บทที่ 316 โดนปรักปรำ!

เมื่อต้องเผชิญกับคำอธิบายของฉัน เจ้าหน้าที่ตำรวจที่นั่งอยู่หลังโต๊ะสอบสวนและล่ามสาวต่างก็แสดงสีหน้าดูแคลนออกมาพร้อมกันอย่างมิได้นัดหมาย

สายตาเหยียดหยามคู่นั้นราวกับมองว่าฉันไม่ใช่ มนุษย์ ที่มีศักดิ์ศรีเท่าเทียมกับพวกเขา แต่เป็นเพียงหมูตัวหนึ่งหรือหมาตัวหนึ่งที่จะเชือดหรือทำอย่างไรก็ได้ตามใจชอบ

แววตาพรรค์นั้นจุดชนวนเพลิงโทสะของฉันให้ระเบิดขึ้นมาจนถึงขีดสุด ฉันใช้สองมือทุบลงบนโต๊ะเสียงดังปัง พลางแผดเสียตะโกนใส่ล่ามสาว "ฉันต้องการติดต่อสถานทูต! ฉันต้องการพบทนายความ!"

สีหน้าของล่ามสาวไม่มีความหวั่นไหวเลยแม้แต่น้อย เธอพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบเป็นปกติว่า "วางใจเถอะค่ะ การจ้างทนายความถือเป็นสิทธิ์ตามกฎหมายของคุณ ต่อให้คุณไม่มีปัญญาจ่ายค่าใช้จ่าย ตามกฎหมายของเกาหลีใต้ ทางศาลก็จะแต่งตั้งทนายความอาสามาสู้คดีให้คุณอยู่ดี"

"แต่ฉันจำเป็นต้องเตือนคุณไว้ก่อนนะคะ คดีที่คุณตกเป็นผู้ต้องสงสัยพัวพันอยู่นี้คือคดีฆาตกรรมที่มีผู้เสียชีวิตถึงสองศพ ในเกาหลีใต้ โทษอุกฉกรรจ์สถานหนักขนาดนี้ สามารถบังคับใช้โทษประหารชีวิตได้ค่ะ"