บทที่ 433: เลี่ยวเจี้ยนฮุยตามหาผม?

หลังจากล้างหน้าล้างตาคร่าว ๆ ในห้องสูท และผลัดเปลี่ยนมาใส่ชุดลำลองธรรมดา ๆ ที่ดูไม่สะดุดตาแล้ว ผมเหลือบมองเวลาก็พบว่ายังไม่ถึงสามทุ่มดี แม้การเดินทางไกลจะทำให้เพลียอยู่บ้าง แต่เรื่องราวและผู้คนที่ยังฝังอยู่ในใจทำให้ผมยังไม่มีอารมณ์จะนอนในตอนนี้

ผมหันไปพูดกับหลิวซานหู่ว่า: "พี่หลู่ ไปกันเถอะ เวลายังเช้าอยู่ ออกไปสูดอากาศข้างนอกเป็นเพื่อนผมหน่อย อุดอู้อยู่ในรถมาทั้งวันละ"

หลิวซานหู่หยิบหมวกแก๊ปออกมาจากกระเป๋าเป้คู่ใจขึ้นมาสวม พลางเอามือลูบเช็กแถวเอวเพื่อความชัวร์ ปั๋วไป๋ไจ๋เห็นเข้าก็รีบเด้งตัวลุกขึ้นยืนทันที: "ลูกพี่ครับ ผมไปด้วย!"

"พวกนายนอนไม่เต็มอิ่มกันมาหลายวันแล้ว ปักหลักพักผ่อนกันอยู่ที่โรงแรม นี่แหละดีแล้ว ผมกับพี่หลู่จะออกไปเดินเล่นแถว ๆ นี้ ไม่ไปไหนไกลหรอก"

ปั๋วไป๋ไจ๋จึงยอมล้มเลิกความตั้งใจ: "งั้นลูกพี่กับพี่หลู่ระวังตัวด้วยนะครับ รีบกลับมาล่ะ"