บทที่ 69: ทรัพย์สินเพิ่มเป็นสองเท่า

เวลาตี 5 ไฟถนนนอกหน้าต่างดับลงหมดแล้ว หวางจินเฉิงมองดูนาฬิกาข้อมือ แล้วพูดขึ้นว่า "เจ้าของธุรกิจทุกท่าน เราตกลงกันไว้แล้ว เหลืออีกห้าตาสุดท้ายก็จะจบลง"

สีหน้าของโอวหยางเหวยคล้ำดำราวกับก้นหม้อ คืนนี้เขาเซ็นสัญญากู้ยืมกับกุ้ยลี่เฉียงไปถึงห้าสิบล้านหยวนเต็มๆ เมื่อได้ยินคำพูดของหวางจินเฉิง เขาก็เงยหน้าขึ้นอย่างแรง แต่สุดท้ายก็กัดฟันแน่นและไม่พูดอะไร

ห้าตาสุดท้ายของการพนันเริ่มต้นขึ้น โอวหยางเหวยราวกับโชคเข้าข้างอีกครั้ง เขาแทงหนักและแม่นยำอย่างยิ่ง ถูกทิศทางติดต่อกันสามตา หนี้ห้าสิบล้านหยวนก็ถูกชำระคืนอย่างรวดเร็ว สุดท้ายยังเหลือเงินอีกประมาณสิบกว่าล้านหยวน

เมื่อเกมสุดท้ายจบลง โอวหยางเหวยทรุดตัวลงบนเก้าอี้ หายใจยาวเฮือกใหญ่ เนคไทของเขาคลายออกหมดแล้ว แต่ในที่สุดมุมปากของเขาก็มีรอยยิ้มอย่างน้อยก็ไม่ได้เสียจนหมดตัว

หวางจินเฉิงลุกขึ้นยืน เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องพนัน แล้วยิ้ม "ขอบคุณเจ้าของธุรกิจทุกท่านที่ให้เกียรติ ปีหน้าพบกันใหม่" น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเยือกเย็นของผู้ชนะ

นักพนันทยอยออกจากห้อง โอวหยางเหวยเดินออกไปเป็นคนสุดท้าย ก่อนถึงประตูเขาหันกลับมามองผมด้วยสายตาที่ซับซ้อนเกินจะบรรยาย ผมยืนอยู่ด้านหลังหวางจินเฉิง มองดูห้องพนันที่เต็มไปด้วยความยุ่งเหยิง ที่เขี่ยบุหรี่เต็มไปด้วยก้นบุหรี่ แก้วไวน์ล้มระเนระนาด การพนันครั้งใหญ่ที่ดำเนินมาเกือบสิบชั่วโมงนี้ ในที่สุดก็ถึงจุดสิ้นสุด

ห้องพนันเงียบสงบในที่สุด เหลือเพียงพวกเราที่เป็นหุ้นส่วนนั่งล้อมวงอยู่รอบโต๊ะพนัน

หวางจินเฉิงส่งสัญญาณให้กุ้ยลี่เฉียงเริ่มทำการชำระบัญชี กุ้ยลี่เฉียงเปิดสมุดบัญชี ดวงตาหลังแว่นสแกนตัวเลขที่ยุ่งเหยิงอย่างรวดเร็ว "คืนนี้ทำกำไรได้รวมห้าร้อยสามสิบล้านหยวน" ปากกาหมึกซึมของเขาสะกิดเบาๆ บนกระดาษ "ได้รับเงินสดฮ่องกงหกสิบล้านหยวน เช็คสามร้อยล้านหยวน และหนี้สินคงค้างหนึ่งร้อยเจ็ดสิบล้านหยวน"

ผมคำนวณในใจอย่างรวดเร็ว สี่เปอร์เซ็นต์ของส่วนแบ่งก็คือยี่สิบเอ็ดล้านสองแสนหยวน

หวางจินเฉิงมองดูทุกคน "ทุกท่าน พรุ่งนี้จะโอนเงินเข้าบัญชีให้" เขาหันไปทางหลิวซิน "อาซิน ยอดเงินเยอะมาก อาจจะต้องให้บริษัทนายช่วยโอนผ่านหน่อย กลุ่มบริษัทของนายใหญ่ ทำบัญชีง่ายกว่า"

หลิวซินพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม "ได้เลยครับ เงินสดนายเอาไป ส่วนหนี้สินนายไปตามเก็บ เช็คทั้งหมดฉันเอาไป" เขาชี้ไปที่ผม หงเจิ้น และจีเฉียง "ฉันจะรับผิดชอบส่วนของพวกเขาสามคน ส่วนที่เหลือค่อยโอนให้นาย"

ผมรีบลุกขึ้นยืน ประสานมือโค้งคำนับพี่ใหญ่หลายคน "ขอบคุณพี่ๆ ทุกท่านที่พาผมมารวยจริงๆ ครับ ขอบคุณมากๆ"

หวางจินเฉิงเดินเข้ามาตบหลังผมอย่างแรง เกือบทำให้ผมเซถลา "ดีนะที่ปีนี้พาแกมาด้วย!" เขาถอนหายใจยาว "ไม่อย่างนั้นฉันคงต้องคลานอยู่ที่นี่แล้ว" เขาล้วงซองบุหรี่ออกมา คาบบุหรี่ไว้ในปาก "บ้าจริง เกือบตายในมือโอวหยางเหวยแล้ว"

หลิวซินหัวเราะพร้อมคลึงลูกประคำ "อาเฉินคืนนี้สร้างผลงานใหญ่จริงๆ" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วกล่าวเสริม "อาเฉินได้กำไรยี่สิบเอ็ดล้านสองแสนหยวน คืนนี้เขามีความชอบมากที่สุด ผมควักเงินส่วนตัวสามล้านแปดแสนหยวน ปัดเศษให้เขากลายเป็นยี่สิบห้าล้านหยวนเต็มๆ"

หวางจินเฉิงได้ยินดังนั้นก็หัวเราะเสียงดัง "ถ้าอย่างนั้นฉันก็จะควักสามล้านแปดแสนหยวน ปัดเศษให้เขากลายเป็นยี่สิบแปดล้านแปดแสนหยวน เป็นเลขมงคล"

หงเจิ้นที่เดิมทีพิงขอบหน้าต่างสูบบุหรี่ จู่ๆ ก็เปิดปากพูด "ฉันวุ่นวายอยู่กับพวกเขาก็แล้วกัน ฉันควักหนึ่งล้านสองแสนหยวน ปัดให้เป็นเลขกลมๆ ไปเลย" เสียงของเขาแหบแห้ง ราวกับไม่ได้พูดมานาน

ผมนั่งอยู่ที่เดิม ตัวเลขสามสิบล้านหยวนขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ในหัว นี่เท่ากับสามเท่าของเงินทุนทั้งหมดของผมจริงๆ มันคือการ "เสี่ยงเดิมพันรถจักรยานจะได้รถมอเตอร์ไซค์"

หวางจินเฉิงตบมือเป็นครั้งสุดท้าย "ตกลงตามนี้" เขาลุกขึ้นยืน "อาเฉิน พรุ่งนี้อย่าลืมตรวจบัญชีด้วย"

ผมพยักหน้า นอกหน้าต่าง ท้องฟ้ายามค่ำคืนของกว่างเฉิงเริ่มเปลี่ยนเป็นสีขาวแล้ว

เจ็ดโมงครึ่งเช้า ผมหิ้วถุงอาหารเช้าสองใบเปิดประตูเข้าไป เฉินหลิงกับฟางผิงนั่งอยู่บนโซฟา โทรทัศน์กำลังฉายข่าวเช้า แต่สายตาของทั้งสองคนกลับพุ่งตรงมาที่ผมพร้อมกัน

เฉินหลิงลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ขอบตาแดงก่ำเล็กน้อย "ทำไมไม่กลับมาไม่บอกสักคำ? โทรศัพท์ก็ติดต่อไม่ได้!" เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย ส่วนฟางผิงพิงที่เท้าแขนโซฟา แล้วเสยผมอย่างเกียจคร้าน "เมื่อคืนเป็นยังไงบ้าง?"

ผมไม่ได้ตอบอะไร ได้แต่วางอาหารเช้าลงบนโต๊ะกาแฟอย่างเงียบๆ ถุงพลาสติกส่งเสียง "ซ่าๆ" เบาๆ ผมแกล้งทำหน้าเคร่งเครียด ดวงตาเหม่อลอยจ้องมองพื้น ทำเหมือนชีวิตนี้ไม่มีอะไรดีแล้ว

เฉินหลิงตกใจทันที วิ่งเข้ามาจับมือผม "อาเฉิน... นายเป็นอะไรไป?" เสียงของเธอเหมือนจะร้องไห้ ฝ่ามือเย็นเฉียบ ฟางผิงก็รีบเดินเข้ามา โอบไหล่ผม กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของเธอปนกับกลิ่นขี้เกียจยามเช้า "ไม่เป็นไรนะ เสียหมดตัวเลยใช่ไหม?" เสียงของเธอนุ่มนวลลง "ไม่เป็นไรหรอก นายยังหนุ่ม..."

