บทที่ 479 ฉันยอมรับผิด!

เย่ว์เสี่ยวเฟยพลันก้มหน้าลง ดวงตาที่ลุกโชนด้วยเพลิงโทสะคู่นั้น จ้องเขม็งไปยังองค์จักรพรรดิโทไกที่อยู่ใต้ฝ่าเท้า!

ขวับ!

แววตานั้นประหนึ่งจะฉีกกระชากเขาออกเป็นชิ้นๆ! องค์จักรพรรดิถูกกลิ่นอายสังหารและความแค้นอันมหาศาลนี้ข่มขวัญจนขวัญหนีดีฝ่อ เขาสัมผัสได้ว่าสิ่งที่ตนกำลังเผชิญหน้าอยู่มิใช่คนเพียงคนเดียว ทว่าคือดวงวิญญาณอาฆาตของคนประเทศมังกรนับล้านคนที่ตายภายใต้คมดาบของพวกตน! ดวงวิญญาณเหล่านั้นกำลังทวงถามเอาชีวิตของเขาผ่านดวงตาของชายหนุ่มผู้นี้!

"ไม่... ไม่... ฉัน..."

องค์จักรพรรดิเอ่ยอย่างสะเปะสะปะ ร่างกายสั่นเทาประหนึ่งลูกนกที่ถูกความหนาวเหน็บเสียดแทง กระทั่งประโยคที่สมบูรณ์เพียงประโยคเดียวก็ยังมิอาจเอ่ยออกมาได้ เย่ว์เสี่ยวเฟยจ้องมองท่าทางอันอัปยศนี้ แววตาแห่งความรังเกียจและความเย็นชาพุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุด