บทที่ 70: เจ้านายของหลิวซิน

ในช่วงปีใหม่ เมืองทั้งเมืองจมดิ่งอยู่ในบรรยากาศที่เกียจคร้าน ห้องหมากรุกไม่มีการเล่นพนัน หวยฮ่องกงก็หยุดเปิด ผมจึงมีเวลาว่างอย่างไม่เคยมีมาก่อน ตั้งแต่วันที่หกเป็นต้นไป ผมก็พาฟางผิงกับเฉินหลิงเที่ยวไปทั่วเมือง

ห้างสรรพสินค้าประดับประดาด้วยโคมไฟ เสียงอิเล็กทรอนิกส์ "กงซีฟาไฉ" ดังอยู่ทุกที่ ฟางผิงคล้องแขนผมหยุดอยู่ที่เคาน์เตอร์เครื่องประดับ เธอดึงกระเป๋าหนังจระเข้ที่ถือติดตัวมา เปิดออกแล้วควักปึกธนบัตรใหม่เอี่ยมออกมา "ฉันขอเหมาแถวนี้ทั้งหมดเลยค่ะ" พนักงานเก็บเงินรีบนับธนบัตรอย่างทุลักทุเล เสียงเครื่องนับเงินดัง "ซ่าๆ" อยู่หน้าเคาน์เตอร์ ส่วนเฉินหลิงเหมือนนกน้อยที่ร่าเริง วิ่งวุ่นอยู่ในโซนเสื้อผ้าข้างๆ เป็นครั้งคราวก็ชูเสื้อผ้าโบกมือให้เรา

"อาเฉิน ชุดนี้สวยไหม?" เฉินหลิงเอาชุดกระโปรงลายดอกเล็กๆ ทาบตัวแล้วหมุนรอบหนึ่ง ผมล้วงธนบัตรปึกหนึ่งที่มัดด้วยสายรัดของธนาคารออกมาจากกระเป๋ากางเกง โยนลงบนเคาน์เตอร์เก็บเงินทันที "ห่อทั้งหมดเลย" นิ้วของพนักงานขายสั่นเล็กน้อยตอนที่กำลังแกะสายรัดธนาคาร

สิ่งที่หรูหราที่สุดคือรถ Toyota Crown คันใหม่เอี่ยม ผมหยิบกระเป๋าเดินทางสีดำออกมาจากท้ายรถ รูดซิปเปิด แล้วเทเงินสดกว่าหกแสนหยวนลงบนเคาน์เตอร์เก็บเงินของโชว์รูม เสียงเครื่องนับเงินดังแหลมบาดหูในห้องจัดแสดงรถ ผู้จัดการพร้อมกับ รปภ. สองคนรีบมาช่วยนับ ฟางผิงพิงอยู่กับประตูรถ คาบบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุดไว้ที่ริมฝีปากสีแดง มองดูเหตุการณ์นี้ด้วยรอยยิ้มที่ดูเหมือนยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม

ในวันเทศกาลหยวนเซียว หรือวันขึ้นสิบห้าค่ำเดือนอ้าย ผมขับรถ Crown สีดำคันใหม่เอี่ยม พาฟางผิงกับเฉินหลิงมุ่งหน้าสู่เผิงเฉิง

หลิวซินนัดผมมาเล่นที่นี่หลายครั้งแล้ว เมื่อเทศกาลหยวนเซียวผ่านไปก็ถือว่าสิ้นสุดเทศกาลปีใหม่อย่างเป็นทางการ ผมตั้งใจใช้โอกาสวันหยุดสุดท้ายนี้ไปเยี่ยมหลิวซิน

รถจอดอยู่ใต้ตึก Guomao Building ในเผิงเฉิง ผนังกระจกสะท้อนแสงแดดยามบ่ายจนแสบตา เราขึ้นลิฟต์ตรงไปยังชั้น 48 ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก ตัวอักษรสีทองอร่าม "จีเหมินกรุ๊ป" ก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า พื้นหินอ่อนเป็นประกายเงาวับ โคมระย้าคริสตัลขนาดใหญ่ห้อยลงมาจากเพดานสูง ส่องสว่างไปทั่วโถงทางเข้า

