บทที่ 83 บังเอิญค้นพบความสามารถแฝงของตัวคูณสุ่ม

หานหย่วนยื่นมือออกไป รับลูกกลมมาหนึ่งลูก ญาณจิตหยั่งเข้าไปข้างใน ก็เห็นตัวเลข "เจ็ดสองเจ็ด"

ตัวเลขนี้ค่อนข้างใหญ่ ลำดับรอบประลองเลื่อนไปท้ายๆ

เยวี่ยเต้าหยวนเห็นทุกคนได้ลูกกลมครบแล้ว ก็เอ่ยทันที "บัดนี้ เริ่มการประลองรอบแรก เชิญศิษย์หมายเลขหนึ่งถึงห้าสิบไปยังเวทีประลองตรงกลางเพื่อทำการประลอง คนอื่นๆ ถอยไปชมอยู่ด้านข้าง การชมการต่อสู้ก็เป็นอีกวิธีหนึ่งของการสั่งสมประสบการณ์รบ ห้ามพลาดเด็ดขาด"

ไม่นาน เหล่าศิษย์ก็ถอยออกไปด้านข้าง บนลานกว้าง พื้นห้าสิบผืนยกตัวสูงขึ้นมา นี่ก็คือเวทีสำหรับประลอง พื้นที่กว้างขวางมาก เพียงพอให้ศิษย์กลั่นชี่ขั้นปลายประมือกันไปมาได้สบาย

ผู้อาวุโสขั้นสร้างฐานห้าสิบคนขับศาสตราเวท เหินขึ้นไปลอยอยู่กลางอากาศตรงมุมเวที ทำหน้าที่เป็นกรรมการ

ที่จริงการประลองครั้งนี้ยังมีประโยชน์แฝงอีกอย่างหนึ่ง คือให้ผู้อาวุโสขั้นสร้างฐานคัดเลือกศิษย์

ผู้อาวุโสขั้นสร้างฐานก็ต้องรุดสู่สนามรบเช่นกัน แถมยังต้องนำทีมด้วย แต่ละคนต้องพาศิษย์กลั่นชี่ขั้นปลายไปสิบถึงยี่สิบคน นอกจากคนสนิทแล้ว โควตาที่เหลือว่างอยู่ก็คัดเลือกได้จากการประลองครั้งนี้

ผู้อาวุโสขั้นสร้างฐานมีสิทธิ์เลือกศิษย์จากเวทีที่ตนคุมอยู่ก่อนสามคน จะเลือกได้ศิษย์ที่ถูกใจหรือไม่ ก็ขึ้นกับสายตาและดวงแล้ว

ผู้อาวุโสขั้นสร้างฐานคนหนึ่งเอ่ยขึ้นเป็นคนแรก "ที่นี่คือเวทีหมายเลขหนึ่ง ศิษย์สองคนที่ได้ลูกกลมหมายเลขหนึ่ง ขึ้นมาได้แล้ว!"

ชั่วขณะถัดมา ศิษย์สำนักในสองคนด้านข้างต่างกระโดดขึ้นเวที จ้องมองกันและกันอย่างระแวดระวัง

ส่วนผู้อาวุโสขั้นสร้างฐานตรงมุมเวที ก็มองพินิจพิเคราะห์คนทั้งสอง

ผู้อาวุโสขั้นสร้างฐานคนอื่นๆ ก็ขานเรียกตามลำดับเช่นกัน

ศิษย์ทีละคนต่างกระโดดขึ้นเวที

เมื่อทุกคนขึ้นเวทีครบแล้ว ขอบเวทีก็มีแสงสีฟ้าโปร่งใสลอยสูงขึ้น ก่อเกิดเป็นกำแพงแสงทีละผืน แบ่งกั้นและคุ้มกันเวทีเอาไว้

เยวี่ยเต้าหยวนเอ่ยขึ้นในตอนนี้ "การประลองรอบแรกนัดแรก เริ่มต้นอย่างเป็นทางการ!"

