บทที่ 362 หลบหนี

เมื่อว่านไห่เฟิงได้ยินเสียงและเนื้อหาจากปลายสาย ก็ถึงกับยืนอึ้งไปกับที่ "จางเฉิน! แก... แกยังส่งคนไปเล่นงานเมียฉันอีกเหรอ?!"

แต่ผมกลับจำเอกลักษณ์ของเสียงที่คุ้นเคยนั้นได้ทันที—เป็นพี่หลี่! หัวใจของผมดิ่งวูบลง และเข้าใจเหตุผลในเศษเสี้ยววินาที ต้องเป็นเพราะหลี่เจี้ยนหนานต้องการจะช่วยผม จึงไปพูดหว่านล้อมให้พี่หลี่ที่กำลังป่วยหนักยอมลงมืออย่างแน่นอน

พี่หลี่กำลังคิดจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่อันน้อยนิดของตัวเอง เพื่อเดิมพันครั้งสุดท้ายให้ผม แต่ทว่าในเวลานี้ผมได้พ้นขีดอันตรายมาแล้ว การกระทำของเขาจึงกลายเป็นเรื่องที่เกินจำเป็นไป

"พี่หลี่! ผมเอง อาเฉิน!" ผมรีบตะโกนใส่โทรศัพท์ "พี่ทำไมถึงโง่แบบนี้! แผนการของผมสำเร็จเรียบร้อยแล้ว! พี่ไม่เห็นต้อง..."

ปลายสายส่งเสียงหัวเราะเบาๆ ของพี่หลี่กลับมา: "ดี ดี อาเฉิน นายไม่เป็นไรก็ดีแล้ว! ฉันมาคิดๆ ดูแล้ว ไอ้โรคที่ฉันเป็นอยู่ รักษาไปรักษามาก็คงได้แค่นี้ ร่างกายก็ใกล้จะพังเต็มที... สู้ใช้ชีวิตห่วยๆ ของฉันตอนที่ยังพอขยับไหว ช่วยนายทำเรื่องสุดท้ายสักเรื่องดีกว่า! คุ้มค่าแล้ว!"