บทที่ 483 ราชโองการสำนึกผิด!

ยามถูกเอกสารอันเย็นเยียบฟาดลงบนใบหน้า และได้รับยินน้ำเสียงของเย่ว์เสี่ยวเฟยที่ประหนึ่งบทสวดส่งวิญญาณ องค์จักรพรรดิโทไกที่เคยสลบไสลไปกลับค่อย ๆ ฟื้นคืนสติขึ้นมาอย่างปาฏิหาริย์

ท่านดิ้นรนเบิกเปลือกตาอันหนักอึ้งขึ้น ทัศนวิญญาณพร่ามัวไปหมด ความเจ็บปวดรุนแรงที่แล่นพล่านมาจากหน้าผากทำให้ท่านอดมิได้ที่จะส่งเสียงครางเครือออกมา

องค์จักรพรรดิสะบัดศีรษะพยายามเรียกสติให้กลับมา ยามที่ท่านมองเห็นทุกอย่างตรงหน้าชัดแจ้ง ความหวาดกลัวและความอัปยศประหนึ่งนรกานต์ที่เพิ่งประสบพบเจอมา ก็โหมกระหน่ำเข้าใส่ใจอีกระลอก

ตนเองยังไม่ตาย ทว่า ท่านกลับปรารถนาให้ตนเองตายไปเสียยังจะดีกว่า

องค์จักรพรรดิยื่นมือที่สั่นเทาออกไป หยิบเอกสารที่ชุ่มไปด้วยเลือดบนใบหน้าลงมา อาศัยแสงสะท้อนจากพื้นหิมะ ท่านมองเห็นอักษรจีนตัวมหึมาที่จารึกอยู่ด้านบนสุดของเอกสารซึ่งชวนให้สั่นประสาทอย่างยิ่ง