บทที่ 92 ปะทะศัตรูไม่คาดฝัน ยันต์ตราต้นซิ่งสำแดงเดช

สามยามให้หลัง

ราตรีกาลมืดสนิทแล้ว

กวานอวี๋ชีสามคนฝังก้อนหินพิเศษสามสิบสามก้อนไว้บริเวณเส้นทางเขาสายหนึ่งในป่าเขา

ทุกครั้งที่ก้อนหินถูกฝังลงดิน มันจะสว่างวาบขึ้นทีละก้อน ทั้งยังส่งเสียงสั่นสะเทือนออกมาเล็กน้อย จากนั้นก็เงียบหายไร้ร่องรอย

"พี่ชี ของพวกนี้คืออะไรรึ? ฝังไว้ตรงนี้มีประโยชน์อะไร" หวางฉงปาถามอย่างอยากรู้อยากเห็น

กวานอวี๋ชีส่งเสียงลับ "น่าจะเป็นของไว้ตรวจจับความเคลื่อนไหวรอบๆ น่ะ ช่างมันเถอะว่ามีไว้ทำอะไร ฝังตามข้อกำหนดภารกิจก็พอ! ระวังด้วย ของพวกนี้ตอนฝังมีเสียงดังไม่เบาเลย ระวังสัตว์ร้ายเข้าใกล้มาล่ะ!"

สามคนทำงานประสานกัน คนหนึ่งฝังก้อนหิน คนหนึ่งถือจานกันเสียงคอยตัดขาดเสียง อีกคนเฝ้ายามอยู่ใกล้ๆ ระแวดระวังสถานการณ์รอบด้าน

ภารกิจนี้ดูเหมือนง่าย แต่ก็แฝงอันตรายอยู่ในตัว พวกเขาย่อมไม่กล้าชะล่าใจ

เมื่อก้อนหินก้อนสุดท้ายถูกวางเรียบร้อย กวานอวี๋ชีก็อดถอนหายใจโล่งอกไม่ได้

ทว่าก้อนหินทั้งหมดกลับส่งสัญญาณขานรับถึงกัน ปล่อยแรงสั่นสะเทือนและเสียงดังกว่าก่อนหน้าหลายเท่าตัว

สีหน้ากวานอวี๋ชีเปลี่ยนไปทันที

ฉับพลันนั้น จ้าวจิ่วที่เฝ้ายามอยู่ก็ตะโกนอย่างร้อนรน "พี่ชี พี่ปา มีคนมาแล้ว รีบหนีเร็ว!"

กวานอวี๋ชีกับหวางฉงปาสีหน้าเปลี่ยนพร้อมกัน รีบวิ่งไปทางตำแหน่งของจ้าวจิ่ว

"เอ๊ะ หัวหน้า ข้าเจอพวกขี้ข้าสำนักเทพปฐพีแล้ว มีตั้งสามคนแน่ะ! ฆ่าพวกมันซะ บวกป้ายอาญาด้วย ได้ตั้งเก้าร้อยความชอบเชียวนะ!"

กวานอวี๋ชีหันมองไปทางต้นเสียง ก็เห็นทีมสี่คนทีมหนึ่ง กำลังไล่ตามพวกเขามา!

คนพวกนี้ไม่ใช่ศิษย์ในสังกัดสำนักหวินหยาง แต่ก็เป็นนักพรตอิสระที่รับภารกิจมาเหมือนกัน สองฝ่ายเป็นศัตรูคู่ปรับกันชัดเจน เพราะเด็ดหัวศัตรูหนึ่งหัว บวกป้ายอาญาหลักฐานภารกิจ ก็แลกได้สามร้อยหินวิญญาณ สามหัวก็เก้าร้อยหิน รายได้นี่สูงกว่ารายได้ภารกิจธรรมดาเสียอีก!

จ้าวจิ่วร้อนรน "พี่ชี มีกลั่นชี่ชั้นสี่ขั้นกลางอยู่คนหนึ่ง! พวกเราสู้ไม่ได้แน่ รีบใช้ยันต์ลมกรดเร็ว!"

กวานอวี๋ชีก็รู้ว่าสถานการณ์คับขัน ควักยันต์ลมกรดที่แลกมาคราวก่อนออกจากกระเป๋า แปะลงบนเท้าตรงๆ พร้อมป้อนพลังวิญญาณเส้นหนึ่งกระตุ้นยันต์

ยันต์ลมกรดสว่างวาบขึ้นทันที ไม่ต้องออกแรงกดก็แนบสนิทติดเท้าเอง กวานอวี๋ชีรู้สึกเพียงพลังสายหนึ่งระเบิดออกจากต้นขา ความเร็วทะยานพรวดขึ้นฉับพลัน!

