บทที่ 179 ขอยืมตัว

เนื่องจากหินหยกดิบที่ซื้อเมื่อวานยังผ่าไม่เสร็จ ดังนั้นวันนี้ฉีเต๋อเซิ่งจึงต้องไปที่บ้านพักตากอากาศเพื่อผ่าหินต่อ ถือโอกาสย้ายเข้าไปพักอาศัยที่นั่นในคราวเดียวเลย อันที่จริงถ้าเปลี่ยนให้โจวหยางเป็นคนลงมือผ่าเอง ไม่ต้องถึงช่วงบ่ายหรอก แป๊บเดียวก็คงเสร็จหมดแล้ว แต่ฉีเต๋อเซิ่งไม่ใช่โจวหยาง เขาไม่รู้โครงสร้างภายในของหินหยกดิบ หากไม่ระวังแล้วเผลอไปตัดโดนหยกเจไดต์ข้างในเข้า คงไม่มีที่ไหนให้ไปร้องขอความยุติธรรมได้ ดังนั้นจึงต้องผ่าหินตามกรรมวิธีปกติ แม้โจวหยางจะขีดเส้นไว้ให้แล้ว แต่หมอนี่ก็ยังต้องเผื่อระยะไว้เล็กน้อย ทว่านั่นก็ไม่เกี่ยวกับโจวหยาง หินหยกดิบพวกนี้ซื้อมาก็เพื่อขายให้ทั้งสองคนอยู่แล้ว ถึงเวลาเขาก็แค่รอรับเงินก็พอ

เดิมทีวันนี้เขาตั้งใจว่าจะไม่ไปที่ตลาดหินหยกดิบ แต่พอนึกถึงเรื่องของสื่อเหยียนเวยเมื่อคืน วันนี้เขาก็เลยยังต้องออกมาอยู่ดี ณ ร้านกาแฟเล็กๆ แห่งหนึ่งไม่ไกลจากตลาดหินหยกดิบ โจวหยางและสื่อเหยียนเวย ชายหญิงคู่นี้กำลังนัดพบกันที่นี่

"คุณหนูสื่อครับ พวกเราไม่ต้องปิดบังกันหรอก ผมมีข้อเรียกร้องเพียงข้อเดียว ขอแค่คุณตอบสนองความต้องการนี้ได้ ผมก็ไม่มีปัญหาที่จะร่วมมือเล่นละครฉากนี้กับคุณ”

“หรือวันหน้าถ้ามีความจำเป็นต้องเล่นละครอีก ขอแค่ราคาถึง พวกเราก็คุยกันได้ทุกเรื่องครับ" สื่อเหยียนเวยฟังแล้วพอจะเดาทางได้ว่า ชายตรงหน้าคนนี้คงจะตอบตกลงแล้ว เพียงแต่อาจจะรู้สึกว่าค่าตอบแทนมันน้อยไปหน่อยเท่านั้นเอง ซึ่งนั่นก็ไม่เป็นไร เพราะการโก่งราคาและการต่อรองถือเป็นหลักการพื้นฐานของการทำธุรกิจอยู่แล้ว ในเมื่อเธอเสนอค่าตอบแทนไปแล้วอีกฝ่ายมองว่าน้อยไป มันก็ยังพอเจรจากันได้

"คุณโจวครับ ความหมายของคุณคือ?" สื่อเหยียนเวยเอ่ยถามหยั่งเชิง โจวหยางจึงไม่ปิดบังอีกต่อไปและบอกจุดประสงค์ของเขาออกมา