"ไม่แปลกใจเลยที่เจ้าของธุรกิจมากมายให้ความเคารพหลิวซิน" ผมพึมพำด้วยความชื่นชม ความยิ่งใหญ่นี้เหนือกว่าบริษัทของหวางจินเฉิงหลายเท่า

พนักงานต้อนรับที่สวมชุดยูนิฟอร์มสีอ่อนยิ้มแล้วเข้ามาต้อนรับ "ท่านหลิวกำลังรายงานงานกับท่านประธานอยู่ค่ะ ขอเวลาทุกท่านรอสักครู่" เธอพาเราไปที่ห้องรับรอง โซฟาหนังแท้นุ่มจนตัวจมลงไป "ท่านหลิวกำชับเป็นพิเศษว่า ให้ทุกท่านอยู่ร่วมรับประทานอาหารเย็นด้วยกัน"

นอกหน้าต่างบานใหญ่ของห้องรับรอง สามารถมองเห็นทิวทัศน์ของเผิงเฉิงได้ทั้งหมด เฉินหลิงซบอยู่กับกระจก ใบหน้าเล็กๆ แทบจะแนบติดไปกับกระจก "อาเฉิน นั่นคือทะเลใช่ไหม?"

จนกระทั่งยามค่ำคืนที่แสงไฟเริ่มสว่าง หลิวซินจึงรีบเปิดประตูเข้ามา เขายังคงสวมสูทที่ดูดี แต่เนคไทหลวมเล็กน้อย "อาเฉิน รอนานเลยนะ!" เขายิ้มพร้อมตบไหล่ผม "พอดีเจ้านายมา เลยคุยกันนานหน่อย"

ผมรีบลุกขึ้น "พี่ซินยุ่งก็ไม่เป็นไรครับ พวกเราก็ไม่มีธุระอะไร"

สายตาของหลิวซินหันไปที่ฟางผิงกับเฉินหลิง ดวงตาเป็นประกาย "สองท่านนี้คงเป็นน้องสะใภ้ใช่ไหม?" เขาหัวเราะพร้อมพยักหน้า "สวยจริงๆ น้องชายมีบุญวาสนาจริงๆ!" ฟางผิงยิ้มอย่างมีมารยาท ส่วนเฉินหลิงก้มหน้าลงด้วยความเขินอาย

"ไปกันเถอะ ไปกินข้าวกัน!" หลิวซินเชิญชวนอย่างอบอุ่น "ฉันให้พ่อครัวของบริษัทเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว" เขาพูดเบาๆ อย่างลึกลับ "เจ้านายก็อยู่ที่นี่พอดี จะได้แนะนำให้พวกนายรู้จัก"

หัวใจผมเต้นแรง "เจ้านาย" ที่หลิวซินพูดถึงคือบุคคลในตำนานคนนั้น ฟางผิงใช้นิ้วมือจิกเบาๆ ที่ฝ่ามือผม เราสบตากัน คืนนี้ อาจจะได้เห็นบุคคลที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารอย่างแท้จริง

แสงไฟในร้านอาหารสว่างไสวและอ่อนโยน โต๊ะกลมไม้แดงขนาดใหญ่ที่สามารถรองรับคนได้สามสิบคนตั้งอยู่ตรงกลาง สายตาของผมถูกดึงดูดไปยังชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตำแหน่งประธานทันที เขาดูอายุไม่ถึงสามสิบ สวมสูทสีน้ำเงินเข้มที่ตัดเย็บอย่างดี ไม่ได้ผูกเนคไท ปล่อยกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบนสุดอย่างสบายๆ