สองคนข้างๆ ก็ทำท่าเดียวกัน เวลานี้ไม่ใช้ยันต์ แล้วจะรอใช้ตอนไหน!

"จะหนีไปไหน?"

ทีมไล่ล่าข้างหลัง ก็ทำท่าเดียวกันเป๊ะ ต่างควักยันต์ลมกรดแปะเท้า เร่งความเร็วไล่กวดตามมา

"จบเห่แล้ว จบเห่แล้ว! ยันต์ของพวกเราคุณภาพห่วยเกินไป พวกมันต้องไล่ทันแน่ๆ" หวางฉงปาตื่นตระหนก

จ้าวจิ่วก็คร่ำครวญเสียดาย "รู้งี้ รู้งี้รอไปอีกหน่อยก็ดี ยันต์ชุดใหม่พวกนี้ ตอนใช้จริงถึงได้รู้ว่าไม่น่าไว้ใจขนาดไหน"

กวานอวี๋ชีไม่จมดิ่งสู่ความสิ้นหวังง่ายๆ แบบเพื่อนร่วมทีมสองคน เพราะเขาพบว่า ระยะห่างระหว่างพวกเขากับคนที่ไล่ตามข้างหลัง ไม่ได้หดสั้นลงเลย

"พวกเจ้าอย่าตื่น ไม่เห็นรึว่าพวกมันไล่ไม่ทัน?" กวานอวี๋ชีส่งเสียงลับ

หวางฉงปากับจ้าวจิ่วต่างชะงัก หาจังหวะเหลียวมองข้างหลัง จริงด้วย ระยะห่างระหว่างพวกเขากับทีมข้างหลังไม่ได้หดลง ตรงกันข้ามกลับค่อยๆ ถ่างกว้างออกไปอีก!

คนไล่ข้างหลังอดด่าลั่นไม่ได้ "เวร พวกมันวิ่งเร็วขนาดนี้ได้ไง? หรือว่าเป็นของดีของสำนักเทพปฐพี?"

"หัวหน้า ยันต์ลมกรดของพวกเราก็ของสำนักหวินหยางนะ! หรือว่าเป็นของตกเกรด?"

หัวหน้าทีมตั้งสติได้ "ช้ากว่าก็ไม่เป็นไร พวกมันดูก็รู้ว่าไม่มีเงินเท่าไร พอยันต์ลมกรดหมดฤทธิ์เมื่อไร ก็ถึงฆาตพวกมันเมื่อนั้น!"

"เฮอะๆ หัวหน้าพูดถูกเผง!"

หวางฉงปาหน้าตาเบิกบาน "พี่ชี พวกเราหนีรอดแล้ว!"

กวานอวี๋ชีกลับสีหน้าสงบนิ่ง พูดอย่างหนักแน่น "ไม่ พวกเราหนีไม่รอด อย่าลืมสิ พวกเราซื้อยันต์ลมกรดมาแค่สามใบ พอหมดฤทธิ์เมื่อไร พวกเราก็หนีไม่พ้นแล้ว!"

"นี่..." สีหน้าหวางฉงปาเปลี่ยนไป

กวานอวี๋ชีตัดสินใจเด็ดขาด "หนทางเดียวในตอนนี้ คือพลิกกลับมาฆ่า! อาศัยความได้เปรียบเล็กน้อยจากยันต์ลมกรด พวกเราจะกำจัดคนกลุ่มนี้ให้สิ้น!"

"พวกเราสู้ไหวรึ?" จ้าวจิ่วเครียดจัด

กวานอวี๋ชีชี้ยันต์ลมกรดบนเท้า พูดว่า "พวกเจ้าไม่สังเกตกันรึ? ยันต์ของพวกเรา ดีกว่าของพวกมันเกินสามส่วนสิบ ประสิทธิภาพนี่ เทียบได้กับยันต์ขั้นหวงคุณภาพกลางแบบเฉียดผ่านมาตรฐานแล้วนะ! ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ยันต์ใบอื่นๆ ของพวกเรา อานุภาพก็ต้องแรงกว่าด้วยใช่ไหมล่ะ? ถ้างั้นพวกเราทุ่มใช้ยันต์ทั้งหมดรวดเดียว พลิกหลังแทงกลับสักดอก ฉวยจังหวะที่พวกมันหละหลวม ปล่อยหมัดสังหารชี้ขาด! นี่คือทางรอดเดียวของพวกเรา! ยังไงเสียถ้าตายไป ทรัพย์สินติดตัวก็ตกเป็นของศัตรูอยู่ดี สู้ใช้ให้หมดไม่ดีกว่ารึ!"