การต่อสู้ระเบิดขึ้นในพริบตา

หานหย่วนยืนอยู่ด้านข้าง ตั้งใจชมการประมืออย่างจริงจัง

ในดวงตาของเขา ประกายแสงสีเขียววาบผ่านไป จากนั้นเส้นทางการเดินพลังวิญญาณบนตัวศิษย์ทั้งร้อยคนที่กำลังประมือกันบนเวที ก็ปรากฏชัดแจ๋วอยู่ตรงหน้าเขาทั้งหมด

ถัดมาในทะเลจิตของเขา อักษรวิญญาณทั้งแปดเปล่งประกายขึ้นพร้อมเพรียง หานหย่วนก็เกิดความกระจ่างแจ้งต่อเส้นทางพลังวิญญาณเหล่านี้ขึ้นมาทีละน้อยทันที

โดยเฉพาะวิชาธาตุไม้กับวิชาสายกระบี่ หานหย่วนยิ่งกระจ่างแจ้งมากเป็นพิเศษ

ไม่นานนัก

ลูกเต๋าลูกหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

หานหย่วนประหลาดใจ ตอนที่เขามองไป ลูกเต๋าก็ล็อกอยู่ที่เลข "6" แล้ว

【ตัวคูณเสริมพลังแบบสุ่ม: 6】

【ผลขั้นเริ่มต้นของวิชาตัวเบาปุยลมเพิ่มขึ้น *600%】

ในห้วงสมองของหานหย่วน จู่ๆ ก็มีความเข้าใจในวิชาเพิ่มขึ้นมาเป็นท่อนๆ เนื้อหาวิชาตัวเบาปุยลมบทหนึ่ง ปรากฏขึ้นในสมองอย่างละเอียดครบถ้วน

เขาเพิ่งตระหนักได้ตอนนี้ว่า เมื่อครู่ตัวเองรู้แจ้งวิชาขึ้นมาบทหนึ่ง ซ้ำยังอาศัยความช่วยเหลือของตัวคูณเสริมพลังแบบสุ่ม ทำให้เนื้อหาวิชาทั้งเล่มปรากฏเป็นรูปธรรมขึ้นมาครบสมบูรณ์!

วินาทีนี้ ในใจเขาตกตะลึงสุดขีด!

เขาค้นพบวิธีใช้งานพิเศษอีกอย่างหนึ่งของตัวคูณเสริมพลังแบบสุ่มแล้ว!

เมื่อก่อนวิชาหรือคาถาที่เขาฝึก ล้วนมีต้นฉบับวิชาอยู่ในมือทั้งหมด จึงไม่เคยค้นพบจุดนี้ แต่ตอนนี้ เขาไม่เคยอ่านวิชาตัวเบาบทนี้มาก่อนเลยแม้แต่น้อย กลับได้รับเนื้อหาวิชาบทนี้มาโดยอัตโนมัติผ่านตัวคูณเสริมพลังแบบสุ่ม!

ดูจากที่ก่อนหน้านี้จ้าวอวี้มู่ต้องเสี่ยงตายตรากตรำลอบเข้ามาขโมยเพียงเพื่อวิชาบทเดียว ก็มองออกแล้วว่าประโยชน์ข้อนี้มหาศาลขนาดไหน

หานหย่วนค่อยๆ ข่มอารมณ์ตื่นเต้นลง สงบสติลงทีละน้อย

เขาพบว่าเรื่องนี้ไม่ได้ง่ายขนาดนั้น วิชาตัวเบาปุยลมบทนี้เป็นเพียงขั้นหวงคุณภาพกลาง อาศัยอักษรวิญญาณกับวิชาดวงตาวิญญาณ บวกการเสริมพลังของรากวิญญาณสวรรค์ธาตุไม้ ถึงได้รู้แจ้งออกมาง่ายดายเพียงนี้ หากเป็นวิชาระดับสูงกว่านี้ จะรู้แจ้งได้ไม่ง่ายแน่ ดังนั้นความสามารถนี้จึงไม่ได้ยิ่งใหญ่อย่างที่จินตนาการ

ระหว่างที่หานหย่วนครุ่นคิด สายตาก็เฝ้าสังเกตการณ์บนเวทีมาตลอด

เมื่อเวลาผ่านไป ลูกเต๋าก็ปรากฏขึ้นอีกหกครั้ง

เขาอาศัยวิธีนี้เรียนรู้วิชาก้าวกระบี่ วิชาควบคุมเพลิง เคล็ดวัชระน้อย วิชาเสริมพละกาย และอื่นๆ เพิ่มอีกหลายบท

