บทที่ 228 บรรลุข้อตกลงความร่วมมือ

โจวหยางไม่ได้เอาหยกเจไดต์ไว้ในรถจริงๆ นั่นเป็นเพียงคำที่เขาบอกกับเจียงเสวี่ยหรูเท่านั้น ทว่าการที่ไม่ได้อยู่ในรถก็ไม่ได้หมายความว่ามันไม่ได้อยู่ในกระถางยู่อี้ ดังนั้นเมื่อเขากลับมาที่รถ เขาจึงนำหยกเหล่านั้นออกมา หยกเจไดต์มูลค่าสองร้อยล้านหยวนไม่ใช่ถั่วลิสงเพียงถุงเดียว หยกที่โจวหยางผ่าออกมาล้วนเป็นคุณภาพสูง และมีจำนวนหลายสิบชิ้น โจวหยางต้องแบ่งขนหยกเหล่านี้ถึงสองรอบ กว่าจะนำมาวางไว้ในห้องทำงานของเจียงเสวี่ยหรูได้ทั้งหมด

"เสวี่ยหรู คุณรีบสั่งคนให้จัดการของพวกนี้เถอะ เดี๋ยวพวกเราต้องไปที่โรงแรมกันต่อ ช่วงบ่ายจะได้เจรจาเรื่องสัญญาอย่างเป็นทางการเสียที"

เจียงเสวี่ยหรูพยักหน้าอย่างเลื่อนลอย สาเหตุหลักคือเธอถูกภาพหยกเจไดต์คุณภาพสูงจำนวนมหาศาลตรงหน้าทำให้สับสนจนทำอะไรไม่ถูก บางครั้งสิ่งของอย่างเดียวกัน หากเปลี่ยนมุมมอง ความรู้สึกที่ได้ย่อมต่างกันไป เช่น การมีเงินหนึ่งล้านหยวนในบัตรธนาคาร กับการมีเงินสดหนึ่งล้านหยวนวางอยู่ตรงหน้า มันเป็นคนละเรื่องกันเลย เมื่อมีเงินในบัตร คุณอาจจะแค่พูดว่า "ว้าว เงินเยอะจัง" แต่เมื่อเงินหนึ่งล้านนั้นวางอยู่ตรงหน้าจริงๆ มันจะสร้างแรงปะทะทางสายตาอย่างรุนแรง เจียงเสวี่ยหรูในตอนนี้ก็ตกอยู่ในสภาพเช่นนั้น

"โจวหยาง คุณเชื่อใจฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“ถ้าเกิดฉันยักยอกหยกพวกนี้ไป คุณไม่กลัวว่าสิ่งที่ทำมาทั้งหมดจะสูญเปล่าเหรอ?"