บทที่ 84 ลูกเล่นการต่อสู้ที่หลากหลายขึ้นทุกที

หานหย่วนย่อมเดาความคิดของเหล่าศิษย์แกนกลางพวกนี้ออก ฉวยจังหวะที่เขายังไม่ทันผงาด เอาชนะเขาเสียก่อน วันหน้าเดินออกไปข้างนอกก็มีต้นทุนไว้คุยโวได้

หานหย่วนย่อมไม่ใส่ใจเรื่องพรรค์นี้ หากเขาออกมือเต็มกำลัง เหล่าผู้อาวุโสขั้นสร้างฐานในงานนี้ ก็แทบไม่มีใครเป็นคู่มือของเขา

เดิมทีเขามาก็แค่ทำพอเป็นพิธีเท่านั้น

แน่นอน หากคนพวกนี้ว่างจัดจนต้องมาหาเรื่องประมือกับเขา คิดจะเหยียบเขาไต่ขึ้นที่สูงล่ะก็ เขาก็ไม่ตามใจให้เหลิงเหมือนกัน ยังไงเขาก็เป็นรักษาการประมุขยอดเขา เป็นศิษย์ก้นกุฏิ ก็ต้องรักษาหน้ากันบ้าง

อย่างไรเสีย ต่อให้ชนะคนพวกนี้ อย่างมากก็แค่เปิดเผยกำลังระดับไร้เทียมทานในขั้นกลั่นชี่ หากมีศัตรูหลงเชื่อว่ากำลังระดับนี้คือฝีมือที่แท้จริงของเขาล่ะก็ อือฮึ

หานหย่วนรอคอยอย่างเงียบๆ

ทันใดนั้น เขาสัมผัสได้ว่ามีญาณวิญญาณสายหนึ่งหยั่งสำรวจมาทางนี้ วนอยู่บนมือเขารอบหนึ่ง!

"หืม?"

หานหย่วนขมวดคิ้ว มองไปยังทิศทางหนึ่ง

ทางนั้นมีศิษย์คนหนึ่งเบือนหน้าทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น มองไปอีกทางหนึ่ง

หานหย่วนเลิกคิ้ว มีคนพุ่งเป้ามาที่เขาจริงๆ ด้วย แถมใจกล้าไม่เบาเลย!

"ท่านเจ้าจวน?" ฉินเฟิงสังเกตเห็นสีหน้าของหานหย่วน

"คนตรงโน้นคือใคร?" หานหย่วนชี้ตำแหน่งศิษย์คนเมื่อครู่

ฉินเฟิงมองแวบหนึ่ง แล้วตอบทันที "ผู้นั้นคืออวี๋ป๋อเอ่อร์ ถึงขั้นกลั่นชี่ชั้นเก้าขั้นสูงสุดแล้ว เป็นลูกหลานสามัญชนเหมือนกัน แต่ยังไม่ใช่ศิษย์แกนกลาง เดิมมีโอกาสได้เป็นศิษย์แกนกลาง แต่แข่งคัดเลือกพลาดไป ถูกหลิวซิงเหอเบียดตกมา ฝีมือไม่อ่อนเลย ถึงระดับศิษย์แกนกลางแล้วขอรับ"

หานหย่วนยิ้มพยักหน้า ในใจรำพึง "ดูท่าจะอยากเหยียบข้าสักหน่อย หรือไม่ก็ไม่ยอมรับในตัวข้าสินะ?"

จริงดังคาด การประลองผ่านไปรอบแล้วรอบเล่า

พอถึงคิวเขาลงสนาม เจ้าอวี๋ป๋อเอ่อร์คนนั้น ก็ลงสนามพร้อมกันด้วย!

เมื่อสองคนเดินขึ้นเวทีประลองเดียวกัน เหล่าศิษย์ที่ชมอยู่รอบข้างต่างวิพากษ์วิจารณ์กันขึ้นทันที

"ฮือ ท่านพี่อวี๋จับสลากได้ท่านศิษย์ก้นกุฏิหานเชียวรึ! ดวงดีเกินไปแล้ว!"

"ข้าได้ยินมาว่า ครึ่งปีก่อนท่านศิษย์ก้นกุฏิหานเพิ่งกลั่นชี่ชั้นสี่เอง ตอนนี้ต่อให้ถึงกลั่นชี่ชั้นเจ็ดชั้นแปด ก็ไม่มีทางเป็นคู่มือของท่านพี่อวี๋แน่นอน!"

"งานนี้สนุกแล้ว หากศิษย์ก้นกุฏิแพ้ให้ศิษย์สำนักในล่ะก็ หน้าแตกไม่เหลือชิ้นดีแน่!"