กวานอวี๋ชีสมเป็นหัวหน้าทีม การอ่านสถานการณ์ของเขา ชัดเจนกว่าเพื่อนร่วมทีมสองคนมากโข

หวางฉงปากัดฟัน "ฟังพี่ชี!"

"ข้าเข้าใจแล้ว!" จ้าวจิ่วขานรับ

คนข้างหลังยังคงไล่ตาม ฝันหวานถึงการเก็บเกี่ยวหัวศัตรู หารู้ไม่ว่า คนข้างหน้าเตรียมพร้อมการตอบโต้แบบสู้ตายเรียบร้อยแล้ว

ระยะห่างของสองฝ่าย หดเข้าใกล้กันอีกหน่อยโดยไม่รู้ตัว ค่อยๆ เข้าสู่ระยะปล่อยยันต์ไกลสุด

"เอาตอนนี้แหละ!" กวานอวี๋ชีส่งเสียงลับตวาดก้อง

สามคนไม่ลังเลแม้แต่น้อย หันกลับมาพร้อมสะบัดยันต์ออกไปสามใบพร้อมกัน!

ยันต์ห่าเกาทัณฑ์!

ยันต์หลาวน้ำแข็ง!

ยันต์เพลิงกล้า!

อย่างละสามสายโถมคลุมเข้าใส่คนข้างหลัง!

พวกเขาจงใจรวมเป้าใส่นักพรตกลั่นชี่ชั้นสี่ที่นำหน้าสุด ขอแค่จัดการคนนี้ได้ ศึกนี้ก็มีลุ้น!

กลุ่มคนที่ไล่ตามมาข้างหลัง เผชิญการโจมตีที่จู่โจมมากะทันหัน ก็สะดุ้งตกใจเช่นกัน

แต่พวกเขาก็ประสบการณ์โชกโชน ต่างรีบควักยันต์ตบออกไปรับ

นักพรตกลั่นชี่ชั้นสี่ที่นำหน้าไม่เพียงตบยันต์วัชระน้อยใส่ตัวเอง ยังหยิบโล่กลมศาสตราเวทออกมาอีกชิ้น เขากะเก็งว่าตัวเองรับการโจมตีระลอกนี้ได้สบายๆ

ว่าช้านั้นเร็ว!

เปลวเพลิง หลาวน้ำแข็ง เกาทัณฑ์ไม้ ระเบิดพร้อมกันตรงหน้านักพรตกลั่นชี่ชั้นสี่ ดูเอาทั้งขำทั้งอเนจอนาถ คนแบบไหนกันเนี่ย ปล่อยเปลวเพลิง หลาวน้ำแข็ง เกาทัณฑ์ไม้พร้อมกัน น้ำแข็งดับไฟ ไฟเผาไม้ แบบนี้มันไม่หักล้างอานุภาพกันเองหรอกรึ!

ทว่าไม่นาน เขาก็หัวเราะไม่ออกแล้ว

เมื่อวิชาจับฉ่ายมั่วซั่วเหล่านี้ตกลงมาถึงข้างกายเขา กลับระเบิดอานุภาพมหาศาลออกมา หลาวน้ำแข็งมาถึงก่อนเพื่อน กระแทกยันต์วัชระน้อยบนตัวเขาแหลกละเอียดในทีเดียว แล้วทุบลงบนโล่กลมศาสตราเวทดังตึงตัง

ยังไม่ทันที่เขาจะตั้งสติได้ เปลวเพลิงกับเกาทัณฑ์ไม้ก็มาถึงพร้อมกัน บนเกาทัณฑ์ไม้มีเพลิงลุกโชน อานุภาพถึงกับมีแนวโน้มพุ่งสูงขึ้นอีก!

พอตกลงรอบกายเขา ก็ระเบิดตูมขึ้นทันที เปลวเพลิงรุนแรงโหมคลุมร่างเขามิด

โล่ในมือเขาทนได้ไม่นานก็ไปต่อไม่ไหว เขารีบตบอาภรณ์เวท ค้ำโล่คุ้มกันขึ้นมาอีกชั้นป้องกันเปลวเพลิง แต่กลับมีเกาทัณฑ์พลัดหลงดอกหนึ่ง ทะลวงพรวดออกมาจากกองเพลิงอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เสียบเข้ากลางขมับของเขา

เขาหยุดทุกการเคลื่อนไหวอย่างตะลึงงัน ร่างไร้วิญญาณกลิ้งหมุนตกลงกระแทกพื้น

"หัวหน้า!"

"อ๊าก!"

"ไม่นะ!"

สามคนข้างๆ ร้องลั่นด้วยความขวัญหนีดีฝ่อ

พวกเขาเองก็โดนลูกหลงจากยันต์ อาภรณ์เวทบนตัวขาดวิ่น แม้ไม่ใช่จุดศูนย์กลางอานุภาพยันต์ แต่โดนหางเลขก็ไม่เบาเลย!

