บทที่ 86 งานประลองใหญ่ปิดฉาก สงครามเปิดฉาก

"แพ้แล้ว..."

หลิวซิงเหอลอยถอยหลังตกออกนอกเวที บนใบหน้ายังคงฉาบด้วยแววเหลือเชื่อ

หานหย่วนยืนอยู่บนเวที ก็แสดงท่าทางหอบหายใจฟืดฟาดออกมา

เยวี่ยเต้าหยวนถึงค่อยประกาศในที่สุด "หานหย่วนชนะ!"

"ชนะแล้ว! ท่านศิษย์ก้นกุฏิหานชนะแล้ว! เก่งเหลือเกิน!"

"เฉียดนิดเดียว เฉียดอีกนิดเดียวเองนะ น่าเสียดายแทนท่านพี่หลิวจริงๆ!"

"ท่านศิษย์ก้นกุฏิหานแข็งแกร่งเกินไปแล้ว! เพิ่งเป็นศิษย์ก้นกุฏิได้ครึ่งปีก็แกร่งขนาดนี้? หรือว่า... ตอนตรวจวัดแรกเข้าสำนัก เขาถูกตรวจพบพรสวรรค์ระดับสะท้านฟ้าแต่แรก หลายปีมานี้ที่จริงคือซ่อนคมเก็บประกายมาตลอดกันแน่?"

"เอ๊ะ ข้อสันนิษฐานของเจ้ามีความเป็นไปได้จริงๆ แฮะ! คาดว่าท่านศิษย์ก้นกุฏิหานคงเป็นอัจฉริยะหาใดเทียบมาแต่ต้น อย่างน้อยก็ต้องรากวิญญาณสวรรค์ ได้รับการสนับสนุนเต็มกำลังจากสำนักมาตั้งแต่แรก ถึงได้มีกำลังแข็งแกร่งเพียงนี้!"

เหล่าศิษย์วิพากษ์วิจารณ์กันอื้ออึง

พรสวรรค์และความแข็งแกร่งของหานหย่วน ฝังลึกเข้าไปในใจผู้คนเรียบร้อยแล้ว

ส่วนหานหย่วนเหลือบมองเวทีอื่นๆ ก็เห็นเวทีสุดท้ายตัดสินแพ้ชนะช้ากว่าพวกเขาหนึ่งจังหวะพอดิบพอดี

หากนับตามเวลาแล้ว เขาได้อันดับที่ 29 พอดีเป๊ะ

สมบูรณ์แบบ

ส่วนศึกจัดอันดับที่จะตามมา เขาไม่สนใจเข้าร่วมแล้ว เขาเชื่อว่า ก็คงไม่มีใครมาท้าชิงอันดับของเขาด้วยเช่นกัน

หลิวซิงเหอถึงตอนนี้ก็ยอมรับความจริงได้ในที่สุด ประสานมือคารวะหานหย่วน "ขอบคุณท่านศิษย์ก้นกุฏิหานที่ชี้แนะ การต่อสู้ครั้งนี้ ข้าได้ประโยชน์มากมายยิ่งนัก"

"ข้าก็เช่นกัน" หานหย่วนพยักหน้าเล็กน้อย

หลิวซิงเหอสูดหายใจลึก เกร็งใบหน้าหันกายจากไป อารมณ์ดูเปล่าเปลี่ยวอ้างว้างอยู่ในที

'ดูท่าจะกระทบกระเทือนใจเขาหนักอยู่นะเนี่ย' หานหย่วนรำพึงในใจประโยคหนึ่ง

หานหย่วนหันกาย ประสานมือคารวะเยวี่ยเต้าหยวนอีกครั้ง แล้วขับกระบี่บิน เหินขึ้นสู่ตำหนักใหญ่

เยวี่ยหมิงสยงยังคงรออยู่ที่นี่ เห็นเขาก็ปรบมือ "เยี่ยมมาก กำลังของเจ้า แตะถึงระดับสร้างฐานขั้นต้นแล้ว ถึงระดับอัจฉริยะขั้นหนึ่งแล้ว แต่ถ้าบวกอายุของเจ้าเข้าไปด้วย นับเป็นอัจฉริยะขั้นพิเศษได้อย่างไร้ข้อกังขา"

ขนตาหานหย่วนสั่นไหวเล็กน้อย ถามว่า "อัจฉริยะขั้นพิเศษมีเยอะไหมขอรับ?"

