บทที่ 417 หน่วยปฏิบัติการพิเศษวายุคลั่ง! จิตสังหารยามวิกาล!

ประเทศมังกร เมืองเจียงเฉิง ราตรีกาลล่วงเลยมาจนดึกสงัด สุสานวีรชนซึ่งตั้งอยู่บริเวณชานเมือง ภายใต้การปกคลุมของม่านหมอกแห่งราตรี ดูสง่างามและเคร่งขรึมเป็นพิเศษ

ณ ส่วนลึกของสุสาน เบื้องหน้าอนุสาวรีย์ ลมหนาวหวีดหวิว พัดพาเอาต้นสนและต้นพุทราโดยรอบส่งเสียงคร่ำครวญเป็นระยะ ประหนึ่งดวงวิญญาณวีรชนนับไม่ถ้วนกำลังกระซิบกระซาบ กรงเหล็กขนาดมหึมาที่สั่งทำขึ้นเป็นพิเศษ ซึ่งเชื่อมจากเหล็กเส้นหนาเท่านิ้วหัวแม่มือ ถูกตรึงไว้กับพื้นดินหน้าอนุสาวรีย์อย่างแน่นหนา

ภายในกรงเหล็ก ไอ้หมาแก่โทไกตัวหนึ่งกำลังขดตัวสั่นเทาอยู่ที่มุมกรง คนผู้นี้คืออิโต้ ทาเกโอะ ในยามนี้ เขาหลงเหลือร่องรอยแห่งบารมี "พลเอกแห่งจักรวรรดิ" อยู่ที่ใดกัน สูทราคาแพงบนตัวบัดนี้ทั้งสกปรกและส่งกลิ่นเหม็นโชก ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบสิ่งสกปรกและรอยน้ำตา ดูทุลักทุเลเสียยิ่งกว่าขอทานข้างถนน

เบื้องหน้าของเขา มีแผ่นหินสีเขียวสูงครึ่งตัวคนวางอยู่ พร้อมด้วยชุดสิ่วและค้อนหนึ่งชุด บนแผ่นหินนั้น มีตัวอักษรที่สลักไว้อย่างบิดเบี้ยวไม่กี่ตัว 【คนบาป อิโต้ ทาเกโอะ】

นี่คือ "การพิพากษาขั้นสุดท้าย" ที่เย่ว์เสี่ยวเฟยออกแบบมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ ให้เขาคุกเข่าอยู่ที่นี่ทั้งวันทั้งคืน เผชิญหน้ากับป้ายหลุมศพของเหล่าเพื่อนร่วมชาติที่เขาเป็นคนปลิดชีวิตด้วยมือตนเอง... และใช้มือของตนเองแกะสลักความผิดบาปทีละแผลทีละมีดลงบนเสาหลักแห่งความอัปยศนี้