อานุภาพยันต์พวกนั้นมันเว่อร์เกินไปแล้ว บวกกับเหตุเกิดกะทันหันไม่ทันตั้งตัว เลยซวยกันถ้วนหน้า!

สามคนที่เคยเป็นฝ่ายไล่ก็ระเบิดอารมณ์ "ข้าจะสู้กับพวกแกให้ถึงที่สุด!"

พวกเขาเลียนแบบกลยุทธ์ของกวานอวี๋ชี ต่างควักยันต์ติดตัวออกมาจนหมด สาดใส่ฝ่ายกวานอวี๋ชี

กวานอวี๋ชีสามคนสีหน้าเปลี่ยนไป

พวกเขาก็หยิบยันต์วัชระน้อยออกมา ตบลงบนตัวเอง

พร้อมกันนั้น ยังควักยันต์กำแพงดิน ตั้งกำแพงดินสามผืนขึ้นตรงหน้า!

วิชารุนแรงระเบิดอยู่หน้ากำแพงดิน ทะลวงกำแพงดินแตกต่อเนื่องสามชั้น!

แต่อานุภาพยันต์ที่เหลือก็ร่อยหรอเต็มที พอกระแทกถึงตัวพวกเขา ยันต์วัชระน้อยเพียงกะพริบแสงไม่กี่ครั้ง ไม่ได้แตกสลายแต่อย่างใด

กวานอวี๋ชีถอนหายใจโล่งอก

แต่ไม่นานใจก็แขวนขึ้นมาอีก เพราะสามคนนั่นไล่ประชิดเข้ามาถึงตัวแล้ว

ตอนนี้ยันต์ลมกรดใบแรกของทั้งสองฝ่ายหมดฤทธิ์พอดี กวานอวี๋ชีสามคนไม่มีใบที่สอง แต่สามคนฝ่ายไล่ล่า ยังมีเหลือ!

กวานอวี๋ชีรู้ดี ถัดจากนี้ยังมีศึกหนักต้องสู้ เขาเหลือบมองแสงทองของยันต์วัชระน้อยที่คลุมกายอยู่ ในใจก็ยังพอมีความมั่นใจอยู่บ้าง

เวลาผ่านไปเต็มๆ ครึ่งชั่วยาม

มหาศึกกลางพงไพรสามต่อสามอันดุเดือด ก็ปิดฉากลงในที่สุด

สามคนที่ไล่ล่าตามมา เดินตามรอยหัวหน้าของพวกเขา ตายเรียบทั้งหมด

กวานอวี๋ชีสามคนแม้รอดชีวิตมาได้ แต่พลังวิญญาณก็เหือดแห้งก้นบึ้ง ยาฟื้นฟูพลังวิญญาณกินจนเกลี้ยง อาการบาดเจ็บก็สาหัส โดยเฉพาะกวานอวี๋ชี กลางอกมีแผลกระบี่มหึมาแผลหนึ่ง เลือดไหลไม่หยุด!

หวางฉงปาพูดทั้งเสียงสะอื้น "พี่ชี พี่ชี อย่าตายนะ! เร็ว ยา!"

จ้าวจิ่วลนลานควักยาสมานแผลออกมาจากตัวกวานอวี๋ชี ป้อนให้กวานอวี๋ชีกลืนลงคอ

กวานอวี๋ชีกลืนยาลงไป สีหน้าดูดีขึ้นบ้าง แต่โพรงแผลใหญ่บนร่าง ก็ยังไม่สมานคืน

เขารวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายพูดว่า "ยันต์... สมาน... ยันต์สมานแผล!"

หวางฉงปาสองคนได้สติ ต่างรีบควักยันต์สมานแผลออกมาใช้

แสงเขียวเปี่ยมพลังชีวิตสาดออกจากยันต์ โปรยปรายลงตรงกลางอกกวานอวี๋ชี บาดแผลน่าสยดสยองแผลนั้น ถึงกับสมานฟื้นคืนด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า!

กวานอวี๋ชีรู้สึกทั่วร่างอบอุ่นวาบหวาน ในใจยังคงปลาบปลื้มกับการรอดตายหวุดหวิดครั้งนี้

และในเวลาเดียวกัน เขาก็ยอมสยบให้ยันต์ตราต้นซิ่งเหล่านี้อย่างหมดหัวใจ มันใช้ดีเกินไปจริงๆ ครั้งนี้ที่พลิกกลับมาฆ่าและรักษาชีวิตไว้ได้อย่างราบรื่น ก็พึ่งพายันต์เหล่านี้ล้วนๆ!