บทที่ 502 ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับเย่ว์ฉางหลง!

"อาเจ้าครับ อาไม่ได้ล้อผมเล่นใช่ไหม?" เย่ว์เสี่ยวเฟยเค้นถ้อยคำออกมาอย่างยากลำบาก

"เสี่ยวเฟย แกคิดว่าอาจะเอาเรื่องพ่อของแกมาล้อเล่นกับแกงั้นเหรอ?" เจ้าเหมิงเซิ่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"แต่ว่า... เพราะอะไรกันครับ?!" เย่ว์เสี่ยวเฟยอมมิได้ที่จะถามย้ำ "ถ้าพ่อของผมเก่งกาจถึงเพียงนั้น! ทำไมท่านถึงถูกขังอยู่ในคุกได้?! ใครจะไปขังท่านอยู่กัน?!"

"ถ้าท่านเป็นยอดฝีมือระดับอำนาจรัฐจริงๆ! ทำไมถึงปล่อยให้ตระกูลเย่ว์ของพวกเราถูกคนเหยียบย่ำใต้ฝ่าเท้า ถูกรังแกจนถึงขนาดนั้น?!”

“ทำไมท่านถึงไม่ออกมา? เพราะอะไรกันครับ!!" น้ำเสียงที่ถามซ้ำพรั่งพรูไปด้วยความอัดอั้น ความมิเข้าใจ และความปวดร้าว