บทที่ 482 อิโต ยูโกโร่ สิ้นใจตายตาไม่หลับ!

ในเมืองเล็กๆ ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ พลทหารผ่านศึกวัยร้อยปีผู้สูญเสียแขนซ้าย จ้องมองผืนธงแดงที่โบกสะบัดบนหน้าจอ เขาตื่นเต้นจนใช้มือขวาที่เหลือเพียงข้างเดียวทุบลงบนพนักพิงรถเข็นซ้ำๆ พลางตะโกนไม่หยุดปากว่า "ยอดเยี่ยม! ยอดเยี่ยมที่สุด!"

ในสถานพักฟื้นคนชราแห่งหนึ่งทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ อดีตทหารอาสาสมัครหลายนายที่เคยเข้าร่วมสงครามต่อต้านพญาอินทรี ต่างพยุงกันและกันลุกขึ้นยืน พวกเขาหันหน้าเข้าหาหน้าจอโทรทัศน์ พลันทำความเคารพแบบทหารด้วยร่างกายที่สั่นเทา ดวงตาที่ฝ้าฟางเอ่อล้นด้วยหยาดน้ำตา

ชีวิตนี้ของพวกเขา ปรารถนาสูงสุดคือการได้เห็นลูกหลานสามารถยืดอกมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ได้อย่างสง่าผ่าเผย พวกเขาเคยบอกกับลูกกับหลานว่า หวังว่าเมื่อเติบโตขึ้นจะเข้าประจำการรับใช้ชาติด้วยความภักดี พวกเขาเคยจินตนาการว่า สักวันหนึ่ง ธงแห่งประเทศมังกรจะโบกสะบัดอยู่เหนือยอดเขาฟูจิ เพื่อให้ศัตรูที่เคยข่มเหงได้ประจักษ์ว่า ประเทศมังกรในวันนี้มิใช่คนป่วยแห่งเอเชียในวันวานอีกต่อไป!

เดิมทีคิดว่าปณิธานนี้อาจต้องรอจนถึงรุ่นลูก หรือรุ่นหลานของหลานถึงจะกลายเป็นจริง ทว่ามิเคยฝันเลยว่า ในวันที่ไม้ใกล้ฝั่งเช่นนี้ พวกเขาจะได้เห็นภาพเหตุการณ์นี้บังเกิดขึ้นด้วยตาตนเอง! ปณิธานนี้ มิต้องรอจนถึงวันใดในอนาคตอีกต่อไป ทว่ามันคือวันนี้!

เย่ว์เสี่ยวเฟย คนรุ่นหลังผู้นี้ ได้ทำหน้าที่แทนพวกเขา และแทนเหล่าวีรชนผู้ล่วงลับทุกคน ทำตามปณิธานที่สั่งสมมาเกือบร้อยปีจนสำเร็จลุล่วง! วินาทีนี้ ทหารผ่านศึกนับไม่ถ้วนน้ำตานองหน้า ความอัดอั้นและไม่ยินยอมที่สะสมมานานปีในใจ ในที่สุดก็ได้รับการปลดปล่อยอย่างสมบูรณ์ ชาตินี้... มิเสียทีที่เกิดมา!