บทที่ 392 หลินเป่ยกลับประเทศ

เช้าวันที่สิบสองเมษายน ผมเรียกหลิวซานหู่ให้ตามมา พวกเราสองคนออกจากโรงแรมแล้วขับรถมุ่งหน้าไปยังท่าอากาศยานนานาชาติพนมเปญ ส่วนคนอื่นๆ ให้รอคำสั่งอยู่ที่โรงแรม

เวลาเที่ยงตรง เที่ยวบินที่เดินทางมาจากนิวยอร์กโดยแวะต่อเครื่องที่ประเทศญี่ปุ่นได้แลนดิ้งลงจอดตรงเวลา ผมกับหลิวซานหู่ยืนรออยู่ตรงทางออกผู้โดยสาร สายตากวาดมองหาบุคคลเป้าหมายท่ามกลางฝูงชนที่หลั่งไหลออกมา ไม่นานนัก ผมก็เห็นหลินเป่ย เขาสวมแว่นตากันแดด ทรงผมดูเหมือนผ่านการจัดแต่งมาอย่างพิถีพิถัน ดูมีชีวิตชีวาและภูมิฐานกว่าตอนที่เจอกันที่นิวยอร์กเล็กน้อย ด้านหลังมีบอดี้การ์ดรูปร่างกำยำล่ำสันเดินตามมาสองคน

สิ่งที่ทำให้ผมประหลาดใจอยู่บ้างก็คือ หลินซื่อเจี่ยกลับเดินตามมาข้างๆ หลินเป่ยด้วย ทั้งสองคนเดินพลางกระซิบกระซาบพูดคุยกันไปพลาง

"คุณชายหลิน! พี่ซื่อเจี่ย!" ผมเดินเข้าไปต้อนรับ พลางเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม

"คุณจาง ลำบากคุณแล้วที่มารับมารอที่สนามบิน" หลินเป่ยถอดแว่นตากันแดดออก ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้ม ส่วนหลินซื่อเจี่ยก็พยักหน้าทักทายผมเช่นกัน: "อาเฉิน เจอกันอีกแล้วนะ"