บทที่ 477 คุกเข่าลง สนทนากับบรรพชน!

เลือดกองใหญ่ย้อมผืนหิมะจนแดงฉาน องค์จักรพรรดิคุกเข่าอยู่ตรงนั้น ร่างกายสั่นเทาประหนึ่งใบไม้ร่วงท่ามกลางสายลม "แฮ่ก... แฮ่ก... แฮ่ก..." ท่านก้มหน้าลง หอบหายใจเอาอากาศเข้าปอดคำใหญ่ เลือดไหลหยดจากมุมปากลงสู่พื้นหิมะทีละหยด ผลิบานประหนึ่งดอกเหมยสีแดงที่น่าสยดสยอง

ท่านแพ้แล้ว แพ้อย่างราบคาบ กระทั่งคำโต้แย้งเพียงประโยคเดียวก็ยังมิอาจเอ่ยออกมาได้ ประโยคที่ว่า "แกมีสิทธิ์มองด้วยเหรอ" ของเย่ว์เสี่ยวเฟย ประหนึ่งหุบเหวที่มิอาจข้ามผ่าน ตัดสะบั้นศักดิ์ศรีและปณิธานทั้งหมดของท่านจนหมดสิ้น

นั่นสินะ! มหากษัตริย์ที่กระทั่งประเทศของตนเองยังปกป้องไม่ได้ เศษสวะที่ถูกศัตรูเรียกตัวออกมาจากพระราชวังประหนึ่งจูงสุนัขเดินเล่น คนขลาดเขลาที่ทำได้เพียงเฝ้ามองธงของอีกฝ่ายโบกสะบัดอยู่เหนือยอดเขาศักดิ์สิทธิ์ของตนเอง ท่านจะมีสิทธิ์อะไรที่จะใช้สายตาแห่งความเคียดแค้นจ้องมองธงผืนนั้นที่เป็นตัวแทนของผู้ชนะ? ท่าน... ไม่คู่ควร!

...

เหนือยอดเขาศักดิ์สิทธิ์ตกอยู่ในความเงียบงันดุจป่าช้า สมาชิกทีม นิกหลิน จ้องมององค์จักรพรรดิที่คุกเข่ากระอักเลือดอยู่บนพื้นหิมะ ในใจพวกเขามิมีความสงสารแม้เพียงนิด มีเพียงความสะใจอันไร้ขอบเขต! โดยเฉพาะลู่ฉิงเสวี่ย ในดวงตาที่เย็นชาคู่นั้นยามนี้กลับทอประกายเจิดจ้า จ้องมองแผ่นหลังที่ตระหง่านดุจขุนเขาของเย่ว์เสี่ยวเฟยอย่างลุ่มหลง ผู้ชายคนนี้ได้สร้างนิยามใหม่ของคำว่า "เผด็จการ" ให้เธอได้ประจักษ์อีกครั้ง