ผมปล่อยให้พวกเธอโอบกอด มุมปากก็ควบคุมไม่ให้ยิ้มไม่ได้ "เมื่อคืน... ผมได้กำไรสามสิบล้านหยวน"

เฉินหลิงเบิกตากว้าง ริมฝีปากสีแดงของฟางผิงเปิดอ้าเล็กน้อย ทันใดนั้นห้องนั่งเล่นก็เงียบสนิท เหลือเพียงเสียงนาฬิกาแขวน "ติ๊ก-ต็อก" ผมทนไม่ไหวอีกต่อไป หัวเราะออกมาเสียงดัง "หลอกสำเร็จไหมล่ะ!"

วินาทีต่อมา กำปั้นของเฉินหลิงก็ทุบลงบนหน้าอกผมอย่างอ่อนแรง ฟางผิงก็หยิกเอวผมอย่างแรง "ตายซะเถอะแก!" แต่หางตาและคิ้วของเธอก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ปกปิดไม่มิด

ผมนั่งข้างโต๊ะอาหาร แกะหลอดนมถั่วเหลืองที่ยังอุ่นๆ อยู่ แล้วพูดกับฟางผิง "เมื่อคืนเจียงเทียนหวู่ก็มาด้วย เสียไปประมาณสามสี่สิบล้านหยวนได้"

ฟางผิงกำลังกัดขนมจีบกุ้งเล็กๆ ตะเกียบของเธอชะงักไปเล็กน้อย แล้วยิ้มเยาะ "ไม่กี่สิบล้านเหรอ? สำหรับเขาแล้วไม่ถือเป็นอะไรเลย" น้ำเสียงของเธอเบาหวิว แต่สายตากลับเย็นชาลงเล็กน้อย "ปีที่แล้วเขาเคยเสียเป็นร้อยล้านหยวนในมาเก๊าในคืนเดียว วันรุ่งขึ้นเขาก็ยังบินไปปารีสเพื่อซื้อเครื่องประดับให้นักศึกษาสาวที่เพิ่งเลี้ยงใหม่"

ผมวางถ้วยนมถั่วเหลืองลง เงยหน้าถามฟางผิง "ก่อนหน้านี้ตอนที่หวางจินเฉิงมาชวนผมเปิดห้องหมากรุก ผมยังคิดว่าเขาอยากจะทำธุรกิจนี้จริงจัง ปีที่แล้วผมได้ส่วนแบ่งจากห้องหมากรุกห้าล้านกว่าหยวน เขายังต้องแบ่งให้กุ้ยลี่เฉียงกับอาหูอีกด้วย สรุปแล้วหวางจินเฉิงทำเงินจากห้องหมากรุกได้มากสุดก็แค่สิบกว่าล้านหยวน"

"ก่อนเมื่อคืน ผมคิดว่าสิบกว่าล้านหยวนเยอะมากแล้ว" ผมจ้องมองดวงตาของฟางผิง "แต่หลังจากได้เห็นการพนันเมื่อคืน ผมก็รู้สึกว่า... หวางจินเฉิงเปิดห้องหมากรุกมีจุดประสงค์อื่นหรือเปล่า? ธุรกิจแค่นี้ไม่คุ้มค่าที่เขาจะต้องมาเสียเวลาเลย"

ฟางผิงจ้องมองดวงตาของผม "หวางจินเฉิงคนนี้เป็นคนเก็บงำความคิดไว้ลึกมาก แม้ว่าตอนนี้คุณจะทำเงินตามเขาได้ แต่ก็ต้องระมัดระวัง"

"ห้องหมากรุกเช่าในชื่อของคุณ ใบอนุญาตประกอบกิจการก็เป็นชื่อของคุณ" น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไปเป็นจริงจังในทันที "จำไว้ว่า อย่าเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับธุรกิจอื่นๆ ที่ไม่เข้าท่าของเขา แบบนี้หากมีปัญหาเกิดขึ้นในอนาคต อย่างมากก็เป็นแค่คดีเกี่ยวกับการพนัน สามารถจัดการให้เรื่องใหญ่กลายเป็นเรื่องเล็กได้ง่ายกว่า"

ผมพยักหน้า "ผมทราบแล้วครับ"

ฟางผิงเอื้อมมือมาจัดปกเสื้อให้ผม "อาเฉิน ตอนนี้คุณกำลังเดินอยู่บนเส้นทางที่หวางจินเฉิงปูไว้ให้" "แต่เส้นทางนี้จะไปได้ไกลแค่ไหน ก็ขึ้นอยู่กับตัวคุณเองแล้วล่ะ"