บทที่ 613 ยอดฝีมือที่ฉันเรียกมา คือสมาคมชิงเหมิงแห่งเมืองมนต์ขลัง!

น้ำเสียงของเย่ว์เสี่ยวเฟยเต็มไปด้วยความเย้ยหยันยิ่งกว่าซุนเซี่ยวชวนเสียอีก "ฮ่าฮ่าฮ่า!" เมื่อได้ยินดังนั้น ซุนเซี่ยวชวนก็ระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่นอย่างไม่เกรงใจราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก! เสียงหัวเราะนั้นก้องกังวานไปทั่วโถงใหญ่ ฟังดูแสบแก้วหูและผิดปกติอย่างยิ่ง "เย่ว์เสี่ยวเฟยเอ๊ย เย่ว์เสี่ยวเฟย แกนี่มัน... ช่างหยิ่งผยองเกินไปแล้ว!"

ซุนเซี่ยวชวนค่อยๆ ยืนขึ้นจากบัลลังก์หนังเสือ เขามองลงมายังเย่ว์เสี่ยวเฟยจากที่สูง สายตานั้นราวกับกำลังมองดูแมลงตัวกระจ้อยร่อยที่เขากำลังจะเหยียบให้ตายในไม่ช้า! "แกคิดว่าฉัน ซุนเซี่ยวชวน ที่สร้างอิทธิพลในจินหลิงมานานหลายปี จะมีแค่พวกเศษเดนที่ไร้น้ำยาเมื่อวานนี้งั้นหรือ?”

“แกคิดว่าพอฉันออกมาแล้ว ฉันจะเหมือนสุนัขที่หางจุกตูดหนีไปงั้นหรือ? ฝันหวานไปหน่อย!”

“ที่วันนี้ฉันกล้ามานั่งรอแกที่นี่ ก็เพราะว่าฉันได้เชิญ 'ยอดฝีมือ' ที่แกไม่มีทางแตะต้องได้มาช่วยยังไงล่ะ!"

ใบหน้าของซุนเซี่ยวชวนเต็มไปด้วยความลำพองและบ้าคลั่ง! เขาดื่มด่ำกับความรู้สึกที่ได้กุมทุกอย่างไว้ในกำมือ! เขาชอบมองดูเหยื่อที่กำลังจะตายค่อยๆ เปลี่ยนสีหน้าจากความมั่นใจ ไปสู่ความตกตะลึง และลงท้ายด้วยความสิ้นหวัง!