บทที่ 68: สถานการณ์พลิกผัน

ในการพนันต่อมา สถานการณ์พลิกผันอย่างสิ้นเชิง

โอวหยางเหวยราวกับมองทะลุกลเม็ดของหวางจินเฉิงได้ในทันที แทงได้อย่างแม่นยำทุกตา กองชิปของเขาเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด จากหกสิบล้านหยวนพุ่งขึ้นไปเกือบหนึ่งร้อยล้านหยวน

ที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือ เจ้าของธุรกิจจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ เริ่มแทงตามเขา เจ้าของธุรกิจฝั่งฮ่องกงและไต้หวันมองหน้ากัน แล้วทยอยเลื่อนชิปไปยังทิศทางที่โอวหยางเหวยเลือก แม้แต่เจ้าของธุรกิจท้องถิ่นบางคนที่ตอนแรกวางตัวเป็นกลาง ก็เริ่มแอบแทงตาม

หวางจินเฉิงเปิด "ออก" ติดต่อกันสี่ครั้ง แต่ถูกนักพนันทายถูกถึงสามครั้ง ชิปบนโต๊ะพนันไหลออกไปเหมือนน้ำท่วม คาดคะเนคร่าวๆ ว่าสามตานี้เจ้ามือเสียไปเกือบสองร้อยล้านหยวน

บรรยากาศบนโต๊ะพนันตึงเครียดถึงขีดสุด เจ้ามือเสียไปรวมแล้วกว่าสองร้อยล้านหยวน ถ้าเสียตาใหญ่ไปอีกตาเดียว ยอดรวมก็จะทะลุสามร้อยล้านหยวนทันที เมื่อคำนวณจากส่วนแบ่งสี่เปอร์เซ็นต์ของผม นั่นหมายความว่าเงินทุนสิบล้านหยวนของผมจะหมดไปทันที

ผมจ้องมองกล่องไม้กลางโต๊ะพนันอย่างไม่กะพริบ คอแห้งผาก แม้ว่าจะตกลงกับหวางจินเฉิงไว้แล้วว่าจะเสียแค่สิบล้านหยวน แต่เมื่อถึงเวลาที่ต้องเห็นเงินก้อนนี้หายไปต่อหน้าต่อตา หัวใจก็รู้สึกเหมือนมีเลือดไหลไม่หยุด

หลิวซินขมวดคิ้วเล็กน้อย เสนอหวางจินเฉิงว่า "คุณหวาง ให้ซาเฉินลองเปิดสักสองสามตาสิ?"

หวางจินเฉิงหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับเหงื่อบนหน้าผาก แล้วพยักหน้า "ก็ได้ ฉันขอพักสักหน่อย" เขาโบกมือเรียกผม "อาเฉิน มานี่ นายลองเป็นคนเปิดดู"

ผมแสร้งทำเป็นตื่นเต้น แล้วถูมือ "ผ-ผมทำได้เหรอครับ?"

"อย่าตื่นเต้น สงบสติอารมณ์หน่อย" หวางจินเฉิงลุกขึ้นตบไหล่ผม แผ่นหลังเสื้อสูทของเขาเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อแล้ว

ผมเดินตัวสั่นๆ ไปนั่งที่ตำแหน่งเจ้ามือ เบาะหนังแท้ยังคงเหลือความร้อนจากร่างกายของหวางจินเฉิง กล่องไม้สมบัติล้ำค่า วางอยู่ตรงหน้าอย่างหนักอึ้ง สายตาของทุกคนจับจ้องมาที่มือของผม

ผมจ้องมองลูกเต๋าในมือ หัวใจเต้นรัวอย่างกับกลอง ภาพที่หวางจินเฉิงเปิด "ออก" สี่ครั้งซ้อนวนเวียนในหัว ตอนนี้เปลี่ยนเจ้ามือแล้ว ทุกคนต้องคิดว่าผมไม่กล้าเปิด "ออก" อีกแน่ๆ