"ท่านศิษย์ก้นกุฏิหานเพิ่งบำเพ็ญมานานเท่าไรกันเชียว? แพ้ก็เรื่องปกติ! ความเร็วบำเพ็ญของเขาถือว่าเร็วมากแล้วนะ!"

"เฮอะๆ นั่นก็จริง แต่ถ้าท่านพี่อวี๋ล้มรักษาการประมุขยอดเขาได้จริงล่ะก็ มีต้นทุนคุยโวไปได้ทั้งชาติเลยนะ!"

"ข้าล่ะอยากรู้จริงๆ ว่าท่านศิษย์ก้นกุฏิหานมีฝีมือระดับไหนกันแน่ ถึงเพิ่งขึ้นสำนักในก็ได้เป็นศิษย์ก้นกุฏิทันทีเลย!"

ศิษย์จำนวนมากเพิ่งเคยเห็นหานหย่วนเป็นครั้งแรก ย่อมอยากรู้อยากเห็นฝีมือของหานหย่วนเป็นธรรมดา พอมีโอกาสได้ชมการแสดงฝีมือของหานหย่วน ต่างก็เบิกตาโตจ้องมองกันมาทุกคน

ตรงมุมเวที เยวี่ยเต้าหยวนมากำกับด้วยตัวเอง กล่าวกับสองคนที่เดินขึ้นเวทีว่า "พวกเจ้าเตรียมตัว อีกสิบลมหายใจเริ่มประลอง!"

อวี๋ป๋อเอ่อร์ประสานมือคารวะเยวี่ยเต้าหยวน จากนั้นก็หันมาแสดงสีหน้าขอโทษขอโพยต่อหานหย่วน "ขออภัยขอรับ ท่านรักษาการประมุขยอดเขา ข้าอยากขอคำชี้แนะฝีมือของท่านสักหน่อย ขอท่านอย่าได้ถือสาเลยขอรับ!"

หานหย่วนหัวเราะ "ในเมื่อเจ้าอยากเปิดหูเปิดตา ข้าก็ย่อมต้องจัดเต็มกำลังให้!"

เมื่อเวลาเดินมาถึงจุดเริ่มต้น

หานหย่วนไม่เกรงใจ ปล่อยวิชาออกไปบทหนึ่งตั้งแต่วินาทีแรก!

"วิชาตัวเบาปุยลม!"

ร่างกายของเขา ราวกับปุยดอกหญ้าล่องลม ลอยละล่องเลื่อนไหลจับทิศทางไม่ได้ขึ้นมาทันที

อวี๋ป๋อเอ่อร์สีหน้าเคร่งขึ้น ความผ่อนคลายบนใบหน้าเมื่อแรกค่อยๆ แปรเป็นความหนักแน่นจริงจัง

อวี๋ป๋อเอ่อร์ตบลงที่เอวหนึ่งที กระบี่บินเล่มหนึ่งก็หลุดจากฝัก ราวกับเกาทัณฑ์คมกริบดอกหนึ่ง พุ่งจู่โจมใส่หานหย่วน

ทว่าความเร็วของหานหย่วน กลับพุ่งพรวดขึ้นมากโขในพริบตา หลบการโจมตีของกระบี่บินได้อย่างง่ายดาย

นี่คือการใช้พรสวรรค์การบินที่ว่างไฉแบ่งปันให้ เติมลงไปนิดหน่อยบนวิชาตัวเบาปุยลม ทำให้การเคลื่อนไหวของเขายิ่งล่องลอยเหนือการคาดเดา

"เป็นไปได้ยังไง! ความเร็วของท่านเร็วขนาดนี้ได้ยังไงกัน!" อวี๋ป๋อเอ่อร์ตกตะลึงหน้าถอดสี!

นั่นมันกระบี่บินเชียวนะ!

ความเร็วของกระบี่บินไม่ใช่สิ่งที่นักพรตจะหลบได้ง่ายๆ เลย ปกติมีแต่ต้องแลกการโจมตีด้วยการโจมตี หรือไม่ก็ใช้วิธีป้องกันรับเอาไว้ แต่การหลบหลีกของหานหย่วน กลับทำเอาเขาเสียขบวนไปชั่วขณะ

ไม่ใช่แค่เขา เหล่าศิษย์ที่ชมการประลอง ก็ตกตะลึงกันไม่หยุด!

พวกเขาดูการต่อสู้มาไม่น้อย รู้กันแล้วว่าวิชาตัวเบาหรือพูดง่ายๆ คือความเร็วนั้นสำคัญสุดขีดในการต่อสู้ เร็วเสียอย่าง รุกก็โจมตีได้ ถอยก็หนีรอด!

ความเร็วที่หานหย่วนระเบิดออกมา คาดว่าถึงระดับเฉลี่ยของกลั่นชี่ชั้นสิบแล้ว จะไม่ให้คนทึ่งได้ยังไง?

กระบี่บินพุ่งเลยตำแหน่งของหานหย่วนไป จะหักหัวกลับมา ก็ต้องใช้เวลาหนึ่งถึงสองลมหายใจ

และเวลาเท่านี้ไม่ทันโจมตีซ้ำแล้ว!

เพราะหานหย่วนในตอนนี้ หลังหลบกระบี่บินพ้น ก็ประชิดตัวเข้ามาตรงๆ ทันที แถมความเร็วยังเร่งขึ้นไปอีกขั้น!

"วิชาก้าวกระบี่!"

นี่คือวิชาที่เกิดจากการหลอมรวมเพลงกระบี่กับเพลงฝีเท้าเข้าด้วยกัน

มีข้อได้เปรียบสุดขีดในด้านการไล่ตามแนวเส้นตรง

ภายใต้การเสริมพลังของอักษรวิญญาณกระบี่กับเจตจำนงกระบี่ของหานหย่วน วิชาก้าวกระบี่ที่เพิ่งแค่ขั้นเริ่มต้น ยิ่งถูกรีดพลังออกมาเทียบเท่าระดับเกือบบริบูรณ์ในทันที ความเร็วทะยานพรวดขึ้นชั่วพริบตา เพียงลมหายใจเดียวก็ข้ามระยะร่วมร้อยเมตร ประชิดตัวอวี๋ป๋อเอ่อร์เข้าไปแล้ว

อวี๋ป๋อเอ่อร์ไม่คาดคิดแม้สักนิดว่า ความเร็วของหานหย่วนจะเร็วถึงเพียงนี้!

ตอนนี้เขารู้แล้วว่าการโจมตีเมื่อครู่ชะล่าใจเกินไป ตอนนี้จะหลบการบุกของหานหย่วนก็หลบไม่ทันแล้ว เหลือทางเดียวคือรับ!

เขากระตุ้นศาสตราเวททรงแหวนบนนิ้วมือทันทีในวินาทีแรก บนร่างก็สวมแสงป้องกันขึ้นมาชั้นหนึ่ง จากนั้นโบกมือก็เป็นกระดาษยันต์สามใบ

กระดาษยันต์ลุกไหม้กลางอากาศโดยไร้เปลวไฟ จากนั้นควบแน่นเป็นงูเพลิงสามตัว เลื้อยพันเข้าหาหานหย่วนจากสามทิศทาง

"นี่คือวิชาธาตุไฟ คู่ปรับโดยตรงของนักบำเพ็ญธาตุไม้อย่างท่าน!" อวี๋ป๋อเอ่อร์เผยแววคาดหวัง

หานหย่วนเลิกคิ้ว พลิกมือกลับก็เป็นงูเพลิงสามตัวเช่นกัน!

นี่คืองูเพลิงที่หานหย่วนใช้วิชาควบคุมเพลิงควบแน่นขึ้นมา เทียบกับงูเพลิงที่อีกฝ่ายอัญเชิญออกมาด้วยกระดาษยันต์แล้ว ยิ่งคล่องแคล่วว่องไวกว่า

งูเพลิงของทั้งสองฝ่ายปะทะกันกลางอากาศ เริ่มตะลุมบอนกันซึ่งๆ หน้า ฉีกกัดร่างของกันและกัน

ทว่าประสิทธิภาพการบังคับควบคุมของหานหย่วน ย่อมเหนือกว่าของอวี๋ป๋อเอ่อร์เป็นธรรมดา ไม่นานงูเพลิงฝ่ายนั้นก็แพ้พ่ายถอยร่นไป

แต่ที่สำคัญยิ่งกว่าคือ หานหย่วนข้ามผ่านสมรภูมิงูเพลิงไปนานแล้ว มาถึงข้างกายอวี๋ป๋อเอ่อร์แล้วฟันออกไปหนึ่งกระบี่!

บนตัวกระบี่ พ่วงด้วยชี่กระบี่อันคมกริบ ฟันลงบนโล่คุ้มกันของอวี๋ป๋อเอ่อร์ เพียงการฟันครั้งเดียว ก็ทำเอาโล่คุ้มกันสั่นสะท้านขึ้นมา

ยังไม่ทันที่อวี๋ป๋อเอ่อร์จะถอยหลังได้กี่ก้าว หานหย่วนก็ฟันต่อเนื่องตามมาอีกหลายกระบี่ ทุบโล่คุ้มกันแตกกระจายอย่างง่ายดาย!

