บทที่ 416 กลับสู่สีหนุวิลล์

เช้าวันต่อมา ผมตื่นขึ้นมาในห้องสวีทของโรงแรมรอยัลในพนมเปญ โดยไม่ยอมให้เสียเวลาเปล่า ผมหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดโทรออกหาหลิ่วซานหู่ทันที

"พี่หลิ่ว พวกพี่ถึงไหนกันแล้ว? จะมาถึงพนมเปญกี่โมง?"

ปลายสายมีเสียงของหลิ่วซานหู่ดังแว่วมา: "เจ้านายครับ พวกเราเดินทางมาถึงเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้จอดรถรออยู่ที่ลานจอดรถใต้ดินของโรงแรมครับ"

ผมรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง: "เร็วขนาดนี้เชียว? ฉันคิดว่าพวกพี่จะมาถึงอย่างเร็วที่สุดก็ช่วงเที่ยงซะอีก"

"เมื่อคืนหลังจากจัดการขั้นตอนการส่งมอบของโรงแรมโอเรียนทัลเสร็จสิ้น และจัดวางกำลังคนให้ปักหลักเฝ้าเรียบร้อยแล้ว พวกเราก็ขับรถยิงยาวลุยน้ำค้างตอนกลางคืนมาเลยครับ ส่วนอาเหลี่ยวกับปาร์คกุกชางปักหลักเฝ้าอยู่ที่สีหนุวิลล์ ผมพากำลังคนมาสิบคนเพื่อมารับเจ้านายครับ" หลิ่วซานหู่เอ่ยอธิบายสั้น ๆ ได้ใจความ