กัดฟันแล้ว ผมแอบวางหน้าสีขาวของลูกเต๋าให้หันไปทางตัวอักษร "ออก" จากนั้นก็ครอบกล่องไม้ไว้แน่น เมื่อกล่องไม้เลื่อนไปยังกลางโต๊ะพนัน ผมเห็นเจ้าของธุรกิจทุกคนหลีกเลี่ยงตัวอักษร "ออก" ตามที่คาดไว้ โอวหยางเหวยดันชิปสีแดงเลือดหมูสามสิบชิป ซึ่งเท่ากับสามสิบล้านหยวน วางลงบน "มังกร-เสือ" ทันที คนอื่นๆ ก็ตามมาติดๆ บนโต๊ะพนันกองเป็นภูเขาชิป แต่รอบตัวอักษร "ออก" กลับว่างเปล่า

เมื่อโอวหยางเหวยเป็นคนเปิดกล่องเอง ดวงตาหลังแว่นทองของเขาหรี่ลงเล็กน้อย วินาทีที่กล่องไม้ถูกเปิดออก ใบหน้าสีขาวของลูกเต๋าหันตรงไปยังตัวอักษร "ออก" ทันที ทันใดนั้นหลิวซินก็ตบมือดัง "แปะ!" แล้วทั้งห้องพนันก็ส่งเสียงโวยวาย

สีหน้าของโอวหยางเหวยเปลี่ยนเป็นสีเขียวทันที เขาจ้องมองลูกเต๋าอย่างไม่ลดละ ราวกับต้องการมองทะลุเข้าไป ชิปสามสิบล้านหยวนถูกดีลเลอร์เก็บไปอย่างไม่ปรานี ในขณะที่เจ้าของธุรกิจฝั่งฮ่องกงและไต้หวันมองหน้ากันอย่างประหลาดใจ

การพนันต่อจากนี้พลิกกลับมาเข้าข้างเจ้ามือโดยสมบูรณ์

ตาที่สอง ผมยังคงวางลูกเต๋าให้หน้าขาวหันไปทาง "ออก" อย่างมั่นคง วินาทีที่ดันกล่องไม้ออกไป เห็นได้ชัดว่าสีหน้าของเจ้าของธุรกิจหลายคนลังเล โอวหยางเหวยกัดฟัน แล้ววางยี่สิบล้านหยวนลงบน "มังกร-เสือ" ผลปรากฏว่าเปิดมาก็เป็นตัวอักษร "ออก" อีกครั้ง เสียงอุทานดังขึ้นหลายครั้งในห้องพนัน

ตาที่สาม ตาที่สี่ ตาที่ห้า... ผมราวกับถูกผีเข้า เปิด "ออก" ติดต่อกันหลายครั้ง เจ้าของธุรกิจจากที่ตอนแรกไม่เชื่อ ก็เปลี่ยนเป็นความสงสัย และสุดท้ายกลายเป็นความยำเกรงที่เกือบจะกลายเป็นความหวาดกลัว พวกเขาไม่คิดเลยว่าชายหนุ่มอายุยี่สิบต้นๆ คนนี้จะใจแข็งกว่าหวางจินเฉิงเสียอีก

พอเริ่มตาที่หก เมื่อผมดันกล่องไม้ไปยังกลางโต๊ะพนัน อากาศในห้องราวกับแข็งตัว โอวหยางเหวยจู่ๆ ก็หัวเราะเยาะ แล้ววางชิปห้าสิบล้านหยวนลงบนบริเวณ "ออก-เข้า" อย่างแรง ห้าสิบล้านหยวนเต็มๆ เสียงชิปกระทบโต๊ะดัง "ตุ้บ" ทำให้ทุกคนสะดุ้ง

นิ้วของผมเริ่มสั่นเล็กน้อย สายตาแอบเหลือบไปทางตัวอักษร "ออก" สองครั้ง โอวหยางเหวยเห็นดังนั้นก็หัวเราะเสียงดัง ดวงตาหลังแว่นทองส่องประกาย "ไอ้หนุ่ม มือสั่นเหรอ?" เขาตบโต๊ะ "ถ้าแน่จริงก็เปิด 'ออก' ต่อสิ!"

เจ้าของธุรกิจคนอื่นๆ ราวกับได้รับสัญญาณ ต่างก็โยนชิปไปยังบริเวณ "ออก-เข้า" เจียงเทียนหวู่ก็ลงเดิมพันด้วย ซึ่งไม่ค่อยเกิดขึ้นนัก เขาวางยี่สิบล้านหยวน ส่วนเจ้าของธุรกิจฝั่งฮ่องกง/ไต้หวันยิ่งเพิ่มเดิมพันอย่างบ้าคลั่ง ในพริบตาเดียวบริเวณ "ออก-เข้า" ก็มีชิปสูงถึงเกือบสองร้อยล้านหยวน

หลิวซินกับหวางจินเฉิงยืนอยู่มุมห้อง ใบหน้ามืดครึ้มจนหยดน้ำได้ หากตานี้เสียไป ไม่เพียงแต่เงินกำไรสามร้อยล้านที่ได้มาก่อนหน้าจะต้องคืนไป แต่ยังจะต้องควักเงินทุนสำรองอีกด้วย

เมื่อโอวหยางเหวยเป็นคนเปิดกล่องเอง ทั้งห้องเงียบจนได้ยินเสียงเข็มตก วินาทีที่กล่องไม้ถูกเปิดออก เสียงสบถก็ดังขึ้นพร้อมกัน "โอ๊ยแม่คุณเอ๊ย!" ใบหน้าสีขาวของลูกเต๋าหันตรงไปยังตัวอักษร "มังกร"!

สีหน้าของโอวหยางเหวยซีดเผือดทันที เขาจ้องมองลูกเต๋าอย่างไม่ลดละ ชิปกว่าสองร้อยล้านหยวนบนโต๊ะถูกดีลเลอร์เก็บไปราวกับน้ำลด เสียงโลหะกระทบกันดังแหลมบาดแก้วหู

หลิวซินหัวเราะร่าทันที ลูกประคำหมุนอย่างรวดเร็ว หวางจินเฉิงเดินมาอยู่ด้านหลังผมตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ แล้วตบไหล่ผมเบาๆ

ตานี้เจ้ามือกินเรียบ! ไม่เพียงแต่รักษาเงินกำไรสามร้อยล้านที่ได้มาก่อนหน้าไว้ได้ แต่ยังกวาดเงินเพิ่มมาได้อีกเกือบสามร้อยล้าน!

ผมลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว เหงื่อบนหน้าผากไหลลงมาตามขมับจนถึงคาง ผมยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อ แล้วพูดกับหวางจินเฉิงว่า "เฉิงเกอ พี่เล่นต่อเถอะครับ หัวใจผมรับไม่ไหวแล้วจริงๆ"

หวางจินเฉิงเงยหน้าหัวเราะเสียงดัง เขาเดินเข้ามาตบหลังผมอย่างแรง "ไอ้หนุ่มเอ๊ย! แกล้งโง่กินเสือได้นี่หว่า!" ฝ่ามือเขาอุ่นและมีพลัง ตบจนผมเซไปข้างหน้าครึ่งก้าว

เขากลับไปนั่งที่ตำแหน่งเจ้ามือ วางกล่องไม้ให้ตรง ผมถอยไปยืนข้างหลิวซิน พิงหลังกับผนังที่เย็นเฉียบ ถึงได้รู้ว่าเสื้อเชิ้ตของผมเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ และแนบติดกับผิวหนัง

ลูกประคำในมือหลิวซินเริ่มหมุนอย่างช้าๆ อีกครั้ง เขาหันมามองผม เอียงคอเล็กน้อย รอยยิ้มบางๆ ปรากฏที่หางตา "อาเฉิน คืนนี้นายทำได้ดีมาก" เสียงเบามาก มีเพียงเราสองคนเท่านั้นที่ได้ยิน

ผมพยักหน้าเล็กน้อย มองไปที่โต๊ะพนัน โอวหยางเหวยเริ่มเซ็นสัญญาเงินกู้กับกุ้ยลี่เฉียงแล้ว

หวางจินเฉิงเริ่มเป็นเจ้ามือในรอบใหม่ ท่าทางของเขาชำนาญกว่าผมมาก กล่องไม้หมุนเป็นวงโค้งที่สง่างามในฝ่ามือ เมื่อมองดูชิปที่เริ่มไหลเวียนบนโต๊ะอีกครั้ง ผมก็ถอนหายใจยาว ในที่สุดก็โล่งใจ ตราบใดที่ไม่มีเรื่องผิดพลาดใหญ่ๆ เกิดขึ้นต่อจากนี้ ฝ่ายเจ้ามือก็มั่นคงแล้วในคืนนี้