ปลายกระบี่จ่ออยู่ที่กลางหว่างคิ้วของอวี๋ป๋อเอ่อร์

ในดวงตาอวี๋ป๋อเอ่อร์ยังคงฉาบด้วยความตกตะลึงและความเหลือเชื่ออันเข้มข้น

"หานหย่วนชนะ!" เยวี่ยเต้าหยวนตัดสินในจังหวะพอเหมาะ

หานหย่วนเก็บกระบี่ ประสานมือ "ขอรับน้ำใจแล้ว!"

ตอนนี้ กระบี่บินของอวี๋ป๋อเอ่อร์ยังบินกลับมาไม่ถึงเลยด้วยซ้ำ ภายในสองลมหายใจ อวี๋ป๋อเอ่อร์ปราชัย!

ภาพนี้สะเทือนใจทุกคน ทั้งงานฮือฮากันสนั่น

"ท่านศิษย์ก้นกุฏิหานแข็งแกร่งขนาดนี้เลยรึ?"

"ข้ายังมองไม่ทันเลยว่าเกิดอะไรขึ้น!"

"ความเร็วของท่านศิษย์ก้นกุฏิหานเร็วเกินไปแล้ว เขาต้องฝึกวิชาลับสายความเร็วระดับคุณภาพสูงมาแน่ เร็วเหลือเกิน!"

"นั่นน่าจะเป็นวิชาก้าวกระบี่ ข้าก็ฝึกเหมือนกัน แต่ก้าวกระบี่ของท่านศิษย์ก้นกุฏิหาน รู้สึกจะไม่เหมือนของข้าอยู่หน่อยๆ นะ..."

ริมขอบสนามด้านนอก

หลิวซิงเหอกับเยวี่ยเฟยฝานยืนอยู่ด้วยกันพอดี

เยวี่ยเฟยฝานวิจารณ์ "เร็ว! เร็วเหลือเกิน! ไม่ว่าวิชาตัวเบา เพลงฝีเท้า หรือเพลงกระบี่ ล้วนเร็วสุดๆ ทั้งนั้น!"

หลิวซิงเหอเองก็รูม่านตาหดเล็กน้อย พูดด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ "ไม่นึกเลยว่า เขาจะแข็งแกร่งขนาดนี้ไปแล้ว! นี่มันผ่านไปนานแค่ไหนกันเชียว? เดิมนึกว่าพรสวรรค์ของข้ากับเขาห่างกันไม่มาก ที่แท้ห่างกันขนาดนี้ มิน่าประมุขยอดเขาถึงรับเขาเป็นศิษย์ก้นกุฏิทันที ข้าด้อยกว่าเขาจริงๆ แต่เขาก็ยังเด็กเกินไป ครั้งนี้ ข้าอาจจะชนะเขาได้สักครั้งก็ได้!"

"อ้อ? เจ้าจะรับมือยังไงรึ?" เยวี่ยเฟยฝานถามอย่างสนใจ

"เมื่อครู่อวี๋ป๋อเอ่อร์เขาประมาทเกินไป เหวี่ยงอาวุธออกไปจากตัวจนหมด ทำให้สติแตกกระเจิงเสียขบวน แต่ท่านศิษย์ก้นกุฏิหานนั้นแม้ความเร็วจะสูง ด้านการป้องกันอาจไม่ได้แข็งแกร่งขนาดนั้นก็ได้ อีกอย่างอานุภาพเพลงกระบี่ก็แค่ระดับกลั่นชี่ขั้นสูงสุด ไม่ถึงกับเว่อร์เกินจริง ข้าหลอมกลืนอุปกรณ์วิญญาณไว้ชิ้นหนึ่งแล้ว ความหวังคว้าชัยมีสูงมาก!" หลิวซิงเหอพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นมั่นใจ

"งั้นก็ขออวยพรให้เจ้าสำเร็จล่วงหน้าเลยแล้วกัน!" เยวี่ยเฟยฝานหัวเราะ

"อ้อ? เจ้าไม่ลองสักตั้งรึ?" หลิวซิงเหอแปลกใจ

เยวี่ยเฟยฝานหัวเราะฮ่าๆ "เดิมทีข้าก็ไม่ได้ตั้งใจจะประมือกับเขาอยู่แล้ว ไม่งั้นท่านพี่ใหญ่ได้ฉีกข้าเป็นชิ้นๆ แน่ เดิมทีข้ามาเพื่อห้ามพวกเจ้าไม่ให้ไปประมือกับเขาต่างหาก แต่ตอนนี้น่ะรึ ข้าว่าข้าทำเรื่องเกินจำเป็นไปแล้วล่ะ!"