต้องแปลกใจ"

หลิวซิงเหอที่ยืนอยู่บนอัฒจันทร์ผู้ชมได้ยินแล้ว ดวงตาก็เป็นประกายวาบขึ้นมา เขาขึ้นเป็นศิษย์แกนกลางสำนักในแล้ว แต่ยังไม่ได้เตรียมทะลุขั้นสร้างฐาน พูดอีกอย่างคือ เขาก็มีคุณสมบัติเข้าร่วมการประลองสำนักในเช่นกัน แม้เพราะเขาเคยได้รับยาสร้างฐานมาก่อน ต่อให้ได้อันดับ รางวัลก็จะข้ามตัวเขาส่งต่อให้คนถัดไป การเข้าร่วมประลองแทบไร้ความหมาย แต่สิ่งที่เขาใส่ใจกว่าคือ การได้ครอบครองโอกาสประมือกับหานหย่วนสักครั้ง!

ลือกันว่าหานหย่วนตอนนี้มีเพียงกลั่นชี่ชั้นแปด หากเขาเอาชนะหานหย่วนได้ มิเท่ากับพิสูจน์ว่าพรสวรรค์ของเขาก็ไม่ด้อยหรอกรึ? นี่อาจเป็นโอกาสครั้งเดียวที่จะชนะหานหย่วนได้ รอให้พลังบำเพ็ญของหานหย่วนไต่สูงขึ้นไปกว่านี้ก็หมดโอกาสแล้ว!

ดังนั้นภายใต้สายตาฉงนสนเท่ห์ของคนรอบข้าง เขาก็กระโจนพรวดลงไปในหมู่ศิษย์สำนักใน

ศิษย์แกนกลางจำนวนหนึ่งที่ยังไม่ทะลุขั้นสร้างฐานเห็นภาพนี้ ครุ่นคิดเพียงครู่ ต่างก็ถึงบางอ้อกันเป็นแถว แล้วทีละคนก็เหินลงไปยืนปะปนอยู่ในฝูงชนด้วยเช่นกัน

เยวี่ยเต้าหยวนถลึงตาใส่ศิษย์เหล่านั้นแวบหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก หยิบหีบมหึมาใบหนึ่งออกมาจากในมือ ข้างในบรรจุลูกกลมที่จับคู่กันเป็นคู่ๆ จำนวนมหาศาล!

เขาโบกมือหนึ่งที ลูกกลมจำนวนมากพุ่งทะยานออกมา ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า

ทุกคนต่างพากันออกมือ คว้าลูกกลมมาคนละหนึ่งลูก เพราะจำนวนมันมากเกินไป ตอนเลือกจึงแยกแยะอะไรไม่ได้เลย ทำได้แค่เลือกตามดวงเท่านั้น