บทที่ 318 ลุย!

เรือสปีดโบ๊ททั้งสองลำแล่นฝ่าคลื่นลมแรงบนผิวน้ำทะเลอยู่ประมาณยี่สิบนาที ในที่สุดเบื้องหน้าก็ปรากฏโครงร่างของเรือประมงขนาดกลางลำหนึ่ง เรือสปีดโบ๊ทค่อย ๆ แล่นเข้าไปจอดเทียบชิด พวกเราทุกคนต่างช่วยพยักพยุงกันและกันจนสามารถปีนขึ้นไปบนดาดฟ้าเรือประมงได้สำเร็จ

ตอนอยู่บนเรือสปีดโบ๊ทคลื่นลมแรงเกินไปจนไม่สามารถพูดคุยสนทนากันได้ ทันทีที่เท้าเหยียบลงบนดาดฟ้าเรือประมง ฉันก็รีบคว้าหมับเข้าที่ลำแขนของยูซานโฮทันที และเอ่ยถามคำถามที่อัดอั้นอยู่ในใจมาตลอดทาง "พี่หลิว นี่มันเรื่องอะไรกันแน่? พวกพี่ไปร่วมหัวจมท้ายกับมยอนจองฮักได้ยังไง? แถมยังเล่นใหญ่จัดเต็มขนาดนี้อีก?"

ยูซานโฮใช้มือปาดน้ำทะเลบนใบหน้าออก พลางชี้นิ้วไปทางชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกายมยอนจองฮัก "เจ้านายครับ พูดย้อนกลับไปแล้วมันช่างประจวบเหมาะจริง ๆ วันที่คุณกับพี่เลี่ยวถูกจับกุมตัว ในกลุ่มฝูงชนที่มายืนมุงดูเหตุการณ์ มีคนคุ้นเคยของคุณอยู่ด้วยครับ"

"หลังจากคุณถูกจับตัวไป เขาก็ดิ่งมาหาพวกเราทันทีครับ"

ฉันมองตามทิศทางนิ้วมือของยูซานโฮ ชายหนุ่มคนนั้นหันหลังกลับมา ใบหน้าของเขายิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกคุ้นตา ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างรุนแรงพุ่งจู่โจมเข้ามาในหัวใจ ทว่าเนื่องจากมีความเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่ละเอียดอ่อน จึงทำให้ฉันไม่กล้าปักใจเชื่อ ฉันเอ่ยปากเรียกออกไปด้วยน้ำเสียงลองเชิงและแฝงไปด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ "...พี่เหรอ?"