บทที่ 72 สร้างชาติด้วยการกระทำจริง

ประตูลิฟต์เปิดออกช้า ๆ ที่ชั้นหนึ่ง หลิวซินเดินนำหน้าอย่างกระฉับกระเฉง ลมยามค่ำคืนพัดปะทะใบหน้าพร้อมกับกลิ่นไอเสียรถยนต์ รถเบนซ์ S600 สีดำคันหนึ่งจอดติดไฟกะพริบอยู่ใต้เฉลียง คนขับสวมชุดสูทสีดำวิ่งไปเปิดประตูหลังอย่างรวดเร็ว โดยเอานิ้วยันขอบประตูด้านบนไว้

หลิวซินแทรกตัวเข้าไปนั่งเบาะหน้าข้างคนขับ: "เบียด ๆ กันหน่อย เบาะหลังนั่งสามคนไม่มีปัญหา"

ทันทีที่ประตูปิด กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศในรถผสมกับกลิ่นหนังก็โชยเข้ามา หลิวซินลดกระจกรถลง: "จินจุนเป็นกิจการที่ฉันกับตงซิงร่วมหุ้นกับหงเยี่ยเปิดเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา" "ตอนนี้ถือเป็นสถานบันเทิงชั้นนำของเผิงเฉิงเลย"

แสงสีน้ำเงินจากหน้าปัดรถส่องกระทบใบหน้าครึ่งซีกของเขา: "ตอนนั้นตงซิงมักจะพูดเสมอว่า ถ้าจะทำไนต์คลับก็ต้องทำแบบพรีเมียมที่สุด..."

รถจอดลงตรงหน้าป้ายไฟนีออนของ "จินจุน" ประตูถูกเปิดออกโดยเด็กเปิดประตูที่วิ่งมารออยู่ ผู้จัดการที่รออยู่แล้วก็รีบเดินเข้ามาต้อนรับ สวมชุดสูทผูกเนกไทเรียบร้อย เมื่อเห็นหลิวซินก็โค้งคำนับทันที: "คุณหลิว จะนั่งฮอลล์รวมหรือห้องส่วนตัวครับ?"

"ไปห้องส่วนตัวชั้นสองแล้วกัน" หลิวซินตอบ ผู้จัดการเดินนำหน้าอย่างรวดเร็ว เสียงวิทยุสื่อสารดังขึ้นอย่างเร่งรีบ

ทันทีที่ประตูห้องส่วนตัวเปิดออก แอร์เย็นผสมกับกลิ่นหอมก็ปะทะเข้ามา กระจกบานใหญ่แบบเต็มผนังทำให้มองเห็นชั้นล่างได้ทั้งหมด ผู้ชายสวมชุดสูทในโซฟากำลังชนแก้วกับสาว ๆ ชุดสั้น แสงไฟหลากสีสาดส่องไปทั่วเอวที่กำลังโยกย้ายในฟลอร์เต้นรำ เสียงเบสหนัก ๆ จากดีเจสั่นสะเทือนทำให้น้ำแข็งในแก้วคริสตัลสั่นไหวเบา ๆ

รองเท้าส้นสูงของฟางผิงจมลงในพรมเปอร์เซีย เธอโยนกระเป๋าคลัตช์มุกไว้บนโซฟาหนังอย่างไม่ใส่ใจ เล็บสีแดงสดลูบผ่านบาร์: "การตกแต่งที่นี่ดีกว่าจินซาเยอะเลย" เฉินหลิงยืนติดกระจกมองลงไป ข้างล่างมีหญิงสาวผมทองกำลังห้อยหัวอยู่กับเสาเต้นระบำ ชายกระโปรงพลิ้วไหวราวกับผีเสื้อ

เฉินหลิงมาไนต์คลับเป็นครั้งแรก เธอยืนอยู่ที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ ปลายนิ้วสัมผัสกับกระจกที่เย็นเฉียบ ดวงตาจ้องมองแสงไฟที่กะพริบและฝูงชนที่กำลังโยกย้ายในฟลอร์เต้นรำด้านล่างไม่กะพริบตา เธอสวมชุดเดรสเรียบง่าย ซึ่งดูไม่เข้ากับบรรยากาศฟุ่มเฟือยในห้องส่วนตัว แต่ก็มีความสงสัยแบบเด็ก ๆ

บริกรยกถาดเข้ามา บนนั้นมีเหล้าฝรั่งหลายขวดและแก้วคริสตัลใส ผมหยิบมาหนึ่งขวดและบรรจงรินให้หลิวซินหนึ่งแก้ว ของเหลวในแก้วสั่นไหวเบา ๆ สะท้อนแสงสีทอง

"พี่ซิน ผมขอชนแก้วกับพี่" ผมยกแก้วขึ้น เสียงดังขึ้นเล็กน้อยท่ามกลางเสียงเพลงในห้อง "ขอบคุณที่ให้เกียรติผมมากขนาดนี้ครับ"

หลิวซินเอนหลังพิงโซฟาหนัง ใช้นิ้วลูบขอบแก้วเบา ๆ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มที่มีความหมายลึกซึ้ง เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่ยกแก้วขึ้นชนกับผมเบา ๆ เสียงแก้วกระทบกันดัง 'กริ๊ง' อย่างคมชัด

เราดื่มกันที่จินจุนนานกว่าหนึ่งชั่วโมง ไม่มีใครคะยั้นคะยอให้ดื่ม ไม่มีแม้แต่การเรียกครูสอนดนตรีมา เหมือนเพื่อนเก่าที่นั่งดื่มกันอย่างเงียบ ๆ ในห้องส่วนตัว

