บทที่ 67: เจียงเทียนหวู่

หวางจินเฉิงหัวเราะเบาๆ แล้วขัดคำพูดของผมขึ้น "อาเฉินนี่รู้ไม่น้อยเลยนะ" เขายื่นมือไปเขี่ยลูกเต๋า ให้มันหมุนกลิ้งไปอีกด้าน "แต่คืนนี้กฎต้องเปลี่ยนหน่อย" สายตาเขากวาดมองทุกคนที่อยู่ในห้อง "แทงด้านเดียวจ่ายสามจุดแปดเท่า แทงสองด้านจ่ายหนึ่งเท่า"

ไม่นานนัก ห้องพนันบนชั้นสูงสุดของโรงแรมก็เริ่มคึกคัก ประตูลิฟต์เปิดปิดอยู่ตลอด เจ้าของธุรกิจจากฝั่งฮ่องกงและไต้หวันทยอยเดินทางมาถึง ทุกคนสวมสูทสั่งตัดและรองเท้าหนังเงาวับ นาฬิกาข้อมือราคาแพงสะท้อนแสงไฟเป็นประกาย พวกเขายืนเป็นกลุ่มๆ กระซิบกระซาบกันเป็นภาษาอังกฤษและกวางตุ้ง บางครั้งก็มีเสียงหัวเราะเบาๆ แต่สายตาก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองกล่องไม้ สมบัติลับที่อยู่กลางโต๊ะพนัน

ที่ทำให้ผมประหลาดใจคือ โอวหยางเหวยกลับมาอีกครั้ง และมีเจ้าของธุรกิจท้องถิ่นอีกสามสี่คนตามมาด้วย ดวงตาหลังแว่นทองของเขาหรี่ลงเล็กน้อย มุมปากมีรอยยิ้มเย้ยหยันที่ดูเหมือนมีอะไรในใจ เห็นได้ชัดว่าเขาเตรียมตัวมาอย่างดี เจ้าของธุรกิจที่เขาพามาด้วยเป็นคนหน้าใหม่ แต่เมื่อมองจากนาฬิกา Patek Philippe ที่ข้อมือ และท่าทีที่ดูมั่นคง ก็รู้ว่าไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน

หวางจินเฉิงนั่งอยู่ที่ตำแหน่งประธานอย่างมั่นคง ใช้นิ้วเคาะขอบโต๊ะพนันเบาๆ หลิวซินยังคงหัวเราะพลางคลึงลูกประคำ หงเจิ้นยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมืองด้านล่างด้วยสีหน้าเรียบเฉย อาหู่กับกุ้ยลี่เฉียงเตรียมอุปกรณ์การพนันทั้งหมดไว้พร้อมแล้ว รอเวลาเริ่มเกมเท่านั้น

โอวหยางเหวยเดินมาที่โต๊ะพนัน "อาเฉิง คืนนี้ฉันจะเล่นกับแกหน่อย" เสียงของเขาไม่ดัง แต่ก็ทำให้ทั้งห้องเงียบลงทันที "แต่ไม่รู้ว่าเงินของแกจะพอหรือเปล่า?"

หวางจินเฉิงได้ยินดังนั้นก็หัวเราะเสียงดัง "เถ้าแก่โอวหยางลงเดิมพันได้ตามสบาย หวางจินเฉิงเคยทำให้ใครผิดหวังซะที่ไหน?"

การพนันคืนนี้มีขนาดใหญ่กว่าปกติมาก กระบวนการทั้งหมดให้ความรู้สึกเป็นมืออาชีพและเยือกเย็น กุ้ยลี่เฉียงตั้งโต๊ะยาวไว้ที่มุมห้องพนัน มีชิปวางเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบสองกอง ชิปสีน้ำเงินเข้มรูปวงรีแทนห้าแสนหยวน ส่วนชิปสีแดงเลือดหมูรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าคือหนึ่งล้านหยวนต่อชิ้น

เจ้าของธุรกิจทุกคนเข้าแถวเพื่อแลกชิป ผมสังเกตเห็นว่าโอวหยางเหวยเซ็นเช็คแลกชิปสี่เหลี่ยมผืนผ้าสีแดงเลือดหมูเป็นปึก เขาโยนมันในมือเบาๆ เสียงกระทบกันดังแกร๊ก พวกเจ้าของธุรกิจจากฝั่งฮ่องกงและไต้หวันยิ่งอลังการกว่านั้น ชายคนหนึ่งที่หวีผมเสยถือกระเป๋าใส่รหัสที่เต็มไปด้วยเงินดอลลาร์ฮ่องกง เมื่อกุ้ยลี่เฉียงนับเงิน เสียงเครื่องนับธนบัตรดัง "ซ่าๆ" ติดต่อกันนานถึงสิบนาทีเต็มๆ

