บทที่ 71 อดีตของจินเหมิน

หลังจากรับประทานอาหารเย็นเสร็จ เฉินเจิ้งก็ลุกขึ้นจากโต๊ะ สุภาพสตรีวัยกลางคนสองคนก็ลุกขึ้นตามอย่างรู้กัน ภรรยาของน้องชายอุ้มลูกชายที่หลับไปแล้ว ส่วนภรรยาของพี่ชายจูงมือลูกชายคนโต เด็กชายตัวเล็กตาปรือเพราะความง่วง แต่ก็ยังพยายามฝืนทักทายอำลาผู้ใหญ่

"ดึกมากแล้ว พวกเราขอตัวกลับก่อน" เฉินเจิ้งจัดแขนเสื้อให้เรียบร้อย เขาเดินมาหาผมแล้วยื่นมือออกมา ผมรีบลุกขึ้นจับมือเขาด้วยสองมือ

เฉินเจิ้งหันไปบอกหลิวซินว่า "ในเมื่ออาเฉินเป็นคนบ้านเดียวกับฉัน ต่อไปก็ช่วยดูแลเขาให้มากหน่อย"

หลิวซินรีบพยักหน้าทันที: "ท่านเจิ้งวางใจได้เลยครับ ผมทราบแล้ว"

"ไว้เจอกันใหม่" เฉินเจิ้งพยักหน้าให้ผม น้ำเสียงยังคงสงบจนจับความรู้สึกไม่ได้ เขาหยิบเสื้อสูทที่พี่เลี้ยงส่งมาให้ แล้วพาดไว้บนไหล่อย่างไม่ใส่ใจ ขณะที่เขาหันหลังเดินออกไป ชายเสื้อก็กวาดพัดเอาลมเบา ๆ ผมสังเกตเห็นว่าเขายืนหลังตรงเป๊ะขณะเดิน ทุกก้าวดูแม่นยำราวกับวัดมาแล้ว เป็นนิสัยที่ติดตัวมาจากชีวิตทหาร

หลิวซินตบไหล่ผม: "ไปเถอะ ไปนั่งดื่มชาที่ออฟฟิศฉัน" เขาพาเราเดินผ่านทางเดินที่ปูด้วยพรมหนา ด้านข้างมีภาพวาดแนวแอ็บสแตรกต์ที่ผมดูไม่เข้าใจแขวนอยู่

ห้องทำงานของเขาเรียบง่ายกว่าที่ผมคิด โต๊ะทำงานไม้แดงมีคอมพิวเตอร์ตั้งอยู่ ภาพพู่กันจีนคำว่า "มีคุณธรรมความเมตตาอันกว้างขวาง" แขวนอยู่บนผนัง เลขานำชุดน้ำชามาชงอย่างประณีต หลิวซินล้างถ้วยลวกชาด้วยตัวเอง ท่าทางชำนาญเหมือนทำมาหลายสิบปี

"อาเฉิน" หลิวซินยื่นชาให้ผมหนึ่งถ้วย "เดี๋ยวจะพาพวกนายไปสัมผัสชีวิตยามค่ำคืนของเผิงเฉิง สถานบันเทิงยามค่ำคืนของเผิงเฉิงน่ะ สนุกกว่าของกว่างเฉิง เยอะเลย"

ผมยกถ้วยชาขึ้นจิบ ชาผูเอ๋อร์เก่ากลิ่นหอมละมุนซึมซาบในปาก แต่ก็ไม่อาจกลบความอยากรู้อยากเห็นในใจได้: "พี่ซินครับ ธุรกิจหลักของกลุ่มจินเหมินคืออะไรครับ?"

หลิวซินตอบโดยไม่เงยหน้า: "ธุรกิจในประเทศก็อสังหาริมทรัพย์กับธุรกิจบันเทิง"

ฟางผิงถือโอกาสถาม: "มีการพัฒนาโครงการอสังหาฯ อะไรบ้างในประเทศคะ?"

