บทที่ 481 ปู่ครับ ธงของพวกเราปักขึ้นไปแล้ว!

เจียงเฉิง บ้านพักตระกูลหลิน ภายในห้องนั่งเล่น บรรยากาศเคร่งขรึมและสง่างามประหนึ่งกำลังจัดพิธีการสำคัญ หลินเสี่ยวลู่และหลินเถี่ยจวิน คุณปู่ของเธอ นั่งเคียงข้างกันบนโซฟา ดวงตาจ้องเขม็งไปยังหน้าจอโทรทัศน์โดยไม่กระพริบ ยามที่เห็นใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยคราบเลือดขององค์จักรพรรดิโทไก ถูกเหยียบอยู่ใต้ฝ่าเท้าของเย่ว์เสี่ยวเฟย และกระแทกเข้ากับพื้นครั้งแล้วครั้งเล่า หลินเสี่ยวลู่ก็มิอาจกลั้นใจได้อีกต่อไป

"ฮือ... ฮือๆๆ..." เธอกุมปากไว้ น้ำตาไหลรินประหนึ่งสายสร้อยที่ขาดสะบั้น ร่วงหล่นลงมาไม่ขาดสาย เธอร้องไห้จนตัวโยน หัวไหล่สั่นไหวเป็นจังหวะ นี่มิใช่น้ำตาแห่งความโศกเศร้า ทว่ามันคือความตื่นเต้น ความภาคภูมิใจ และความตื้นตันใจ! เธอกลายเป็นคนปิติในตัวเย่ว์เสี่ยวเฟยอย่างที่สุด! เธอรู้สึกภาคภูมิใจเหลือเกินที่เป็นคนประเทศมังกร!

หลินเถี่ยจวินที่อยู่ข้างกาย อดีตนายพลเฒ่าผู้ผ่านศึกมาทั้งชีวิต ยามนี้ก็มีน้ำตาอาบแก้มเช่นกัน ใบหน้าที่กรำศึกมาอย่างหนักหน่วงเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งน้ำตา เขายื่นมือที่สั่นเทาเพราะความตื่นเต้นออกไป ชี้ไปยังร่างที่ตระหง่านค้ำฟ้าบนหน้าจอ พลันเอ่ยกับหลานสาวด้วยเสียงที่แหบพร่าว่า: "ยายหนู... ดู... ดูให้เต็มตา!”

“นี่แหละคือวิญญาณทหาร!”

“นี่คือสิ่งที่ปู่เย่ว์ของหลาน และพวกปู่กลุ่มตาแก่พวกนี้ อยากทำมาทั้งชีวิต ทว่ากลับมิอาจทำได้สำเร็จ!"