บทที่ 385 วันกลับ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถยนต์ได้แล่นเข้าสู่แนวชายฝั่งอันเงียบสงบแห่งหนึ่งของลองไอส์แลนด์ ท่ามกลางความมืดมิดยามค่ำคืน โครงร่างของคฤหาสน์อันกว้างขวางตระการตาค่อยๆ แจ่มชัดขึ้น ที่หน้าประตูคฤหาสน์มีผู้คุมท่าทางระแวดระวังยืนอยู่สองสามคน เมื่อเห็นรถของหลินซื่อเจี๋ย หนึ่งในนั้นก็เดินเข้ามาตรวจสอบ จากนั้นยกวิทยุสื่อสารขึ้นรายงานเสียงเบา ไม่นานนัก ประตูบานใหญ่ก็เลื่อนเปิดออกสู่สองข้างทางอย่างไร้เสียง

รถแล่นไปตามถนนในบ้านอันเงียบสงบ สองข้างทางเป็นสนามหญ้าที่ได้รับการตัดแต่งอย่างประณีต ระยะทางจากประตูใหญ่ไปจนถึงตัวคฤหาสน์หลักยาวเกือบหนึ่งร้อยเมตร ขนาดและความเป็นส่วนตัวของคฤหาสน์หลังนี้เหนือกว่าบ้านหรูทั่วไปมากนัก

เมื่อรถจอดสนิทตรงโถงทางเข้าอันหรูหราของคฤหาสน์หลัก พ่อบ้านวัยกลางคนในชุดแต่งกายภูมิฐานก็ยืนรออยู่ก่อนแล้ว เขาโค้งตัวลงเล็กน้อยและนำพวกเราเข้าไปด้านใน หลังจากเดินผ่านโถงสูงตระหง่าน ก็ตรงเข้าสู่ห้องอาหารที่กว้างขวางและสว่างไศว่

เฉินเจิ้งนั่งอยู่ที่ตำแหน่งประธานอยู่ก่อนแล้ว ข้างกายมีภรรยาทั้งสองคนของเขา รวมถึงเด็กชายอายุประมาณสิบขวบอีกสองคน ซึ่งก็คือลูกชายทั้งสองคนของเขานั่นเอง ห้องอาหารตกแต่งอย่างสง่างาม บนโต๊ะอาหารทรงยาวมีเชิงเทียนเงินและดอกไม้สดวางประดับไว้ บรรยากาศดูอบอุ่นเป็นกันเอง

"สวัสดีครับพี่เจิ้ง สวัสดีครับพี่สะใภ้อวยทั้งสองคน" ผมรีบก้าวไปข้างหน้า ทักทายอย่างนอบน้อม ฟางผิงเองก็ส่งรอยยิ้มทักทายสุภาพสตรีทั้งสองท่านเช่นกัน