บทที่ 586 เฉินเหนี่ยน: พี่ชายของหนู... ไม่ได้อยู่กับเราแล้วใช่ไหมคะ?

เย่ว์เสี่ยวเฟยรับชุดทหารมาแต่ยังไม่ได้เอ่ยสิ่งใด เขาเหลือบมองแม่ของเฉินเหนี่ยนที่นอนอยู่บนเตียงก่อน แล้วจึงมองรอยแผลที่ข้อมือของเฉินเหนี่ยนซึ่งเกิดจากการถูกเชือกมัด แม้จะได้รับการทำแผลและพันผ้าพันแผลไว้แล้ว แต่ใต้ผ้าพันแผลนั้นยังคงมีคราบเลือดสีแดงคล้ำซึมออกมาให้เห็น

"เฉินเหนี่ยน ร่างกายของเธอเป็นอย่างไรบ้าง?" เย่ว์เสี่ยวเฟยถาม "หนูไม่เป็นไรค่ะ แม่ก็ไม่มีอะไรน่าห่วง หมอบอกว่าแค่ตกใจจนความดันสูง ต้องรอดูอาการสองวันก็กลับบ้านได้ค่ะ" น้ำเสียงของเฉินเหนี่ยนแหบพร่า ขณะพูดเธอก็เอาแต่ก้มหน้ามองพื้น

เย่ว์เสี่ยวเฟยพยักหน้าแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง ภายในห้องพักผู้ป่วยเงียบสงัดอยู่นาน มีเพียงเสียงสัญญาณชีพจรที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เฉินเหนี่ยนนั่งลงเช่นกัน วางมือไว้บนตักและบีบนิ้วเข้าหากันแน่นจนปลายนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว เธอลังเล

หลังจากลังเลอยู่นาน ในที่สุดเธอก็เอ่ยขึ้น: "พี่ชายใจดีคะ”

“ว่าไง”