บทที่ 315 พัวพันคดีฆาตกรรม

ฉันกับเลี่ยวเหว่ยหมินนั่งดื่มอยู่ที่ร้านปิ้งย่างสไตล์ตะวันออกเฉียงเหนือแห่งนั้นยาวไปจนถึงตีสามตรง ขวดเหล้าเปล่ากองระเนระนาดเต็มโต๊ะ ฉันเรียกเถ้าแก่มาเช็คบิล โดยไม่ได้เอ่ยปากถามว่ายอดรวมเท่าไหร่ แต่ล้วงกระเป๋าสตางค์ชักเงินวอนปึกใหญ่หนาเตอะยัดใส่มือเขาไปทันที

เ้าแก่เห็นเงินจำนวนมากขนาดนั้น ก็รีบดันคืนพลาพูดปฏิเสธ "โอ้โฮ เเถ้าแก่ครับ นี่มันมากเกินไปแล้ว! ไม่ต้องใช้เยอะขนาดนี้หรอกครับ!"

ฉันโบกมือไปมา พลางพูดหัวเราะด้วยความเมามาย "เอาเถอะเถ้าแก่ ไม่ต้องเกรงใจ คืนนี้กินอิ่มหนำสำราญ แถมยังคุยกันถูกคอด้วย เงินส่วนที่เกินมาถือเป็นคำขอบคุณที่เมื่อกี้เถ้าแก่ช่วยช่วยเคลียร์สถานการณ์ให้แล้วกัน"

พูดจบ ฉันกับเลี่ยวเหว่ยหมินก็เดินกอดคอกันลุกขึ้นยืน ทรงตัวโซซัดโซเซเดินออกจากร้านปิ้งย่างไป ถนนหนทางในยามตีสามไร้ผู้คนสัญจรผ่านไปมา หลงเหลือเพียงเงาร่างของพวกเราสองคนที่เดินเซไปเซมาเท่านั้น

หลังจากเดินมาได้ระยะหนึ่ง พลันเลี้ยวเข้าสู่ตรอกซอกซอยที่ค่อนข้างมืดสลัวสายหนึ่ง พวกเราก็สังเกตเห็นว่าที่บริเวณทางลาดด้านหน้า มีชายชราหลังค่อมคนหนึ่งกำลังออกแรงอย่างยากลำบากในการเข็นรถเข็นไม้คันเก่า ๆ ซึ่งบนรถเข็นมีกล่องไม้ขนาดใหญ่เบิ้มวางอยู่ใบหนึ่ง