ที่จริงแล้ว เขารู้แจ้งวิธีเดินพลังของวิชาออกมามากกว่านี้อีก แต่วิชาส่วนใหญ่ ไม่ได้สร้างผลเสริมพลังต่อตัวเขาเอง จึงกระตุ้นตัวคูณเสริมพลังแบบสุ่มไม่ได้ เหมือนกับ【วิชาชี่กระบี่แปรเส้นไหม】ที่ฝึกไปก่อนหน้านี้ ก็ไม่ได้รับอานิสงส์จากตัวคูณเสริมพลังแบบสุ่มเช่นกัน

ถึงอย่างนั้น หานหย่วนก็พอใจมากแล้ว วิชาชั้นต่ำเหล่านี้แม้จะยกระดับเพดานพลังโจมตีของเขาได้จำกัด แต่กลับเพิ่มลูกเล่นการต่อสู้ให้หลากหลายขึ้น ทั้งยังทำให้เขาคุ้นเคยกับวิชาสารพัดรูปแบบ เรียกได้ว่าได้กำไรงาม

ไม่นาน การประลองนัดแรกของเหล่าศิษย์ก็รู้แพ้รู้ชนะกันครบทุกเวที มีผู้อาวุโสขั้นสร้างฐานคนหนึ่ง เรียกศิษย์สำนักในผู้ชนะคนหนึ่งมาพูดอะไรบางอย่างตรงหน้า จากนั้นศิษย์สำนักในคนนั้นก็เผยความยินดีออกมาชัดเจน ดูท่าจะถูกผู้อาวุโสคนนั้นหมายตาเอาไว้แล้ว

ฉินเฟิงที่ยืนอยู่ด้านข้าง แนะนำขึ้นว่า "ท่านเจ้าจวน คนผู้นั้นชื่อโหยวฉือ เป็นศิษย์สำนักในขั้นกลั่นชี่ชั้นเก้า ปีนี้อายุ 48 ไม่มีภูมิหลังพิเศษ ถนัดบัญชาวิชาธาตุไฟ แต่ฐานะฝืดเคือง ในมือมีศาสตราเวทแค่สองชิ้น โจมตีหนึ่งป้องกันหนึ่งขอรับ"

หานหย่วนพยักหน้า ไม่ได้ใส่ใจคนผู้นั้นนัก กลับถามอย่างอยากรู้อยากเห็นแทน "เจ้าไปรู้เรื่องราวพวกนี้ของเขามาได้ยังไง?"

ฉินเฟิงยื่นสมุดเล่มหนึ่งในมือส่งมาให้ "ท่านเจ้าจวน ต่อไปท่านจะรับช่วงตำแหน่งประมุขยอดเขา ข้าจึงตั้งใจส่งคนไปรวบรวมข้อมูลคร่าวๆ ของศิษย์สำนักในแห่งยอดเขาอักษรวิญญาณมาทั้งหมด เผื่อวันหน้าอาจได้ใช้ประโยชน์ ท่านจะดูหรือไม่ขอรับ?"

หานหย่วนมองเขาแวบหนึ่งอย่างพิกล เจ้าหนูนี่หน้าตาคิ้วเข้มตาโตดูซื่อๆ แท้ๆ แต่ความคิดเยอะเอาเรื่องจริงๆ

ฉินเฟิงใจเต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ เขาเองก็ไร้ภูมิหลัง ทั้งไม่มีพรสวรรค์อะไรนัก ทำได้แค่พยายามสรรหาวิธี ให้หานหย่วนรู้สึกว่าเขามีประโยชน์ เพื่อการนี้ เขาระดมศิษย์รับใช้กระทั่งศิษย์สำนักนอกไปไม่น้อย ทุ่มหินวิญญาณไปก็มาก ถึงได้รวบรวมข่าวกรองพวกนี้มาได้

"อืม เจ้าทำได้ดีมาก" สุดท้ายหานหย่วนก็เอ่ยชมหนึ่งประโยค

ฉินเฟิงหน้าตาเบิกบาน พูดว่า "การได้แบ่งเบาภาระให้ท่านเจ้าจวน คือเกียรติของข้าขอรับ"

