บทที่ 227: อุปสรรคที่ถาโถม

ระหว่างพักกินมื้อเที่ยง ผมสอบถามเถ้าแก่เนี้ยที่สวมผ้ากันเปื้อน "เถ้าแก่เนี้ยครับ หมู่บ้านชิงเหอไกลจากตำบลนี้มากไหม?"

เธอเช็ดมือแล้วเดินเข้ามาหา "ไม่ไกลหรอกค่ะ ประมาณสิบกิโลเมตรได้ แต่ทางเป็นป่าเป็นเขาทั้งนั้น ฉันเห็นพวกคุณขับรถเก๋งคันเล็กมา เมื่อบ่ายฝนเพิ่งตกด้วย ทางดินมันแฉะรถคุณไปไม่ได้หรอกค่ะ ต้องมอเตอร์ไซค์เท่านั้น" เธอมองสำรวจพวกเราด้วยความสงสัย "แต่พวกคุณจะไปทำไมที่นั่น? ที่นั่นมีบ้านอยู่แค่สิบกว่าหลัง ทั้งหมู่บ้านคนไม่ถึงร้อยด้วยซ้ำ"

ผมบอกว่าไปเยี่ยมญาติ แล้วถามต่อ "ที่บ้านมีมอเตอร์ไซค์ไหมครับ? ผมขอยืมหน่อยได้ไหม?"

ผมหยิบเงิน 500 หยวนยื่นให้เธอ "วางใจเถอะครับ เราจอดรถทิ้งไว้ที่นี่ คนไม่หนีไปไหนแน่นอน"

เถ้าแก่เนี้ยมองธนบัตรสลับกับรถซานตาน่าหน้าร้านอย่างลังเล ในที่สุดก็พยักหน้า "งั้นฉันให้เหล่าเฉินสามีฉันพาไปแล้วกัน ทางบนเขาแยกมันเยอะ เดี๋ยวจะหลงเอา"