บทที่ 432: หวนคืนถิ่นเก่า

ตลอดสองวันหลังจากนั้น ไอ้เป้าหลง จัดการเคลียร์ปัญหาและเรื่องราวที่ค้างคา ทั้งหมดในชิงโจวจนเสร็จสิ้น ทั้งเรื่องการแบ่งสรรปันส่วนเงินสดและอสังหาริมทรัพย์ การปลอบขวัญพวกญาติพี่น้องในตระกูล รวมถึงการเดินเรื่องเซ็นเอกสารส่งมอบต่าง ๆ กับทนายความ เมื่อทุกอย่างคลี่คลายลงตัวแล้ว พวกเราจึงตัดสินใจออกเดินทางกลับตงกวนทันที

ผม, เป้าหลง, หลินเสวี่ย และหลิวซานหู่ นั่งรถคันเดียวกัน ส่วนปั๋วไป๋ไจ๋กับบอดี้การ์ดอีกห้าคน บวกกับลูกน้องคนสนิทที่ไว้ใจได้ที่สุดของเป้าหลงอีกเจ็ดแปดคนที่พามาจากชิงโจว แยกย้ายกันนั่งรถอีกสี่คันออกเดินทางตามกันมาเป็นขบวน

ทันทีที่รถแล่นพ้นเขตเมืองชิงโจวเข้าสู่ทางหลวงสายหลัก ผมสังเกตเห็นว่าเป้าหลงที่เอาแต่นั่งเงียบเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างมาตลอด ในที่สุดสีหน้าของเขาก็เริ่มผ่อนคลายลงแวบหนึ่ง แต่กลับแฝงไปด้วยความรู้สึกสูญเสียและอ้างว้างอย่างลึกซึ้ง ที่นี่คือบ้านเกิดเมืองนอนของเขา คือสถานที่ที่พ่อของเขาต่อสู้ดิ้นรนสร้างเนื้อสร้างตัวมาทั้งชีวิต ทว่าในวันนี้ เขากลับต้องจากมันมาอย่างลนลานประหนึ่งผู้แพ้ รสชาติแบบนี้ มันช่างกลืนลงคอได้ยากเย็นเหลือเกิน

ตลอดการเดินทาง ภายในห้องโดยสารเงียบสนิท เป้าหลงใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับความเงียบ ไม่รู้ว่าเขากำลังจมดิ่งอยู่กับความทรงจำในอดีต หรือกำลังวางแผนการใหญ่ในอนาคตกันแน่

ส่วนผมเลือกที่จะหลับตาลงเพื่อนอนออมแรง พักเรื่องปวดหัวเอาไว้ชั่วคราว