หลิวซินส่ายหัว: "พวกเราไม่ทำพัฒนาโครงการ แค่ซื้อทรัพย์สินเท่านั้น อย่างเช่น ที่พักอาศัย โรงงาน อาคารสำนักงาน และอาคารพาณิชย์ แล้วให้เช่า"

เขาชี้ลงไปที่พื้น: "อย่างเช่น ตึกนี้หนึ่งในสามก็ถูกบริษัทเราซื้อไว้แล้ว กำไรของบริษัทส่วนใหญ่ในแต่ละปีก็จะนำไปซื้อทรัพย์สินใหม่ ๆ ต่อไป"

หลิวซินพิงพนักเก้าอี้ พลางหมุนซิการ์ในนิ้ว: "นี่คือการกำหนดทิศทางของบริษัทเมื่อหลายปีก่อนที่ท่านเจิ้งตั้งไว้ คือให้ทำแค่การปล่อยเช่า ไม่ทำพัฒนาโครงการ"

ผมสังเกตข้อมูลที่เขาพูดได้อย่างรวดเร็ว: "ฟังจากที่พี่ซินพูด กลุ่มจินเหมินยังมีธุรกิจในต่างประเทศด้วยเหรอครับ?"

หลิวซินหัวเราะออกมาทันที: "ถ้าเทียบกับธุรกิจในต่างประเทศแล้ว ธุรกิจในประเทศพวกนี้ไม่คู่ควรที่จะกล่าวถึงเลยด้วยซ้ำ"

"กลุ่มจินเหมินมีเหมืองทองคำขนาดใหญ่หลายแห่งในต่างประเทศ และยังมีบริษัทรักษาความปลอดภัยอีกหนึ่งแห่งด้วย"

"บริษัทรักษาความปลอดภัย?" ผมทวนคำอย่างไม่รู้ตัว

หลิวซิน: "ก็คือทหารรับจ้างนั่นแหละ ให้บริการรักษาความปลอดภัย คุ้มกัน หรือแม้แต่ปฏิบัติการทางทหาร"

"เมื่อปีที่แล้วมีประเทศเล็ก ๆ ในแอฟริกาเกิดการจลาจล" "คนของเราควบคุมสถานการณ์ได้ภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง" เขาหัวเราะเบา ๆ "เร็วกว่ากองกำลังรักษาสันติภาพของสหประชาชาติไปหนึ่งสัปดาห์"

หลิวซินถามผมขึ้นมาทันที: "อาเฉิน นายคิดว่าอะไรทำให้นายประสบความสำเร็จอย่างทุกวันนี้ภายในสองปี?"

"อาศัยห้องไพ่นกกระจอกที่พี่เฉิงแห่งเมืองทองคำให้ผมทำครับ" "แล้วก็หวยฮ่องกงของพี่ซินด้วย"

หลิวซินหัวเราะออกมา ตาหยีเป็นเส้น: "จริง ๆ แล้วก่อนที่ฉันจะเจอนายครั้งแรกที่ห้องไพ่นกกระจอก" "ฉันได้ให้คนสืบประวัติของนายเรียบร้อยแล้ว"

"นายลงเดิมพันเป็นแสนในการแทงกับอาหวังครั้งแรก" "ตัวเลขพวกนี้ฉันเป็นคนรับกิน ฉันต้องรู้ภูมิหลังของอีกฝ่ายอยู่แล้ว อาหวังไม่มีเครดิตสูงขนาดนั้นในใจฉันหรอก"

"ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน" ผมเกาศีรษะ "ตั้งแต่มาที่กว่างเฉิง ก็มีแต่ผู้มีพระคุณคอยช่วยเหลือมาโดยตลอด"

"พี่เฉิงแห่งเมืองทองคำ" ผมนับนิ้ว เสียงดังขึ้นโดยไม่รู้ตัว "พี่ซิน แล้วก็พี่ผิง ผมหันไปมองฟางผิง จับมือเธอแน่น"

"ผมรู้สึกว่าตัวเองโชคดีจริง ๆ"

หลิวซินลุกขึ้นทันที เขาเรียกผมให้ตามไป ผมจึงปล่อยมือฟางผิง

"มานี่ อาเฉิน" หลิวซินเดินไปด้านหลังโต๊ะทำงานไม้แดงของเขา เขาเปิดมู่ลี่ขึ้น เผยให้เห็นกรอบรูปที่แขวนอยู่บนผนังด้านหลัง

ฉากหลังในภาพถ่ายดูเหมือนจะเป็นต่างประเทศ แสงแดดส่องผ่านต้นปาล์มทิ้งเงาเป็นด่าง ๆ บนพื้น เฉินเจิ้งสวมเสื้อโปโลลำลองยืนอยู่ตรงกลาง ข้าง ๆ คือชายชราวัยหกสิบกว่าปี ผมสีเงินหวีเรียบ มือขวาถือไม้เท้าไม้มะเกลือ หงเจิ้นยืนอยู่ทางซ้ายของเฉินเจิ้ง ยังคงดูเคร่งขรึมเหมือนเดิม

สายตาของผมกวาดไปทั่วรูป จนเจอหลิวซินที่ขอบรูป เขาสวมสูทสีอ่อน ดูอ่อนเยาว์กว่าตอนนี้หลายปี มีชายหนุ่มวัยยี่สิบต้น ๆ โอบไหล่เขาไว้ ยิ้มอย่างสดใส เผยให้เห็นฟันขาวเรียงเป็นระเบียบ

"รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงมองนายแล้วรู้สึกว่านายมีอนาคต?" นิ้วของหลิวซินแตะเบา ๆ บนรูปภาพ ชี้ไปที่ใบหน้าของชายหนุ่มคนนั้น

ผมเข้าไปใกล้จนจมูกแทบจะชนกระจกกรอบรูป ชายหนุ่มคนนั้นสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบง่าย แขนเสื้อพับขึ้นถึงข้อศอกอย่างไม่ใส่ใจ ทั้งตัวของเขากระจายพลังชีวิตที่บอกไม่ถูกออกมา

"เพราะนายเหมือนเขามาก" เสียงของหลิวซินเบาลงอย่างกะทันหัน ปลายนิ้วของเขาลูบเบา ๆ บนกรอบรูป "ฉันไม่ได้หมายถึงรูปลักษณ์ภายนอกนะ"

"นิสัย วิธีการพูด และออร่าแบบนั้นที่อยู่ในตัว..." หลิวซินหยุดชั่วครู่ เหมือนกำลังหาคำที่เหมาะสม "อารมณ์"

"ตอนนี้เขา..." คำพูดผมเพิ่งหลุดปากไปก็รู้สึกเสียใจทันที

หลิวซินใช้นิ้วหัวแม่มือและนิ้วชี้คลึงสันจมูกของเขา ขอบตาเขาแดงเล็กน้อย แต่ไม่นานก็กลับสู่ความสงบ "เฉินตงซิง" เมื่อเขาพูดชื่อนี้ออกมา เสียงเบาเหมือนเสียงถอนหายใจ "เขาคือน้องชายของเรา"

"เมื่อสามปีที่แล้ว ท่านเจิ้งกับคนอื่น ๆ สู้รบกับทหารรับจ้างแบล็ควอเตอร์ที่โคลอมเบีย" เสียงของเขาดูสงบผิดปกติ ราวกับกำลังเล่าเรื่องของคนอื่น "ตงซิงสละชีวิตเพื่อช่วยท่านเจิ้ง"

หลิวซินหันไปหยิบวิสกี้จากตู้เก็บไวน์มาหนึ่งขวด รินใส่แก้วหนึ่งแก้ว ของเหลวสีอำพันแกว่งไปมาในแก้ว "ตอนนั้นฉันอยู่เมืองไทย" เสียงของเขาก็แผ่วลงทันที "ฉันไม่ได้เจอเขาเป็นครั้งสุดท้ายด้วยซ้ำ"