ไม่นานนัก ชิปจำนวนมากก็กองสูงเป็นภูเขาบนโต๊ะพนัน ชิปสีน้ำเงินเข้มวงรีและชิปสีแดงเลือดหมูสี่เหลี่ยมผืนผ้าดูสะดุดตาเป็นพิเศษบนผ้ากำมะหยี่สีเขียว

เกมแรกเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ หวางจินเฉิงนั่งเป็นเจ้ามือด้วยตัวเอง มือขวาที่สวมถุงมือสีขาวหยิบลูกเต๋าสีแดงขาวขึ้นมา หมุนเบาๆ ในฝ่ามือ จากนั้นก็ครอบลงในกล่องไม้จันทน์อย่างมั่นคง เสียง "กริ๊ก" เบาๆ ดังขึ้น กล่องไม้ถูกดันไปไว้ตรงกลางตัวอักษรสี่ตัว "ออก, เข้า, มังกร, เสือ"

ทั้งห้องเงียบลงทันที โอวหยางเหวยเป็นคนแรกที่เริ่ม สามชิปมูลค่าหนึ่งล้านหยวนถูก "แปะ!" ลงบนตัวอักษร "มังกร" เจ้าของธุรกิจฝั่งฮ่องกงและไต้หวันทยอยวางชิปวงรีลงบน "ออก" และ "เข้า"

ดีลเลอร์กวาดสายตาไปรอบๆ "ยุติการเดิมพัน!"

หวางจินเฉิงพยักหน้าเล็กน้อย ให้สัญญาณโอวหยางเหวยซึ่งเป็นผู้เดิมพันมากที่สุดเป็นคนเปิดกล่อง โอวหยางเหวยยื่นมือไปเปิดกล่องไม้ ใบหน้าสีขาวของลูกเต๋าหันไปทางตัวอักษร "เสือ" โอวหยางเหวยจ้องลูกเต๋าด้วยสีหน้ามืดครึ้ม สองมือนี้เขาเสียไปแล้วสามล้านหยวน

เกมที่สองเริ่มต้นขึ้น บรรยากาศบนโต๊ะพนันตึงเครียดขึ้นทันที โอวหยางเหวยดันชิปสี่เหลี่ยมผืนผ้าสีแดงเลือดหมูห้าชิปไปที่บริเวณ "ออก-เข้า" เจ้าของธุรกิจท้องถิ่นหลายคนที่มากับเขาก็ลงตาม ชิปวงรีและชิปสี่เหลี่ยมผืนผ้ากองสูงเป็นภูเขาอยู่รอบตัวอักษร "ออก-เข้า"

เจ้าของธุรกิจฝั่งฮ่องกงและไต้หวันเห็นดังนั้น กลับเปลี่ยนทิศทาง วางเดิมพันไปที่ "มังกร-เสือ" ชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่สวมสูทสีน้ำเงินเข้มดูโดดเด่นเป็นพิเศษ เขาค่อยๆ ดันชิปสี่เหลี่ยมผืนผ้าสิบชิป ซึ่งเท่ากับสิบล้านหยวน วางลงบนบริเวณ "มังกร-เสือ" อย่างมั่นคง

หวางจินเฉิงมีสีหน้าสงบ ไม่แสดงท่าทีใดๆ เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แล้วยิ้มให้ชายวัยกลางคนที่วางเดิมพันสิบล้านคนนั้น "เถ้าแก่เจียงนี่เดิมพันหนักจริงๆ"

หัวใจผมสั่นสะท้าน เงยหน้าขึ้นมองชายคนนั้นอย่างละเอียด วัยห้าสิบต้นๆ หน้าตาธรรมดา มีผมหงอกปะปนที่ขมับ หางตามีรอยย่นเล็กน้อย

เขานั่งเงียบๆ อยู่ปลายอีกด้านของโต๊ะพนัน ไม่ได้มีท่าทีคุกคามเหมือนโอวหยางเหวย หรือความโอ้อวดเหมือนเจ้าของธุรกิจฮ่องกง/ไต้หวัน ดูเหมือนพ่อค้าวัยกลางคนทั่วไป

นี่คือเจียงเทียนหวู่ หรือนี่? ผมอดไม่ได้ที่จะมองดูอีกสองสามครั้ง แต่เห็นเขาก็กำลังมองมาที่ผมพอดี สายตาของเขาสงบนิ่งราวกับน้ำลึกในบึง ไม่สามารถมองเห็นอารมณ์ใดๆ

ถึงเวลาเปิดเกมที่สองแล้ว

เจียงเทียนหวู่ค่อยๆ ลุกขึ้น นิ้วที่เห็นข้อต่อชัดเจนวางลงบนฝากล่องไม้ ท่าทางของเขาไม่รีบร้อน เสียง "กริ๊ก" เบาๆ ดังขึ้น กล่องไม้ถูกเปิดออก ใบหน้าสีขาวของลูกเต๋าหันไปทางตัวอักษร "มังกร" โดดเด่นสะดุดตาบนผ้ากำมะหยี่สีเขียว