หลิวซินเล่าประสบการณ์ของเขา ผมนั่งฟังเงียบ ๆ แทบไม่พูดแทรก ฟางผิงกับเฉินหลิงก็รู้กาละเทศะ ไม่รบกวนพวกเรา เพียงแต่นั่งฟังอยู่ข้าง ๆ อย่างเงียบ ๆ

ประมาณห้าทุ่มกว่า หลิวซินวางแก้วลงแล้วพูดว่า: "เอาล่ะ อาเฉิน เวลาไม่เร็วแล้ว พรุ่งนี้ฉันมีธุระ ฉันต้องไปก่อนนะ" เขาลุกขึ้นจัดชุดสูท "คนขับรออยู่ข้างล่างแล้ว โรงแรมจัดไว้ให้แล้วนะ ห้องเตียงคิงไซส์ของแชงกรี-ลาเลย"

ฟางผิงหัวเราะแล้วตบแขนหลิวซินเบา ๆ : "พี่ซินนี่ล้อพวกเราเล่นอีกแล้ว"

หลิวซินหัวเราะเสียงดัง: "พวกหนุ่มสาวก็เล่นกันต่อเถอะ" เขาพูดพลางเดินไปที่ประตู

ผมลุกขึ้นไปส่งเขาที่หน้าไนต์คลับ: "ขอบคุณพี่ซินที่เลี้ยงรับรองครับ"

หลิวซินโบกมือ: "พอแล้ว กลับไปดูแลแฟนสาวสองคนของนายเถอะ" เขาชี้ไปที่รถเบนซ์ที่จอดอยู่ข้างถนน "พรุ่งนี้ฉันจะให้คนขับเอารถของนายไปส่งที่โรงแรม พรุ่งนี้ฉันคงไม่ได้มาอยู่เป็นเพื่อน นายจัดการตัวเองได้เลย"

"ได้ครับ" ผมพยักหน้า มองเขาขึ้นรถไป

เมื่อกลับมาที่ห้องส่วนตัว ฟางผิงก็จูงเฉินหลิงไปยืนอยู่หน้าตู้เพลงแล้ว ทั้งสองกำลังถือรีโมทเลือกเพลงไม่หยุด

ฟางผิงกำไมโครโฟนไว้ ริมฝีปากสีแดงสดเผยอออก เสียงเพลงไพเราะน่าฟัง พร้อมกับความเย้ายวนเล็กน้อย เฉินหลิงนั่งอยู่ข้าง ๆ ถือไมโครโฟนไว้เช่นกัน แม้จะร้องเพลงไม่ดีเท่าฟางผิง แต่ใบหน้าก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข

ผมเอนหลังพิงโซฟา มองพวกเธอเล่นกัน เสียงเพลงอันไพเราะของฟางผิงดังก้องอยู่ในห้องส่วนตัว

เช้าวันรุ่งขึ้นในห้องพักของโรงแรม

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอย่างบาดหู ผมเอื้อมมือไปรับสายอย่างงัวเงีย

"คุณจาง มีคนฝากกุญแจรถไว้ที่แผนกต้อนรับให้คุณค่ะ รบกวนมารับด้วยนะคะ" เสียงสุภาพของพนักงานต้อนรับดังมาจากหูโทรศัพท์

"ทราบแล้ว" ผมตอบสั้น ๆ แล้ววางสาย

หันไปมองบนเตียง ฟางผิงและเฉินหลิงนอนทับกันอย่างไม่เป็นระเบียบ ผมเผ้ายุ่งเหยิง ผ้าห่มถูกเตะไปด้านข้าง มาสคาร่าของฟางผิงเลอะเล็กน้อย มุมปากของเฉินหลิงยังมีรอยลิปสติกเมื่อคืนติดอยู่

ผมขยี้ขมับ ทั้งสองคนนี้บ้าไปแล้วจริง ๆ เมื่อคืนนี้

ผมเอื้อมมือไปตบก้นกลมของฟางผิง เธองึมงำอย่างงัวเงียแล้วพลิกตัว

"อื้อหือ ไอ้คนเลว มาทำอะไรแต่เช้า" เธอบ่นพึมพำทั้งที่กึ่งหลับกึ่งตื่น ไม่แม้แต่จะลืมตา

ผมพลิกกระโปรงนอนของเธอขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ เธอบิดเอวอย่างเกียจคร้าน แต่ก็ไม่ได้ขัดขวาง

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เสียงน้ำในห้องน้ำหยุดลง ฟางผิงเช็ดผมที่เปียกชื้นเดินออกมา เห็นผมกำลังโอบเฉินหลิงยืนอยู่หน้าต่างกระจกบานใหญ่แล้วพูดคุยกันเบา ๆ

"พวกนายสองคนแอบซุบซิบอะไรกันลับหลังฉัน?" ฟางผิงเลิกคิ้วถาม พลางวางผ้าเช็ดตัวพาดไว้บนพนักเก้าอี้

เฉินหลิงหันหลังให้เธอ ปลายหูแดงเล็กน้อย: "พี่ผิง อาเฉินแย่มาก ทั้งที่สนิทกันขนาดนี้แล้ว เขายังต้องการที่จะทำความเข้าใจฉันอย่างลึกซึ้งและแข็งขันอยู่เลย"

ฟางผิงเดินมานั่งบนโซฟาข้าง ๆ เรา ไขว่ห้าง เธอหรี่ตาประเมินพวกเรา แล้วก็พูดอย่างจริงจังว่า: "ถ้าให้ฉันพูดนะ อาเฉิน นายควรจะเสริมสร้างความเข้มแข็งในการดำเนินการ เน้นที่การกำหนดเป้าหมายที่แม่นยำและการนำไปปฏิบัติจริง กล้าที่จะลงมือทำอย่างเต็มที่"