บทที่ 415 พบหลินมู่อีกครั้ง

เฮลิคอปเตอร์บินอยู่ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง เค้าโครงของกรุงพนมเปญก็ปรากฏขึ้นสู่สายตาที่ด้านล่าง ตัวเครื่องไม่ได้บินเข้าไปทางตัวเมือง แต่ร่อนลงจอดตรงลานจอดเฮลิคอปเตอร์ส่วนบุคคลอันกว้างขวางภายในคฤหาสน์ที่พักของหลินมู่โดยตรง

ใบพัดค่อย ๆ หยุดหมุน ผมเดินตามหลังหวังฉางเจียงลงมาจากเครื่อง เบื้องล่างคือสนามหญ้าที่ราบเรียบ ส่วนที่ห่างออกไปคือกลุ่มอาคารสีขาวที่คุ้นตา ภายในคฤหาสน์มีการคุ้มกันอย่างแน่นหนา ทว่าทุกอย่างกลับดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย หวังฉางเจียงไม่ได้หยุดก้าวเท้า นำทางผมเดินตรงไปยังวิลล่าหลังหลักทันที

เมื่อก้าวเข้าสู่ภายในวิลล่า สิ่งแรกที่ประจักษ์แก่สายตาคือห้องโถงรับรองที่กว้างขวางโอ่อ่าและตกแต่งอย่างหรูหราถึงขีดสุด ห้องนั่งเล่นถูกจัดแบ่งออกเป็นพื้นที่รับรองย่อย ๆ ที่เป็นอิสระต่อกันอย่างชาญฉลาด โดยใช้ฉากกั้น ชุดโซฟา และไม้ประดับทรงสูง

ตอนที่พวกเราเดินทางไปถึง ท่านนายพลหลินมู่กำลังนั่งอยู่บนโซฟาตรงพื้นที่รับรองหลัก พลางพูดคุยและหัวเราะต่อกระซิกอย่างผ่อนคลายกับแขกต่างชาติสองสามคนในชุดสูทสากล ซึ่งดูจากใบหน้าแล้วเป็นชาวตะวันตกอย่างชัดเจน เขาแสดงสีหน้าท่าทางสบาย ๆ และเอ่ยภาษาอังกฤษออกมาเป็นระยะ โดยมีล่ามคอยแปลอยู่ข้าง ๆ

หวังฉางเจียงไม่ได้เข้าไปขัดจังหวะ ทำเพียงพาผมมานั่งลงตรงพื้นที่โซฟาอีกโซนหนึ่งซึ่งอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย จากนั้นก็มีคนรับใช้นำน้ำชาและของว่างมาเสิร์ฟในทันที จนกระทั่งรอบข้างเริ่มเงียบสงบลง ผมถึงได้สบโอกาสเอ่ยถามหวังฉางเจียงด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา: