บทที่ 615 ตบคนละฉาด ตบให้เละคามือ!

สิ้นคำสั่งนั้น ทั้งโถงใหญ่ตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า! คนละฉาดงั้นหรือ?! ที่นี่มีคนนับพันเลยนะ! มือหนึ่งพันข้างตบลงบนใบหน้าของคนคนเดียวกัน! นั่น... นั่นยังเรียกว่าใบหน้าได้อีกหรือ? จะไม่กลายเป็นเนื้อบดไปแล้วหรืออย่างไร?!

สมาชิกสมาคมชิงเหมิงทุกคนสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ! ท่านมังกรคนใหม่ของพวกเขานี้ วิธีการช่างโหดเหี้ยมเกินไปแล้ว! แม้แต่สวี่เหวินเฉียงเองยังอดไม่ได้ที่จะตัวสั่นสะท้าน

ส่วนซุนเซี่ยวชวนที่นอนกองอยู่กับพื้น เมื่อได้ยิน "คำพิพากษา" นี้ ก็หวาดกลัวจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง! "ไม่... ไม่เอา!" เขาแผดเสียงร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด! "ฆ่าฉันเถอะ! ฆ่าฉันให้ตายไปเลย!" ซุนเซี่ยวชวนยอมตาย ดีกว่าต้องรับความทรมานที่น่าสะพรึงกลัวและอัปยศยิ่งกว่าความตายเช่นนี้!

ทว่า เย่ว์เสี่ยวเฟยหาได้สนใจเสียงครวญครางของเขาไม่ เพียงมองไปที่สวี่เหวินเฉียงแล้วถามเรียบๆ ว่า: "ยังไง? คำพูดของฉัน มันใช้ไม่ได้แล้วหรือไง?”

“ไม่! ไม่ใช่ครับ!" สวี่เหวินเฉียงตกใจจนตัวสั่นรีบส่ายหัว "ลูกน้องจะปฏิบัติตามคำสั่งครับ!"