บทที่ 217 ก้มหน้าก้มตาทำงานหนัก

เฉินหลิงขยับเข้ามาซบผม ผมสัมผัสได้ถึงไอร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ แววตาของเธอเยิ้มและเหม่อลอย ผมพยายามสะกดกลั้นความผิดปกติในร่างกายแล้วถามเธอเสียงเข้ม "เธอใส่อะไรลงไปในกับข้าวกันแน่?"

เธอตอบอ้อมแอ้ม "ฉันเห็นคนขายอยู่ที่สะพานลอยแถวๆ บริษัทน่ะค่ะ... เขาบอกว่ายานี้จะช่วยให้ความสัมพันธ์ของเรา 'พุ่งทะยาน' ถึงขีดสุด"

เฉินหลิงเดินโซเซกลับเข้าไปในครัว ท่าทางโอนเอนเหมือนจะล้ม ไม่นานเธอก็ถือซองยาขนาดเล็กออกมา แต่พอเดินมาถึงตรงหน้าผมเธอก็ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ผมรีบคว้าตัวเธอไว้ เสื้อผ้าของเธอชุ่มไปด้วยเหงื่อจนตัวลื่นไปหมดเกือบจะหลุดมือ

ผมแย่งซองยาในมือเธอมาดู บนนั้นมีแต่ตัวอักษรภาษาอังกฤษเต็มไปหมด ถึงผมจะอ่านไม่ออกว่ามันเขียนว่าอะไร แต่ลักษณะซองแบบนี้ผมคุ้นตาดีเหลือเกิน สมัยพ่อผมเลี้ยงหมู พ่อชอบไปเบิกยาแบบนี้จากสถานีสัตวแพทย์มาผสมอาหารให้แม่หมูกินบ่อยๆ!

ผมหันไปตะคอกใส่เฉินหลิง "ยัยบื้อเอ๊ย! นี่มันยาสัตว์ที่เขาใช้ให้แม่หมูผสมพันธุ์!"