บทที่ 478 เลือดของวีรบุรุษ ย้อมมันจนแดงฉาน!

เหนือยอดเขาศักดิ์สิทธิ์ เท้าของเย่ว์เสี่ยวเฟยประหนึ่งขุนเขาที่มิอาจสั่นคลอน เหยียบแน่นลงบนบ่าขององค์จักรพรรดิโทไก

พลังมหาศาลหนักหน่วงพันชั่ง! "กร๊อบ..." เสียงกระดูกลั่นเบาๆ ทว่าชัดเจนดังขึ้น ท่ามกลางยอดเขาที่เงียบงันดุจป่าช้า มันกลับบาดหูยิ่งนัก

"อ๊ากกกก!" องค์จักรพรรดิแผดเสียงโหยหวนที่ฟังดูไม่เหมือนเสียงมนุษย์ ร่างทั้งร่างมิอาจพยุงไว้ได้อีกต่อไป ถูกพลังมหาศาลนี้เหยียบจนหมอบราบลงไป ใบหน้าของท่านถูกกดจมลงในพื้นหิมะที่เย็นยะเยียบถึงกระดูก

เกล็ดหิมะอันเย็นเฉียบผสมปนเปกับดินโคลน พลันพุ่งทะลักเข้าเต็มปากและจมูกในพริบตา ความรู้สึกอึดอัดหายใจไม่ออกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน และความหวาดกลัวต่อความตายถาโถมเข้าใส่ประหนึ่งกระแสน้ำหลาก องค์จักรพรรดิดิ้นรนอย่างเอาเป็นเอาตาย สี่รยางค์ตะเกียกตะกายไปบนพื้นหิมะสะเปะสะปะ ประหนึ่งปลาที่ถูกโยนขึ้นบกและกำลังจะตายเพราะขาดออกซิเจน

ทว่าเท้าที่เหยียบอยู่บนบ่านั้นกลับนิ่งสนิทไม่ไหวติง พละกำลังนั้นยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ประหนึ่งจะบดขยี้กระดูกของท่านให้แหลกลาญทีละนิ้ว และเหยียบร่างท่านให้จมลงไปในโขดหินของภูเขาลูกนี้ "อึ๊ก... ปล่อย... ปล่อยนะ..."