สีหน้าของโอวหยางเหวยเปลี่ยนเป็นสีเขียวทันที เขาทรุดตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างแรง สองมือนี้เขาเสียไปแล้วแปดล้านหยวน กองชิปของเขาลดลงอย่างเห็นได้ชัด

เจียงเทียนหวู่ยังคงมีสีหน้าสงบ แม้แต่มุมปากก็ไม่เปลี่ยน เขาค่อยๆ ดึงมือกลับ

ฝั่งเจ้าของธุรกิจฮ่องกง/ไต้หวันมีเสียงโห่ร้องที่เก็บไว้เบาๆ บางคนเริ่มเก็บชิปแล้ว หวางจินเฉิงยังคงรักษาสีหน้าสุขุมนั้นไว้

ในเกมต่อๆ มา หวางจินเฉิงควบคุมทิศทางของลูกเต๋าได้อย่างแม่นยำ สลับไปมาระหว่าง "ออก-เข้า-มังกร-เสือ"

ชิปบนโต๊ะพนันไหลเวียนเหมือนกระแสน้ำ เจ้าของธุรกิจแต่ละคนก็มีได้มีเสีย มีเพียงกองชิปตรงหน้าโอวหยางเหวยเท่านั้นที่ลดลงอย่างต่อเนื่อง เขาแลกชิปไปห้าสิบล้านหยวนแล้ว ตอนนี้คาดว่าเหลือเพียงสิบกว่าล้านหยวนเท่านั้น

หวางจินเฉิงแทบจะเล่นตรงข้ามกับโอวหยางเหวยอย่างแม่นยำทุกตา เจ้าของธุรกิจท้องถิ่นบางคนที่ตอนแรกตามโอวหยางเหวย ตอนนี้ก็เปลี่ยนไปเล่นตรงกันข้ามกับโอวหยางเหวยอย่างเงียบๆ

หลังจากหวางจินเฉิงเปิด "มังกร" ติดต่อกันสองครั้ง ชิปตรงหน้าโอวหยางเหวยเหลือเพียงห้าล้านหยวน

ในเกมที่สาม โอวหยางเหวยจู่ๆ ก็ดันชิปทั้งหมดห้าล้านหยวนไปที่ตัวอักษร "มังกร" ทั้งโต๊ะฮือฮา เจ้าของธุรกิจคนอื่นๆ ต่างหลีกเลี่ยง "มังกร" กระจายชิปไปที่ "ออก" "เข้า" "เสือ" เจียงเทียนหวู่ถึงกับขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน วางชิปสิบสองล้านหยวนลงบน "ออก-เสือ"

วินาทีที่กล่องไม้ถูกเปิดออก ทั้งห้องเงียบกริบ ใบหน้าสีขาวของลูกเต๋าหันไปทางตัวอักษร "มังกร" อีกครั้ง เสียงถอนหายใจดังขึ้นทั่วห้อง ห้าล้านหยวนของโอวหยางเหวยกลายเป็นหนึ่งสิบเก้าล้านหยวน เขายิ้มเยาะมุมปาก แล้วดันชิปทั้งหมดไปยังตัวอักษร "มังกร" อีกครั้ง รวมเป็นหนึ่งสิบเก้าล้านหยวน

ครั้งนี้ยังไม่มีใครกล้าตาม เจ้าของธุรกิจมองหน้ากันไปมา สุดท้ายก็วางเดิมพันไปในทิศทาง "ออก-เข้า-เสือ" โดยหลีกเลี่ยง "มังกร" อย่างสมบูรณ์ เจียงเทียนหวู่เองก็วางชิปสิบสองล้านหยวนลงบน "ออก-เสือ"

เมื่อกล่องไม้ถูกเปิดออกอีกครั้ง ใบหน้าสีขาวของลูกเต๋าก็ยังคงหันไปทางตัวอักษร "มังกร" เสียงสูดหายใจเข้าดังลั่นห้อง หนึ่งสิบเก้าล้านหยวนของโอวหยางเหวยกลายเป็นเจ็ดสิบสองล้านหยวน เขากลับมาพร้อมกับเงินทุนเริ่มต้นห้าล้านหยวน ไม่เพียงแต่ได้เงินที่เสียไปทั้งหมดคืน แต่ยังได้กำไรสองสิบสองล้านหยวนด้วย

ส่วนเจ้าของธุรกิจคนอื่นๆ ไม่มีโชคดีเท่า คาดคะเนคร่าวๆ สองเกมนี้เจ้ามือกินเงินไปกว่าหนึ่งร้อยล้านหยวน หวางจินเฉิงยังคงสีหน้าเรียบเฉย เก็บชิปอย่างใจเย็น แต่ผมสังเกตเห็นว่า ข้อนิ้วของเขาเริ่มขาวซีดแล้ว