บทที่ 363 เมืองเยว่ไห่

คืนนั้นเวลาสี่ทุ่มกว่า พวกเราเดินทางมาถึงชานเมืองเยว่ไห่ ตอนที่รถกำลังจะเบี่ยงเข้าสู่ถนนสายหลักของตัวเมือง การจราจรก็เริ่มชะลอตัวลงอย่างเห็นได้ชัด จินหมิงเจ๋อซึ่งเป็นคนขับลดเสียงต่ำลงทันทีด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด: "เจ้านายครับ ข้างหน้าสถานการณ์ไม่ค่อยดี เหมือนจะมีทหารกับตำรวจตั้งด่านตรวจอยู่"

เมื่อได้ยินดังนั้น ผมจึงยื่นหน้าออกไปมองผ่านกระจกบังลมด้านหน้า เห็นห่างออกไปประมาณห้าสิบเมตร ภายใต้แสงไฟริมถนนมีเจ้าหน้าที่ตรวจค้นสวมชุดฝึกทหารและถือปืนกลเบามือยืนอยู่หลายคน พวกเขากำลังเรียกตรวจรถที่ผ่านไปมาทีละคัน บรรยากาศดูตึงเครียดน่ากลัว แสงไฟวับวาบของสัญญาณเตือนภัยทิ่มแทงสายตาในความมืดมิดเป็นพิเศษ

"ทุกคนอย่าลน ลุ่มลึกไว้" ผมบอกคนในรถเสียงเบา พยายามรักษาน้ำเสียงให้สงบ ในขณะเดียวกันก็รีบล้วงเอากล้องดิจิทัลแบบพกพาออกจากกระเป๋าเป้ ยัดใส่มือหลิวเสี่ยวหรูที่อยู่ข้างๆ ส่วนตัวผมเองก็สวมหมวกแก๊ปอย่างรวดเร็วและกดปีกหมวกลงต่ำ

"เสี่ยวหรู ฟังฉันนะ ไม่ต้องตื่นเต้น เดี๋ยวเราสองคนลงรถไป เธอถือไอ้นี่ไว้ แล้วเดินตามหลังเยื้องไปทางข้างฉัน ทำเป็นเหมือนกำลังถ่ายวิดีโออยู่ ไม่ต้องเปิดกล้อง แค่ยกถือไว้ก็พอ เข้าใจไหม?"

หลิวเสี่ยวหรูพยักหน้าอย่างแรง เธอกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่และกำกล้องไว้แน่น: "เข้าใจแล้วค่ะ"