"ไม่เยอะอยู่แล้ว สำนักเราทุกยี่สิบปีถึงจะออกอัจฉริยะขั้นพิเศษสักคน! สำนักอื่นจำนวนยิ่งน้อยกว่านี้อีก" เยวี่ยหมิงสยงตอบ

หานหย่วนได้ยินแล้ว ก็ผ่อนลมหายใจโล่งอก พูดแบบนี้ อัจฉริยะขั้นพิเศษมีจำนวนไม่น้อยเลย ปัญหาไม่ใหญ่

เยวี่ยหมิงสยงตบบ่าเขา "สงครามครั้งนี้ เจ้าออกไปไม่ได้นะ เจ้าคืออนาคตของยอดเขาอักษรวิญญาณ หากเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น จะเป็นความสูญเสียมหาศาลของยอดเขาอักษรวิญญาณ เจ้าจงอยู่บำเพ็ญในยอดเขาอักษรวิญญาณดีๆ เถอะ"

เขากังวลมากว่าหานหย่วนจะเลือดร้อนขึ้นสมอง นักพรตวัยนี้ชอบสะสางรักแค้นตามใจ หุนหันพลันแล่นได้ง่าย เขาจึงต้องกำชับเตือนอีกหลายคำ

หานหย่วนย่อมไม่ขึ้นสมองอยู่แล้ว ได้ยินก็พยักหน้า "ข้าเข้าใจขอรับ!"

ถ้าไม่ต้องออกไปได้ เขาก็ไม่ออกไปอยู่แล้ว

เขายืนเคียงข้างเยวี่ยหมิงสยง ชมช่วงท้ายของงานประลองใหญ่จนจบครบถ้วน

หลังจากนั้นเยวี่ยหมิงสยงก็ออกไปกลางงาน แจกจ่ายยาสร้างฐานทั้งสามสิบเม็ดลงไปจนครบ พร้อมกับประกาศปิดงานประลองใหญ่สำนักใน ก็ประกาศด้วยว่าสงครามกำลังจะเริ่มต้นแล้ว!

ยามค่ำคืน

หานหย่วนแอบเดินทางมาถึงหอคัมภีร์สำนักนอกแห่งยอดเขากู่มู่อย่างเงียบเชียบ

แล้วเขาก็เห็นจริงๆ ด้วยว่า ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินยังคงกึ่งเอนกายอยู่บนเก้าอี้ อ่านหนังสืออย่างสบายอารมณ์เรื่อยเปื่อย

หานหย่วนเข้ามาแล้ว ก็กระแอมหนึ่งที "ข้ามาแล้วขอรับ"

ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง พูดว่า "เจ้าไม่ไปเตรียมตัวก่อนออกศึก มาที่ข้านี่ทำอะไร?"

หานหย่วนชะงัก "ทางยอดเขาของข้ามีความเห็นว่า ข้าเหมือนจะไม่ต้องออกไปรบนี่ขอรับ?"

ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินฮึดฮัดออกจมูก พูดอย่างดูแคลน "ถ้าเจ้าไม่ออกไปฝึกฝนตัวเองล่ะก็ รอถึงวันที่เจ้าเผชิญเคราะห์อสนีบาต มารใจ มายาเวท หรือคอขวด เจ้าจะรู้ว่าเสียใจไปก็สายเกินแก้! ใช่เจ้าเยวี่ยหมิงสยงคนโง่นั่นบอกให้เจ้าอย่าออกไปใช่ไหม? ตัวมันเองร่างใหญ่กำยำ ดูดุดันน่าเกรงขาม แต่จิตใจกลับขลาดเขลาคล้อยตามไปวันๆ ไม่กล้าทุ่มสุดตัว ก่อนหน้านี้ตอนมันเจอเจ้าจ้าวอวี้มู่นั่น หากมันทุ่มสุดกำลังฆ่าฟันตั้งแต่เนิ่นๆ จ้าวอวี้มู่จะหลุดวงล้อมไปง่ายๆ ได้ยังไงกัน?"

"ข้าถึงขั้นเตรียมจะแอบลงมือช่วยเจ้าจ้าวอวี้มู่นั่นสักทางอยู่แล้วเชียว ไม่นึกว่าเยวี่ยหมิงสยงจะไม่เอาไหนขนาดนี้ มันทั้งชะล่าใจประมาททั้งย่ำเท้าอยู่กับที่ จิตใจอ่อนด้อยแถมยังไม่รู้ตัวเอง อยู่ใต้ร่มเงาคุ้มครองของบรรพชน จนความทะเยอทะยานถูกปกป้องจนหายหมดเกลี้ยง! เส้นทางวิถีพังไปแล้วทั้งเส้น คนแบบนี้ คือบทเรียนเตือนใจของเจ้าชั้นดี หากเจ้าเองก็เฝ้าอยู่แต่ในเขาไม่ออกไปเห็นโลกล่ะก็ ต่อให้พลังบำเพ็ญของเจ้าทะยานพรวดพราด ก็เหมือนดอกไม้ในกระจก จันทร์ในน้ำ แค่จิ้มเบาๆ ก็แตกสลาย!"

เสียงของตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวิน เจือปนด้วยเสียงสะท้อนแห่งวิถีหนักอึ้งซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ ตีดังก้องในห้วงสมองของหานหย่วน ราวระฆังยามรุ่งกลองยามสนธยา ราวไม้กระบองฟาดกลางกบาลให้ตื่น

ในความเคลิ้มฝัน หานหย่วนหวนนึกถึงความเปลี่ยนแปลงทางจิตใจของตัวเองนับแต่ข้ามภพมา ช่วงแรกที่ยังไม่ปลุกพรสวรรค์ทองคำ เขาวางแผนอนาคต ดิ้นรนรุดหน้า รับมือทุกอย่างเชิงรุก แต่หลังปลุกพรสวรรค์ทองคำได้ ก็ค่อยๆ จมดิ่งอยู่ในผลลัพธ์อันทรงพลังของมัน เริ่มมีความรู้สึกย่ำเท้าอยู่กับที่ทีละน้อย แม้จะเรียกว่ามั่นคงรัดกุมก็ได้ แต่จะเรียกว่าหดหัวขลาดกลัวก็ได้เช่นกัน

นี่เขากำลังถอยหนีอยู่รึ? นี่เขากำลังขลาดกลัวอยู่รึ?

หานหย่วนถามใจตัวเอง

ทว่าหลายลมหายใจผ่านไป เขาก็ยังหาคำตอบไม่ได้อยู่ดี บางที ต้องผ่านการฝึกฝนหลอมตัวมาแล้วเท่านั้น ใจถึงจะตอบได้อย่างหนักแน่นแท้จริง

ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินเห็นหานหย่วนกำลังครุ่นคิด สีหน้าก็ผ่อนคลายลง เขาเอ่ยขึ้น "ข้าไม่ได้ให้เจ้าไปตาย แค่อยากให้เจ้าได้ผ่านโลกผ่านเรื่องราวให้มากขึ้น สงครามครั้งนี้สำหรับเจ้าแล้ว คือโอกาสฝึกฝนหลอมตัวชั้นเลิศ พลาดไม่ได้เด็ดขาด"

เขาโบกมือหนึ่งที หน้ากากชิ้นหนึ่งถูกโยนออกมา

หานหย่วนรีบรับไว้

"ครั้งนี้เจ้ามาหาข้าเพื่อแลกรางวัลใช่ไหมล่ะ เอ้า ก็เจ้าหน้ากากไร้นภาชิ้นนี้แหละ เป็นศาสตราเวทขั้นสี่คุณภาพกลาง การใช้งานเรียบง่ายมาก ปลอมแปลงเป็นอีกตัวตนหนึ่งได้ ต่อให้ทารกวิญญาณขั้นกลางก็มองการอำพรางของหน้ากากนี้ไม่ทะลุ ข้าเตรียมตัวตนผู้อาวุโสขั้นสร้างฐานขั้นต้นไว้ให้เจ้าหนึ่งตัวตนแล้ว หลังจากนี้เจ้าก็ใช้ตัวตนนี้เข้าร่วมสงครามเถอะ" ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินพูดเรียบเฉยราวสายลมเมฆบาง

มุมปากหานหย่วนกระตุก พูดว่า "ท่านบรรพชน ท่านลองตัดสินดูสิขอรับ ข้าช่วยท่านเล่นละครใหญ่ทั้งเรื่อง แถมยังต้องยอมเปิดเผยกำลังของตัวเอง ท่านกลับให้รางวัลข้าเป็นหน้ากากชิ้นเดียวเนี่ยนะ กระเหม็ดกระแหม่เกินไปแล้วกระมังขอรับ!"

ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินคิดดูครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า "ก็ได้ ให้สมบัติเวทเจ้าอีกชิ้นหนึ่ง"

ดวงตาหานหย่วนเป็นประกาย มองตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินอย่างคาดหวัง

จากนั้นตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินก็โบกมือหนึ่งที เรือเหาะลำเล็กกะทัดรัดลำหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา

หานหย่วนมองเรือเหาะลำนี้อย่างตกตะลึง

ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินหัวเราะ "เรือเหาะเมฆมงคล สมบัติเวทขั้นสามคุณภาพสูง ขับเคลื่อนด้วยพลังเวทก็ได้ หรือจะเผาผลาญหินวิญญาณคุณภาพสูงก็ได้ ข้าบรรจุหินวิญญาณคุณภาพสูงไว้ข้างในให้แล้วหนึ่งร้อยก้อน พอให้เจ้าใช้สบายๆ!"

หานหย่วนรับเรือเหาะมา ในใจเกิดข้อสันนิษฐานหนึ่ง เรือเหาะลำนี้ ไม่ใช่ว่าเดิมทีก็ตั้งใจจะให้เขาอยู่แล้วหรอกรึ!

เขาเริ่มสงสัยแล้วว่า ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินเป็นคนขี้เหนียวสุดขั้วหรือเปล่า!

ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินเหมือนสัมผัสอะไรได้ ขมวดคิ้ว "มีปัญหารึ?"

หานหย่วนถอนหายใจ "ขอบคุณท่านบรรพชนที่ประทานสมบัติขอรับ!"

ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินพยักหน้าอย่างพอใจ

หานหย่วนเดินจากไปอย่างพูดไม่ออก

รอหานหย่วนจากไปแล้ว ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินลูบคาง ครุ่นคิด "ป้องกันมียันต์วัชระตี้เฉิน หลบหนีมีเรือเหาะเมฆมงคล ปลอมตัวอำพรางมีหน้ากากไร้นภา บวกยันต์เคลื่อนย้ายมิติที่ซ่อนอยู่ในป้ายอาญาศิษย์สืบทอดลับอีก ปัญหาความปลอดภัยน่าจะไม่ใหญ่แล้ว ว่าแต่เจ้าหนูนี่จะเอาคำพูดของข้าไปบอกต่อเยวี่ยหมิงสยงหรือเปล่านะ? หากเยวี่ยหมิงสยงตื่นรู้ขึ้นมาได้ บางทีอาจยังมีโอกาสเส้นยาแดงผ่าแปดทะลุขั้นทารกวิญญาณ ไม่งั้นชาตินี้ก็หยุดอยู่แค่นี้แหละ ที่จริงข้าเองก็เช่นกัน สำนักคือความรับผิดชอบ และก็คือพันธนาการด้วย หวังว่าหานหย่วนจะรีบทะลุขั้นไวๆ มารับช่วงต่อจากข้าเสียที"

เวลาผ่านไปอีกสามวันในชั่วพริบตา เสบียง กำลังพล ข่าวกรอง ล้วนเตรียมพร้อมสรรพ

สำนักเทพปฐพีเคลื่อนทัพเต็มรูปแบบแล้ว

เหล่านักพรตแกนทองที่เดิมเก็บตัวอยู่หลังฉากต่างทยอยออกโรง นำกองกำลังทีละขบวนพุ่งทะยานออกจากสำนัก

มองจากฟากฟ้าเบื้องสูง ราวกับพลุดอกไม้ไฟที่ระเบิดออก แผ่กระจายไปทั่วแปดทิศ

หานหย่วนเปลี่ยนโฉมหน้าไปแล้วหนึ่งชุด ติดตามไปในกองกำลังขบวนหนึ่ง