ขณะนี้ ศิษย์ของการประลองรอบแรกนัดที่สองขึ้นเวทีกันแล้ว

หานหย่วนเฝ้าสังเกตการณ์อยู่หลายนาที ก็กระตุ้นตัวคูณสุ่มได้อีกห้าครั้ง ลูกเล่นในมือของเขาหลากหลายขึ้นอีกระดับ จากนั้นสายตาของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่เวทีหมายเลขสิบเจ็ด ในดวงตาเผยแววสนใจขึ้นมาเส้นหนึ่ง

ฉินเฟิงสังเกตสีหน้าท่าทางนาย ก็มองไปยังเวทีนั้นด้วย พอเห็นว่าหนึ่งในนั้นเป็นคนหน้าแปลกตา หัวคิ้วก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เขาหยิบป้ายอาญาแผ่นหนึ่งออกมาทันที พึมพำเสียงเบาไปไม่กี่ประโยค

หานหย่วนเห็นภาพนี้ ในใจก็พอใจกับความกระตือรือร้นของฉินเฟิงอยู่ดี

เขาตรวจดูพลังบำเพ็ญของฉินเฟิงสักหน่อย ที่ไหนได้ยังคงเป็นกลั่นชี่ชั้นสี่อยู่เลย

เขาตบบ่าฉินเฟิง พูดว่า "เจ้าเองก็ต้องตั้งใจบำเพ็ญให้ดีนะ วันหน้ายาสร้างฐานขาดเจ้าไม่ได้แน่"

ฉินเฟิงอารมณ์พลุ่งพล่านตื้นตัน "ข้าจะพยายามขอรับ!"

เขาหันกลับมามองเวทีหมายเลขสิบเจ็ดอีกครั้ง คู่ประลองทั้งสองฝ่าย คนหนึ่งคือกลั่นชี่ชั้นเก้า ส่วนอีกคน กลับเป็นกลั่นชี่ชั้นสิบเสียได้

คนที่เขาจงใจจับตาเป็นพิเศษ ย่อมคือเจ้ากลั่นชี่ชั้นสิบคนนั้น ไม่ว่าพลังวิญญาณ วิชา หรือประสบการณ์รบ ล้วนเหนือกว่าอีกคนมากโข ทั้งคู่ประมือกันไม่ถึงหนึ่งนาที ก็ประกาศจบลงแล้ว

ไร้ข้อกังขา ศิษย์กลั่นชี่ชั้นสิบคนนั้นคือผู้ชนะ

ทว่าผู้อาวุโสขั้นสร้างฐานที่เป็นกรรมการ กลับไปหาศิษย์ฝ่ายแพ้ พูดคุยกับผู้นั้นแทน ส่วนผู้ชนะกลับไม่ได้รับโอกาสพูดคุยเสียอย่างนั้น

คนผู้นั้นเหมือนจะสัมผัสอะไรบางอย่างได้ จู่ๆ ก็หันมามองทางหานหย่วน สบตากับหานหย่วนข้ามระยะ ผู้นั้นพยักหน้ายิ้มให้หานหย่วน จากนั้นก็ถอยลงจากเวทีไป

ฉินเฟิงข้างๆ รายงานกลับมาในจังหวะนี้ "ท่านเจ้าจวน ตรวจสอบได้แล้วขอรับ คนที่เพิ่งชนะเมื่อครู่ คือคุณชายลำดับหกของตระกูลเยวี่ย เยวี่ยเฟยฝาน พลังบำเพ็ญกลั่นชี่ชั้นสิบ เป็นศิษย์แกนกลางไปแล้ว ได้รับยาสร้างฐานไปนานแล้วด้วย ครั้งนี้เขาเข้าร่วมงานประลองใหญ่ ต่อให้ได้อันดับ ตามกฎก็รับรางวัลไม่ได้อยู่ดี ไม่รู้ว่าเขามาเข้าร่วมทำไมขอรับ"

มุมปากหานหย่วนยกขึ้น "เขามาหาข้าน่ะสิ"

"อ้า?" ฉินเฟิงตะลึงงัน