บทที่ 480 ทุกแห่งหนที่แสงสุริยันจันทราสาดส่อง และสายน้ำไหลริน ล้วนเป็นแผ่นดินมังกร!

ในโลกออนไลน์ ยิ่งเกิดการระเบิดขึ้นในพริบตา! แพลตฟอร์มโซเชียลมีเดียยักษ์ใหญ่ต่างตกอยู่ในสภาวะอัมพาต เนื่องจากปริมาณผู้ใช้งานที่พุ่งทะลักเข้ามาอย่างมหาศาลเกินจะรับไหว! ข้อความนับไม่ถ้วนอย่าง "เช็ดเข้", "เจ๋งเป้ง", "ท่านเทพเย่ว์จงเจริญ" กระหน่ำจนเต็มหน้าจอ!

ทั่วทั้งประเทศ ในวินาทีนี้ ต่างจมดิ่งลงสู่การเฉลิมฉลองอย่างบ้าคลั่งที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน! ถ้อยคำสามคำสั้นๆ นี้ มีน้ำหนักที่หนักอึ้งยิ่งนัก! มันไม่ใช่เพียงการยอมรับผิดของคนคนหนึ่ง แต่มันเป็นตัวแทนของประเทศหนึ่ง ที่ยอมก้มหัวอย่างเป็นทางการครั้งแรก ต่อประวัติศาสตร์อีกช่วงหนึ่งที่พวกเขาจงใจปกปิด บิดเบือน และสร้างภาพให้สวยงาม! นี่คือความยุติธรรมที่ล่าช้ามาเกือบร้อยปี! นี่คือชัยชนะร่วมกันของประชาชนชาวมังกรหนึ่งพันสี่ร้อยล้านคน!

ทว่า ณ ยอดเขาศักดิ์สิทธิ์ การพิพากษาครั้งนี้ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น เย่ว์เสี่ยวเฟยได้รับยินประโยคที่เต็มไปด้วยความอัปยศขององค์จักรพรรดิโทไกที่ว่า "ฉันยอมรับผิด" บนใบหน้าก็ยังคงไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใดๆ เขาเพียงจ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชา พลันเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ปราศจากความรู้สึกว่า: "ในเมื่อยอมรับผิดแล้ว ก็ควรแสดงท่าทีของการยอมรับผิดออกมา”

“ลำพังแค่ใช้ปากพูดน่ะ มันยังไม่พอ!" ...

ยามได้รับยินน้ำเสียงอันเย็นยะเยียบของเย่ว์เสี่ยวเฟย หัวใจขององค์จักรพรรดิพลันดิ่งวูบ ท่านเงยหน้าขึ้น จ้องมองเย่ว์เสี่ยวเฟยด้วยสายตามิอยากจะเชื่อ ลำพังแค่ใช้ปากพูด ยังไม่พอ? ท่านยอมรับผิดออกมาจากปากต่อหน้าคนทั้งโลกแล้ว นี่ยังไม่พออีกงั้นหรือ? ไอ้ปิศาจตนนี้ ยังต้องการจะทำอะไรอีกแน่?