บทที่ 314 ปะทะคารมมื้อดึก

เช้าวันรุ่งขึ้น ท้องฟ้าเพิ่งจะเริ่มสว่างรำไร ในขณะที่ฉันยังคงจมดิ่งอยู่ในห้วงนิทรา ก็ถูกปลุกให้ตื่นด้วยการตบเบา ๆ

เมื่อลืมตาขึ้นมาด้วยความงัวเงีย ก็พบยูซานโฮที่แต่งตัวเรียบร้อยยืนค้อมตัวอยู่ข้างเตียง เขาพูดกับฉันเสียงเบาว่า "เจ้านายครับ ขอโทษที่ทำให้ตื่นนะครับ อึนฮีน้องสาวของผมมาหาแต่เช้าตรู่ พวกเราเลยปรึกษากันว่า วันนี้จะลองไปเดินสำรวจตามชุมชนชาวเกาหลีเหนือและชาวเกาหลีใต้เชื้อสายจีนในโซลสักสองสามแห่ง เพื่อสืบหาข่าวคราวของพี่สาวพวกจียองดูครับ เจ้านายกับพี่เลี่ยวพักผ่อนอยู่ที่นี่กันไปก่อนดีไหมครับ?"

ฉันใช้แขนยันตัวลุกขึ้นนั่งพลางพยักหน้ารับ "อืม พวกนายไปจัดการธุระเถอะ ระวังตัวด้วยนะ มีสถานการณ์อะไรก็โทรศัพท์ติดต่อมา"

"รับทราบครับเจ้านาย" ยูซานโฮรับคำ ก่อนจะปิดประตูห้องลงเบา ๆ แล้วเดินออกไป

ห้องกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ฉันจึงทิ้งตัวลงนอนหลับต่อ ยาวไปจนถึงบ่ายโมงบ่ายสองโมง แสงแดดส่องทะลุผ่านร่องผ้าม่านเข้ามา ฉันถึงได้ลุกจากเตียงด้วยความขี้เกียจ