บทที่ 601 ใครกล้าแตะต้องพี่เสี่ยวเฟยของฉัน!

เย่ว์เสี่ยวเฟยไม่ต้องการให้เด็กสาวผู้เพิ่งผ่านความโศกเศร้าจากการสูญเสียพี่ชายต้องมาเห็นภาพการนองเลือดและโหดเหี้ยมที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้ เฉินเหนี่ยนมองเย่ว์เสี่ยวเฟย เธออ่านทุกอย่างออกผ่านแววตาอันสงบนิ่งคู่นั้น ไม่! ไม่ได้เด็ดขาด! ในใจของเฉินเหนี่ยนจู่ๆ ก็เกิดความกล้าหาญที่ไม่เคยมีมาก่อน! พี่ชายจากไปแล้ว เธอไม่อาจยืนมองเหล่าวีรชนที่มาปกป้องเธอ มาทวงความยุติธรรมให้พี่ชายของเธอ ต้องมาตายต่อหน้าต่อตาเธออีก!

"ไม่ให้ทำ!" เฉินเหนี่ยนตะโกนลั่น สะบัดตัวหลุดจากการประคองของไป่ปิงแล้วพุ่งออกจากกลุ่มคนทันที!

"เหนี่ยนเหนี่ยน!" ไป่ปิงอุทานด้วยความตกใจ พยายามจะคว้าตัวเธอไว้แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว เฉินเหนี่ยนพุ่งไปยืนหน้าเย่ว์เสี่ยวเฟย กางแขนออกใช้ร่างกายที่บอบบางและยังคงสั่นเทาปกป้องเย่ว์เสี่ยวเฟยไว้ด้านหลังอย่างสุดชีวิต! เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและหยาดน้ำตา บัดนี้ลุกโชนไปด้วยเปลวไฟแห่งความโกรธแค้น จ้องเขม็งไปที่ซุนเซี่ยวชวน!

"ห้ามแกดูหมิ่นพี่เสี่ยวเฟยนะ!" เสียงของเด็กสาวแหลมสูงเพราะความตื่นเต้น แต่ทุกคำพูดกลับเต็มไปด้วยความดื้อรั้นและหนักแน่นที่ไม่อาจโต้แย้ง! "พวกแกมันคนชั่ว! พวกแกมันก็แค่หนูที่ซ่อนตัวอยู่ในท่อระบายน้ำ!”

“พี่เสี่ยวเฟยคือวีรชน! พี่ชายของฉันก็คือวีรชน!”