บทที่ 249 คำเตือนจากเซี่ยชางหรง

"โจวหยาง คุณมีเรื่องกังวลใจอยู่หรือเปล่า?"

ช่วงบ่าย หลังจากที่ทุกคนพักผ่อนกันจนเต็มอิ่มและกำลังจะกลับเข้าสู่สนามแข่งขัน เซี่ยชางหรงก็สังเกตเห็นความผิดปกติของโจวหยาง

"ศิษย์พี่ครับ ที่บ้านมีเรื่องนิดหน่อย แต่ปัญหาก็ไม่ได้ใหญ่อะไรครับ"

เซี่ยชางหรงตบไหล่โจวหยางเบาๆ ก่อนจะเอ่ยปากสอนสั่งด้วยความหวังดี: "โจวหยาง จำไว้นะ ตราบใดที่เรื่องนั้นไม่ใช่เรื่องด่วนที่ต้องจัดการเดี๋ยวนี้ ก็ถือว่าไม่ใช่เรื่องที่สำคัญที่สุด" "เหตุผลก็คือทุกเรื่องย่อมมีลำดับความสำคัญก่อนหลัง ต่อให้ตอนนี้คุณรีบร้อนอยากกลับไป ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี ดังนั้นคุณควรจะวางมันไว้ข้างๆ ก่อนเสียจะดีกว่า" "จากนั้นก็ตั้งสมาธิทุ่มเทให้กับการแข่งขันครั้งนี้อย่างเต็มที่ โอกาสในชีวิตคนเรามีไม่บ่อยนัก บางคนจับมันไว้ได้เพียงครั้งเดียวก็สามารถเปลี่ยนโชคชะตาไปตลอดกาล" "บางคนโชคไม่ดี หรือเลือกทางผิด ต่อให้โอกาสจะผ่านหน้าไปเขาก็อาจจะไขว่คว้าเอาไว้ไม่ได้" "แทนที่จะแบ่งสมาธิไปทำสองอย่างพร้อมกัน สู้ตั้งใจทำสิ่งเดียวให้สำเร็จโดยเร็วที่สุด แล้วค่อยปลีกตัวไปจัดการสิ่งถัดไปจะดีกว่า"

โจวหยางยืนฟังเงียบๆ จนกระทั่งค่อยๆ เข้าใจสิ่งที่เซี่ยชางหรงต้องการจะสื่อ อันที่จริงโจวหยางก็เข้าใจตรรกะนี้ดี เพียงแต่เขายังคิดไม่ตกเท่านั้น สิ่งที่เซี่ยชางหรงสื่อก็คือ เรื่องทางบ้านของคุณในตอนนี้ไม่ได้เร่งด่วนถึงขนาดที่ว่าต้องรีบกลับไปจัดการในวินาทีนี้เสียหน่อย ในเมื่อเป็นเช่นนั้น การกังวลไปก็เปล่าประโยชน์ เพราะอย่างไรคุณก็กลับไปไม่ได้อยู่ดี แทนที่จะเอาใจไปผูกไว้กับเรื่องนั้น สู้ทุ่มเทแก้ปัญหาที่อยู่ตรงหน้าให้จบเสียก่อนจะดีกว่า เพราะเมื่อแก้ปัญหาตรงหน้าได้ทั้งหมดแล้ว คุณถึงจะสามารถปลีกตัวไปจัดการอีกเรื่องหนึ่งได้อย่างสบายใจและเต็มที่