บทที่ 317 รอดตายหวุดหวิด

น้ำเย็นจัดตักหนึ่งถูกสาดโครมเข้าใส่ใบหน้าของฉันอย่างแรงจนสะดุ้งตื่น ฉันพยายามปรือตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก และพบว่าตัวเองกับเลี่ยวเหว่ยหมินยังคงนอนอยู่บนพื้นอันเย็นเฉียบของรถคุมขัง

รถจอดสนิทแล้ว ด้านนอกมีเสียงผู้คนคุยกันอื้ออึง ตำรวจสองสามนายจิกทึ้งเส้นผมของพวกเราอย่างหยาบกระด้าง และลากคอพวกเราลงมาจากรถ

แสงแดดอันเจิดจ้าทำให้ดวงตาของฉันยังปรับสภาพไม่ทัน ฉันหรี่ตามองสำรวจไปรอบ ๆ จนจำได้ว่าที่นี่ก็คือย่านแดริมดงนั่นเอง

ฉันกับเลี่ยวเหว่ยหมินถูกคุมตัวเข้าไปในบ้านพักอาศัยธรรมดา ๆ หลังหนึ่งริมทาง ภายในบ้านมีการขึงเส้นกั้นเขตอันตรายสีเหลืองไว้ และบนพื้นยังคงหลงเหลือคราบเลือดขนาดใหญ่ที่แห้งกรังจนกลายเป็นสีดำสนิท

ภายในที่เกิดเหตุมีเจ้าหน้าที่ตำรวจสองสามนายกำลังเดินถ่ายรูปอยู่ ดูท่าทางแล้ว พวกเราสองคนคงถูกคุมตัวมาเพื่อชี้จุดเกิดเหตุนั่นเอง