หญิงสาวสวยสง่าสองคนนั่งขนาบข้างซ้ายขวา คนที่อยู่ทางซ้ายสวมชุด Chanel กำลังอุ้มเด็กชายตัวเล็กอายุราวสามขวบหยอกล้อ ส่วนคนที่สวมชุดกี่เพ้าอยู่ทางขวา ก็คอยดูแลเด็กชายวัยสี่ขวบที่วิ่งเล่นอยู่รอบโต๊ะเป็นครั้งคราว มีพี่เลี้ยงที่สวมชุดยูนิฟอร์มยืนอยู่ข้างๆ คอยดูแลเด็กๆ ตลอดเวลา

หลิวซินรีบเดินเข้าไป โค้งตัวเล็กน้อย "พี่เจิ้งครับ นี่คืออาเฉินจากกว่างเฉิง บ้านเกิดของเขาก็อยู่กวางตุ้ง/กวางสีของเรา เขาเป็นน้องใหม่ที่เพิ่งรู้จักกัน มีความสามารถจริงๆ ครับ" เขาขยิบตาให้ผม

ผมรีบสาวเท้าเดินไปข้างหน้า ยื่นมือทั้งสองข้างออกไป "ท่านประธานเฉิน สวัสดีครับ ผมชื่อจางเฉิน"

เฉินเจิ้งเงยหน้ามองผมเล็กน้อย ยื่นมือมาจับมือผม ฝ่ามือของเขากว้างและแข็งแรง ตรงอุ้งมือมีรอยด้านหนา ความแรงในการจับมือเหมาะสม ไม่รู้สึกว่าถูกดูถูก แต่ก็ไม่รู้สึกว่าถูกกดดันจนเกินไป

ก่อนมา ผมคิดว่า "เจ้านาย" ที่หลิวซินพูดถึงอย่างน้อยก็ต้องเป็นคนวัยสี่สิบห้าสิบปี เพราะการที่คนอย่างหลิวซินจะยอมรับใช้ได้อย่างเต็มใจ อย่างน้อยก็ต้องเป็นผู้มีอาวุโสและประสบการณ์สูง แต่เฉินเจิ้งที่อยู่ตรงหน้า ซึ่งดูอายุไม่มากไปกว่าผมนัก กลับทำลายจินตนาการของผมไปอย่างสิ้นเชิง

"หนุ่มน้อย ไม่เลว" เขาพูดเบาๆ น้ำเสียงไม่ดัง แต่มีความหนักแน่นพิเศษ

ผมมีโอกาสพิจารณาเขาอย่างละเอียด คิ้วดาบ ดวงตาเป็นประกาย สันจมูกโด่งคมชัด แนวขากรรไกรคมราวกับถูกสลักเสลา แต่สิ่งที่น่าประทับใจที่สุดคือแววตาของเขา สงบนิ่งแต่แฝงไว้ด้วยความเฉียบคม ราวกับสามารถมองทะลุจิตใจคนได้ ออร่าที่แผ่ออกมาจากเขานั้นแข็งแกร่งจนแทบจะจับต้องได้ ในบรรดาบิ๊กบอสที่ผมเคยพบในกว่างเฉิง มีเพียงหงเจิ้นเท่านั้นที่มีออร่าคล้ายกับเขา แต่น้ำหนักของหงเจิ้นยังห่างจากชายหนุ่มคนนี้มากนัก

ต่อมาผมถึงได้รู้ว่าออร่าที่น่าขนลุกเช่นนี้ มักจะมาจากคนที่เคย "ฆ่าคน" มาจริงๆ ไม่ใช่การต่อสู้เล็กๆ น้อยๆ ตามท้องถนน แต่เป็นบรรยากาศที่ตกตะกอนหลังจากผ่านประสบการณ์ต่อสู้เอาชีวิตรอด

หลิวซินนั่งลงข้างผม แล้วกระซิบแนะนำ "คนทางซ้ายคือพี่สะใภ้ใหญ่ คนทางขวาคือพี่สะใภ้รองครับ" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง "เด็กสองคนนี้เป็นลูกของพี่เจิ้ง"

