บทที่ 476 ของจากประเทศมังกรของข้า แกมีสิทธิ์มองด้วยเหรอ?!

เหนือยอดเขาอันเงียบสงัดดุจป่าช้า มีเพียงเสียงลมกรรโชกพัดพาเกล็ดหิมะหวีดหวิวผ่านไป องค์จักรพรรดิโทไกยืนแข็งทื่ออยู่อย่างนั้น ประหนึ่งรูปปั้นหินที่ถูกลมกัดเซาะมานับพันปี ไม่ไหวติงแม้เพียงนิด

ขวับ! สายตาของท่านประหนึ่งถูกแม่เหล็กดึงดูดไว้ พลันจ้องเขม็งไปที่ธงแดงที่โบกสะบัดท้าสายลมผืนนั้น สีแดงที่บาดตาผืนนั้นประหนึ่งเหล็กที่เผาจนแดงฉาน ประทับลึกลงไปในรูม่านตาและแผดเผาทุกเส้นประสาทของท่าน สมองขององค์จักรพรรดิยังคงตกอยู่ในความสับสนและว่างเปล่า

ความโกรธแค้น ความอัปยศ ความเกลียดชัง ความหวาดกลัว... อารมณ์นับไม่ถ้วนพุ่งเข้าปะทะกันในทรวงอกอย่างบ้าคลั่ง แทบจะฉีกกระชากสติสัมปชัญญะของท่านให้ขาดสะบั้น ทำไม? ทำไมท่านต้องมาแบกรับเรื่องทั้งหมดนี้ด้วย? ท่านเพียงแค่อยากเป็นองค์จักรพรรดิอย่างสงบสุข เสวยสุขจากการปรนนิบัติและความเคารพรักของประชาชน ทิ้งชื่อเสียงที่ "ไม่ดีไม่ร้าย" ไว้ในหน้าประวัติศาสตร์ก็เท่านั้น ทำไม "ปิศาจ" ที่ชื่อเย่ว์เสี่ยวเฟยคนนี้ ถึงต้องตามมาจองล้างจองผลาญท่านประหนึ่งวิญญาณอาฆาตเช่นนี้? ทำไมต้องทำกันถึงขนาดนี้?

องค์จักรพรรดิคิดไม่ตก และมิกล้าแม้แต่จะคิด ท่านรู้เพียงว่า นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ท่านและราชวงศ์ที่เป็นตัวแทนของชนชาติ จะถูกตรึงไว้บนหลักประจานแห่งประวัติศาสตร์ตลอดกาล กลายเป็นตัวตลกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของโลก ท่านสัมผัสได้ว่า ที่เชิงเขา ภายในประเทศ หรือกระทั่งทั่วทั้งโลก มีดวงตานับไม่ถ้วนกำลังจ้องมองท่านอยู่ มองดูท่านผู้เป็น "เทพเจ้า" ถูกศัตรูเหยียบไว้ใต้ฝ่าเท้าและหยามเกียรติตามอำเภอใจบน "ขุนเขาศักดิ์สิทธิ์" แห่งนี้

ท่านกระทั่งจินตนาการได้ว่า ในพงศาวดารอนาคตจะบันทึกเหตุการณ์ในวันนี้ไว้อย่างไร 【ณ วันที่... เดือน... ปี... องค์จักรพรรดิโทไกนามว่า... ณ ยอดเขาศักดิ์สิทธิ์ เข้าเฝ้าเทพสงครามประเทศมังกรเย่ว์เสี่ยวเฟย เห็นธงแดงของอีกฝ่ายแล้วมิกล้าเอ่ยคำใด...】 เพียงแค่คิดถึงตรงนี้ องค์จักรพรรดิก็รู้สึกหวานปร่าในลำคอ คาวเลือดพุ่งพล่านขึ้นสมองทันที ท่านกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในใจกลางฝ่ามือจนเจ็บแปลบ ทว่าความเจ็บปวดเพียงเท่านี้ เมื่อเทียบกับการทรมานในจิตใจแล้ว กลับดูไร้ค่าไปถนัดตา