บทที่ 458 เวลาแห่งการพิพากษา มาถึงแล้ว!

น้ำเสียงของเย่ว์เสี่ยวเฟยไม่ดังนัก หรืออาจจะกล่าวได้ว่าราบเรียบยิ่งนัก ทว่าน้ำเสียงที่ราบเรียบนี้ ยามเข้าสู่โสตประสาทของยัยแม่มดเฒ่า กลับทำให้เธอหวาดผวายิ่งกว่าปราณกระบี่ที่ทำลายล้างโลกธาตุเมื่อครู่เสียอีก

เธอสั่นสะท้านไปทั้งตัว ประหนึ่งใบไม้แห้งใบสุดท้ายท่ามกลางลมฤดูใบไม้ร่วง กลิ่นอายสังหารอันเย็นยะเยียบที่แผ่ออกมาจากร่างของเย่ว์เสี่ยวเฟย ซึ่งผสมปนเปไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและกลิ่นเขม่าดินปืน ประหนึ่งตาข่ายที่มองไม่เห็นซึ่งครอบคลุมร่างเธอไว้จนมิด ทำให้เธอรู้สึกหายใจลำบากแม้เพียงนิด

"แก... แก..." ริมฝีปากของยัยแม่มดเฒ่าสั่นระริก อยากจะเอ่ยบางอย่างทว่ากลับพ่นไม่ออกแม้แต่คำเดียว ทักษะการพูดที่เธอภาคภูมิใจ ลิ้นที่สามารถกลับขาวเป็นดำได้นั้น ยามอยู่ต่อหน้าความหวาดกลัวต่อความตายอย่างแท้จริง กลับไร้ผลโดยสิ้นเชิง

เธอจ้องมองดวงตาคู่นั้นของเย่ว์เสี่ยวเฟย ภายในนั้นไม่มีโทสะ ไม่มีโความแค้น หรือแม้แต่ความรู้สึกใด ๆ มีเพียงความเงียบงันดุจป่าช้า! ประหนึ่งขุมนรกหมื่นวาที่กลายเป็นน้ำแข็ง เพียงปรายตามองก็รู้สึกประหนึ่งดวงวิญญาณจะถูกแช่แข็งและถูกสูบเข้าไปจนมิอาจไปผุดไปเกิดได้ตลอดกาล

เธอกลัวแล้ว กลัวจริงๆ! ผู้ชายคนนี้ มีความเด็ดเดี่ยวและแข็งกร้าวที่ขัดกับอายุอย่างยิ่ง!