ผมรีบลุกขึ้นยืน โค้งคำนับต่อหญิงสาวสวยทั้งสองคนอย่างนอบน้อม "พี่สะใภ้ใหญ่สวัสดีครับ พี่สะใภ้รองสวัสดีครับ"

หลิวซินเห็นผมดูเกร็งๆ ก็หัวเราะกลบเกลื่อน "พี่เจิ้งครับ ไอ้หนุ่มอาเฉินคนนี้มีบุญวาสนาจริงๆ" เขาชี้ไปที่ฟางผิงกับเฉินหลิง "สองคนนี้เป็นแฟนสาวของเขา สวยกว่ากันคนละแบบเลย"

ฟางผิงได้ยินดังนั้นก็ลุกขึ้นอย่างสง่างาม โค้งตัวเล็กน้อย "ท่านประธานเฉินสวัสดีค่ะ" ชุดกี่เพ้าผ้าไหมของเธอสะท้อนแสงแวววาวเล็กน้อย คอเรียวยาวสง่างามเหมือนหงส์ ริมฝีปากแดงระเรื่อเผยให้เห็นเสน่ห์ที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ เฉินหลิงลุกขึ้นตามมาด้วย โค้งคำนับอย่างประหม่าเล็กน้อย ใบหน้าแดงระเรื่อราวกับลูกกวางที่ตกใจ

สายตาของเฉินเจิ้งกวาดมองทั้งสองคน มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย "อาเฉินมีสายตาดี"

พี่สะใภ้ใหญ่อุ้มเด็กชายตัวเล็กอยู่ พอได้ยินหลิวซินแนะนำว่าฟางผิงกับเฉินหลิงเป็นแฟนสาวของผม ก็หัวเราะเบาๆ เธอใช้ผ้าเช็ดหน้าซับมุมปากของลูกชายอย่างสง่างาม เงยหน้ามองเฉินเจิ้ง "เรื่องนี้คล้ายกับท่านประธานเฉินของเรามากเลยนะคะ" น้ำเสียงของเธอมีความนุ่มนวลอันเป็นเอกลักษณ์ของหญิงสาวชาวหูหนานตะวันตก แต่แฝงไปด้วยความหยอกล้อ

พี่สะใภ้รองกำลังคีบอาหารให้ลูกชายคนโต พอได้ยินดังนั้นก็เม้มปากแดง "ท่านประธานเฉินของเรามีเสน่ห์มากค่ะ" เธอกลอกตาเล็กน้อย มองผม "แต่น้องชายคนนี้ก็ไม่เบา สามารถทำให้หญิงสาวสวยสองคนยอมตายถวายชีวิตได้"

เธอตั้งใจมองไปที่ฟางผิงกับเฉินหลิง ซึ่งทำให้หญิงสาวทั้งสองคนรีบก้มหน้าดื่มชา และอีกคนแสร้งทำเป็นจัดผม

เฉินเจิ้งหยิบผ้าเช็ดปากเช็ดมือ นาฬิกาข้อมือสะท้อนแสงโลหะเย็นชา "พอแล้ว ไม่ต้องล้อพวกเขาแล้ว" เขาหันมาทางผม "กินข้าวกันเถอะ เดี๋ยวอาหารจะเย็นหมด"

พนักงานเสิร์ฟยกพระกระโดดกำแพงมา กลิ่นหอมเข้มข้นอบอวลไปทั่วห้องอาหาร แต่ผมกลับกินไม่รู้รส ในหัวเต็มไปด้วยภาพเปรียบเทียบที่ไร้สาระ: ในกว่างเฉิง พวกอันธพาลอายุเท่าผมยังคงเก็บค่าคุ้มครองอยู่ตามท้องถนน แต่คนที่อยู่ตรงหน้าผมนี้ กลับยืนอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารทั้งหมดแล้ว