บทที่ 418 เขาหลงหู่ซาน เหล่าเทียนซือ!

ในขณะที่เย่ว์เสี่ยวเฟยกำลังเต็มไปด้วยความสับสน และคิดว่าหานตั่วตั่วกำลังล้อเขาเล่นอยู่นั้น ณ ประตูสุสาน นักพรตชราที่ยืนหลับตานิ่งมาตลอด ประหนึ่งสัมผัสได้ถึงบางอย่าง ท่านค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ ท่านหันศีรษะไป สายตาพุ่งตรงไปยังความมืดมิดที่เย่ว์เสี่ยวเฟยซ่อนตัวอยู่ได้อย่างแม่นยำ

"พ่อหนุ่ม ในเมื่อมาถึงแล้ว เหตุใดจึงไม่ปรากฏตัวออกมาพบกันหน่อยเล่า?" น้ำเสียงของนักพรตชราไม่ดังนัก ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยพลังทะลุทะลวงที่ประหลาด ส่งตรงเข้าสู่หูของเย่ว์เสี่ยวเฟยได้อย่างชัดเจน

ถูกเจอจนได้! เย่ว์เสี่ยวเฟยตกใจในใจ เขามั่นใจว่าวิชาลอบเร้นพรางกายของตนนั้นบรรลุถึงขั้นสุดยอดแล้ว ต่อให้เป็นราชานักรบหน่วยรบพิเศษระดับแนวหน้า ในระยะไกลขนาดนี้และในคืนที่มืดมิดเช่นนี้ ก็ย่อมไม่มีทางค้นพบเขาได้อย่างเด็ดขาด ทว่านักพรตชราท่านนี้กลับทักทายระบุตำแหน่งของเขาได้อย่างถูกต้องแม่นยำในคำเดียว! ตาแก่คนนี้ไม่ธรรมดา!

ในเมื่อถูกพบแล้ว เย่ว์เสี่ยวเฟยจึงไม่คิดจะหลบซ่อนอีกต่อไป เขาก้าวออกมาจากความมืด ทะยานเพียงไม่กี่ครั้งก็มาถึงหน้าประตูใหญ่ของสุสาน "ผู้น้อยเย่ว์เสี่ยวเฟย คารวะเหล่านักพรตทุกท่านครับ" เย่ว์เสี่ยวเฟยประสานหมัดคำนับทุกคน

"เย่ว์เสี่ยวเฟย?" จางหวยอวี้ที่ยืนอยู่ข้างกายนักพรตชรา เมื่อเห็นเย่ว์เสี่ยวเฟย แววตาพลันฉายความประหลาดใจวูบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่เข้าใจสถานการณ์ "ที่แท้ก็คือนายนี่เอง ฉันก็ว่าอยู่ว่าคนแบบไหนกันที่ทำให้ยัยแม่มดน้อยหานตั่วตั่วถึงกับต้องต่อสายตรงขอความช่วยเหลือด้วยตัวเอง ที่แท้ก็เป็นน้องชายของเย่ว์เฟยนี่เอง" จางหวยอวี้ก้าวเข้ามาทักทายเย่ว์เสี่ยวเฟยด้วยตัวเอง