เขาชี้แก้วไปที่ชายหนุ่มในรูป แล้วดื่มรวดเดียวหมด ราวกับการอำลาที่ไร้คำพูด

"ดูเหมือนว่าท่านเฉินจะผ่านเรื่องราวเลือดสาดมาเยอะเลยนะครับ" ผมถอนหายใจเบา ๆ

หลิวซินเดินกลับไปที่ตู้เก็บไวน์ แล้วเติมน้ำแข็งลงในแก้ว

"อาเฉิน" เขย่าแก้ว เสียงน้ำแข็งกระทบกันดัง 'ติงตอง' "นายรู้ไหมว่าท่านเจิ้งใช้เวลากี่ปีถึงมีวันนี้จากคนที่ไม่มีอะไรเลย?" เขาพูดต่อไปโดยไม่รอคำตอบจากผม: "ในปี 1993 ท่านเจิ้งพาเฉินตงซิงสองคนขายข้าวกล่องอยู่บนถนนหน้าห้องไพ่นกกระจอกของนายในกว่างเฉิงนั่นแหละ"

"ต่อมายังเปิดร้านอาหารในเมืองฉางอัน" หลิวซินจิบเหล้า "ชื่อว่า 'ร้านอาหารบ้านเฉิน' ตอนนี้ก็ยังมีคนบริหารอยู่"

ผมเบิกตากว้าง: "พี่ซินหมายความว่าเมื่อเจ็ดปีที่แล้วท่านเฉินยังไม่มีอะไรเลย? ใช้เวลาแค่เจ็ดปีถึงมีสถานะอย่างทุกวันนี้เหรอครับ?" เสียงของผมสูงขึ้นโดยไม่รู้ตัว "ผมคิดว่าท่านเฉินมาจากตระกูลใหญ่เสียอีก"

หลิวซินถอนหายใจขณะวางแก้วลง

"เมื่อก่อนฉันก็แค่คนขับแท็กซี่" เขาเขย่าหัว "ถ้าไม่ได้ท่านเจิ้งกับตงซิงช่วยชีวิตไว้ ฉันคงตายไปนานแล้ว"

ผมมองเขา ไม่ได้พูดอะไร

"พูดตามตรง ฉันใจไม่กล้า" หลิวซินหัวเราะเยาะตัวเอง "ไม่เหมือนพี่น้องคนอื่นที่กล้าสู้กล้าลุย จินเหมินจะใหญ่โตได้ขนาดนี้ ก็เพราะท่านเจิ้งกับพวกเขาเอาชีวิตเข้าแลกมา"

เขาชี้ไปที่รูปบนผนัง: "ฉันก็แค่คนนั่งกินบุญเก่า"

ห้องทำงานเงียบลงชั่วขณะ แสงไฟนีออนด้านนอกส่องผ่านกระจกเข้ามา ทอดแสงสีแดงลงบนรูปถ่าย

"บางทีก็คิดนะ" หลิวซินรินเหล้าอีกแก้ว "ถ้าตงซิงยังมีชีวิตอยู่..."

หลิวซินเงยหน้าดื่มเหลือก้นแก้วจนหมด แล้ววางแก้วลงบนโต๊ะทำงานเสียงดัง

"พี่น้องคนอื่น ๆ อยู่ต่างประเทศหมด" ท่านเจิ้งคนนี้ นายก็เห็นแล้วว่าเขาเย็นชาแค่ไหน"

"ฉันไม่ได้คุยกับใครเยอะขนาดนี้นานแล้ว อาจเป็นเพราะนายดูคล้ายตงซิงหน่อย ทำให้ฉันรู้สึกสนิทสนม"

"ไปเถอะ" เขาจัดชายเสื้อสูท "จะพาพวกนายไปสัมผัสบรรยากาศที่สถานบันเทิงของเรา"